Niet al wat blinkt, is mooi. In een landschap vol stenen zijn de mooiste soms de exemplaren die je moet omdraaien. Op één van die stenen staat onderaan Mel Dune geschreven. Hij wacht om door u te worden omgedraaid.
Aandacht is gebonden aan tijd. Tussen het werken, studeren, opvoeden en verplaatsen door, doet de mens aan een opgelegde discipline, genaamd de hobby. Op zich een nobel iets, maar door tijdsgebrek vaak herleid tot routine. Wie graag muziek beluistert, heeft meer keuze dan ooit. Daarom maakt de muziekindustrie de keuze voor u: draai de radioknop open en een lawine van zelfverklaarde vedetten — gelanceerd met het prachtigste vuurwerk in de aars — probeert u met goedkope hoofdvullertjes naar de platenzaak te lokken. Net of het hele lijvige muziekcircus in een te kleine broek gewrongen moet worden.
De reden waarom u dit nu leest en niet na de inleiding al afhaakte, is omdat u tot de verzetsstrijders behoort. De discipline ‘muziek’ is u niet opgelegd, maar wordt al sinds lang ergens knus tussen de twee oren gekoesterd. U bent het type mens dat de eerste de beste afrit van de autosnelweg van het leven durft te nemen om vervolgens te rijden tot de weg ophoudt en ergens temidden de velden tegen een boom neer te ploffen. Goed nieuws, Mel Dune heeft een plaatje voor u gemaakt!
Mel Dune zijn de twee steentjes uit het Gentse die u in uw handpalm walst terwijl u daar tegen die boom zit. Hetzelfde deed producer HT Roberts. Hij was zo onder de indruk van zangeres Bieke Verstegen en songwriter Jan Myny, dat hij prompt met hen in de studio dook om een vervolg te breien aan hun demo Crawling & Falling. Het resultaat hebben wij in onze handen: een aangenaam, twaalfnummerig plaatje dat aan het tempo van een neerdwarrelend boomblaadje op ons trommelvlies valt. Geen drama queens of monstersounds, alleen eenvoudige, mooie liedjes.
Het bekendste nummer is ongetwijfeld “Time Hangs Heavy On Your Hands”. De song huist nogal geïsoleerd tussen het gitaargeweld van de Ex-Drummer-soundtrack, de film naar het gelijknamige Brusselmans-boek. De truc met het Casiootje in dat nummer wordt op deze plaat niet herhaald, maar gelukkig wordt er wel voldoende variatie geboden om de vredige snarendeuntjes af en toe te breken: van de mariachiklanken in “You Might Get Lost” tot het Franse taalbad van “Le Temps Garde Tout De Moi”.
Prominent aanwezig in al die landschapsoproepertjes is de op z’n minst karakteristiek te noemen stem van Bieke Verstegen, die nogal doet denken aan een jonge Marianne Faithfull. Omdat het stemgeluid moeilijk te ontwijken valt, is het voor sommigen misschien een afknapper. Wij houden ervan, maar vergelijken het met chocolademousse: lekker, maar te veel zou ervoor kunnen zorgen dat we een hele tijd zonder kunnen. Dit plaatje klokt echter af binnen de 45 minuten. Laat het u dus niet tegenhouden om het eens te draaien. Op zijn minst.
