Polydor, 2007
Enkele jaren geleden nam Maroon 5 stormenderhand de hitlijsten in
met het album ‘Songs About Jane’, en meer bepaald met de catchy
popsong ‘This Love’. In 2005 sleepte de band er zelfs twee Grammy
Awards mee in de wacht. En ook wij, die doorgaans nogal sceptisch
staan tegenover producten die door het malen en kraken van de grote
popmuziek-molen worden voorgebracht, zijn gevallen voor de
combinatie van leuke, speelse tunes met de ietwat
kinderlijk klinkende stem van Adam Levine.
Vandaag staat Maroon 5 er met een nieuwe plaat: ‘It Won’t Be Soon
Before Long’. Een herhaling van de eerste krachttoer, maar dan
helaas… zonder de kracht en alleen maar herhaling. Op enkele
uitzonderingen na staat dit album immers bol van tracks die net zo
goed op het debuut hadden kunnen staan. Niet slecht te noemen dus,
maar waar is de evolutie, vragen we ons af?! Waar blijft dat kleine
iets, dat kleine gevoel waar je soms zelfs niet de vinger op kunt
leggen, maar dat je wel het zegt: deze band is gegroeid, deze band
heeft zich heruitgevonden?
Op deze plaat heeft de groep een viertal nummers staan die al dan
niet overduidelijk door een illustere voorganger werden
geïnspireerd. Misschien moeten we daarin dan Maroon 5’s vooruitgang
zien? In de manier waarop ze de mosterd bij iemand gaan halen en er
dan een eigentijdse mosterddressing van maken? De twee eerste
tracks, ‘If I Never See You again’ en ‘Makes Me Wonder’, doen ons
vaag denken aan een eigentijdse versie van de vroege Michael
Jackson-sound. Ze lijken een mix te bieden van een beetje King of
Pop van begin jaren tachtig met het typische Maroon 5-geluid, dat –
het mag gezegd – ons toch al vertrouwd in de oren klinkt. Of ‘Not
Falling Apart’, waarin Prince – of is hij ondertussen alweer van
naam veranderd? – dan weer opduikt… maar in de laatste minuut van
de song weliswaar plaats moet ruimen voor AC/DC. Van deze
Australische hardrockband covert Maroon 5 trouwens al wel eens een
nummer aan het eind van hun shows. ‘Thunderstruck’ bijvoorbeeld,
dat ze in november 2004 in de Heineken Music Hall in Amsterdam
speelden.
Wat de rest van de tracks op ‘It Won’t Be Soon Before Long’
betreft, is er niets uitzonderlijk te vermelden. Meer zelfs, soms
vraag je je af waar je dit nog al eens hebt gehoord. ‘Goodnight
Goodnight’ begint zo op zeer herkenbare wijze, licht eighties
getint, maar aangenaam en interessant. Maar repetitiviteit en
voorspelbaarheid verpesten het positieve begin al gauw. De song
eindigt waar hij eindigen moest, in een van de vergeetputten waar
ons geheugen rijk aan is. Dan zijn er weer tracks waarop de band
zich lijkt te vergalopperen. Ieder bandlid zijn eigen ritme met een
vreemd touwtrek-gevoel als gevolg. Een voorbeeld daarvan van vind
je in ‘Can’t Stop’.
Maar laat het bovenstaande u vooral niet afschrikken: ‘It Won’t Be
Soon Before Long’ is een degelijk album dat er waarschijnlijk meer
dan één zal bekoren. Wat ons betreft laat de plaat ons echter met
gemengde gevoelens en zelfs een lichte teleurstelling. Goede songs,
jazeker, maar weinig tot niks dat we nog niet op ‘Songs About Jane’
hadden gehoord.
