Wil de echte Prince nu opstaan? Onze favoriete dwerg uit Minneapolis gaat album na album meer over in een schim van zichzelf. Al bijna twee decennia lang wordt dan ook duchtig op zoek gegaan naar "de nieuwe Prince". De Duitse producer Michael Fakesch doet met zijn energieke debuut Dos een niet onaardige gooi naar die openstaande vacature.
De naam Michael Fakesch zal bij de bezoekers van trendy muziekfeestjes wellicht al een belletje doen rinkelen. De besnorde laptopgoochelaar maakte jarenlang deel uit van het inmiddels ter ziele gegane elektronicacombo Funkstörung. Hun muziek was toen nog een middel tot experiment, en het waren vooral veel abstracte beats en gedesoriënteerde geluiden die de Funkstörung-albums sierden. Het lukte nooit helemaal om uit de schaduw van Autechre en Aphex Twin te treden, en na twee platen en tientallen remixen hielden de heren het dan ook voor bekeken.
Maar zelfs de grootste elektronica-nerds willen, het liefst in hun eigen woonkamer, al eens flink uit de bol gaan. Op zijn eerste soloworp Dos laat Fakesch de Störung dan ook voor wat ze is en trekt hij volop de kaart van de frivole funk. Samen met de Hamburgse zanger Taprikk Sweezee (hebt u’m?) staat hij in voor vijftien dampende danskrakers waar de funk van afspat. Samen met gesmeerde kettingen en rafelig rubber houden ze de groove aan de praat. Het resultaat klinkt veel gewaagder dan het beste van Jamiroquai en minstens even avontuurlijk als Multiply van Jamie Lidell.
Uiteraard is Prince de grootste inspiratiebron. Het dampende "On The floor" baadt in dezelfde seksueel geladen sfeer als "Kiss" of "Cream". Fakesch gaat gelukkig nog een stap verder dan het louter kopiëren van zijn grote voorbeeld. De muzikale bagage uit zijn Funkstörung-periode geeft de Duitser de kans om vrij te experimenteren met allerhande elektronische snufjes. Vaak is het de dodelijke combinatie van de energieke drumpatronen en de moddervette baslijnen die de luisteraar helemaal murw mept. Zo kan Prince vandaag enkel nog dromen van hyperkinetische stroomstoten als "Left" en "I Want It".
Jammer genoeg besteedt Fakesch soms nog te veel aandacht aan de vorm, en blijft de melodie ondergeschikt aan het ritme. Dat valt te wellicht wijten aan de perfectie die hij ook al met Funkstörung nastreefde; de band werkte soms maanden aan één remix, tot ieder detail klopte. Tijdens de tweede helft van de plaat durft Fakesch zich dan ook vooral op de structuur focussen. In een nummer als "Travel" moet je als luisteraar je best doen om niet te verdwalen in het doolhof van blieps, vocoders en andere effecten. Maar dat is de aard van het beestje, en het valt enkel op omdat Fakesch op onder meer "Escalate"en "Complicated" laat horen dat hij wel degelijk steengoede popsongs kan schrijven.
Volgend jaar viert Prince zijn vijftigste verjaardag. Een mooie leeftijd om op brugpensioen te gaan, lijkt ons. Indien Michael Fakesch tegen dan nog wat meer echte liedjes uit zijn laptop tovert, is hij de geknipte man om de fakkel van Zijne Paarse Hoogheid over te nemen en er heel muziekland mee in lichterlaaie te zetten.
