Tristero :: An

Jong, toegankelijk en intelligent. Tristero vindt perfect de balans tussen entertainment en theateronderzoek.

De grote afwezige in An is de titelheldin zelf. Alles draait rond haar, maar wat we van haar te weten komen, is enkel wat andere personages over haar vertellen. En laat net dat een massa aan tegenstrijdige berichten zijn. Doorheen de voorstelling wordt een veelzijdig beeld van An opgeroepen, maar het is aan de toeschouwer om uit te maken welke verteller hij gelooft en welke karaktertrekken hij daadwerkelijk aan het personage toeschrijft. Uiteindelijk gaat iedereen met een andere An naar huis.

Het niet weten wie het hoofdpersonage nu eigenlijk is en het onderlinge gekibbel van de acteurs over zaken als heeft zij nu wel of niet een hoog plafond in haar hotelkamer, rieken sterk naar verjaard postmodernisme. Het theaterdoorbrekende aspect is totaal niet nieuw; het stuk waar Tristero zich op baseerde — Attempts on her Life van Martin Crimp — is intussen ook al tien jaar oud. Toch worden er interessante dingen mee gedaan. Vooral dat de twijfel aan de mogelijkheid tot waarheid wordt ingezet als humoristisch teken in plaats van een overserieus “we moeten aan alles in het leven twijfelen” maakt dat dit trucje toch niet ouderwets overkomt.

Vooral interessant en boeiend is dat we een verhaal krijgen over An, maar ondertussen ook allerlei spanningen kunnen bemerken tussen de naamloze karakters die over haar vertellen. Dat maakt dat An zich op twee niveaus afspeelt. Erg leuk is bijvoorbeeld de scène over de ouders van An. De acteurs spelen niet de ouders van An, maar toch zien we een typisch ouderlijk koppel voor ons. De toeschouwer wordt in zijn of haar beeldvorming gestuurd door Tristero, maar tegelijkertijd wordt ons duidelijk gemaakt dat deze niet noodzakelijk de juiste is. Dat tegenstrijdige dat door de hele voorstelling sluimert, is een heerlijk, boeiend theaterspel.

Ook technisch zit de voorstelling piekfijn in elkaar. Net als de vertellende karakters blijft het decor neutraal qua invulling: er staat enkel een groot tv-scherm. Hier wordt handig gebruik van gemaakt. Bepaalde scènes worden geïllustreerd met foto’s, soms zijn er hilarische filmpjes te zien en soms ook niets. Tristero vindt een opvallend sterk evenwicht tussen theater en video.

Jonge mensen die vol enthousiasme samen aan de slag gaan, zorgt op het theater altijd voor een soort energie die niet te faken valt. Je ziet dat het deze mensen niet gaat om het aframmelen van hun tekst om daarmee hun brood te verdienen; zij willen er voluit voor gaan. Bij de première weerhoudt de stress hen er misschien nog van om alles los te laten en zich te durven amuseren op het podium, maar zodra die barrière is overwonnen, zullen vooral de absurde scènes alleen maar aan kracht winnen, zoals het dansje van de drie dames of de sekteachtige gospelscène — inclusief An-merchandising. Als de spelers zich amuseren, zal het publiek dat ongetwijfeld ook doen.

Theater hoeft niet altijd moeilijk te zijn om goed te zijn. En entertainment kan — in tegenstelling tot wat de Vlaamse televisiezenders ons doen denken — best wel iets te zeggen hebben. Tristero bewijst dit. En dat maakt hun voorstellingen uniek. Daar bovenop creëert Tristero op het podium een eigen sfeertje, waardoor het in het Belgische theaterlandschap een bijzondere plek inneemt. Misschien is An daarbij niet Tristero’s beste of meest opvallende voorstelling tot nog toe, maar het is desalniettemin een positieve theaterervaring.

An is nog tot 21 februari op tournee in Vlaanderen en Nederland. Voor data, zie de speellijst Op de site.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + zeven =