Ik richt mijn blik omhoog, en laat bijtende zonnestralen mijn ogen doorboren. De zwarte vlekken op mijn netvlies beangstigen me, en brengen me zo in de mentale toestand waar ik naar op zoek was. Ik ben onrustig en alert. Ik ben wakker.
De soundtrack voor mijn rusteloze conditie wordt geleverd door Home Video, twee jonge kerels uit Brooklyn met een achtergrond in klassieke muziek en film. Elektronische muziek vindt haar weg langs voorzichtige popstructuren, nu eens toegankelijk, dan weer met het broodnodige scherpe randje.
"Sleep Sweet" zet meteen de toon: het wordt een woelige nacht. De vermoeide geruststelling die eruit spreekt, maant ons aan om van een zachte nachtrust te genieten. We worden voorzichtig meegenomen in een wazig droomlandschap dat ons van een vertrouwde aanwezigheid verzekert en ons onvoorwaardelijke bescherming belooft.
Het daaropvolgende "Penguin" dient als tegengewicht voor de beangstigende dromen die zich opwerpen. Het gevecht tegen de allesoverheersende slaperigheid wordt in geagiteerde verklaringen omschreven, en in een hypnotiserend geluidsveld uitgezweet: "I’m getting stupid sitting here / Waiting for the light to change / Shadows rearrange."
Gortdroge drums nemen ons verder mee op een voorzichtige trip langs louche bars, waar een sluimerende gejaagdheid in cocktails van punk en triphop geserveerd wordt door onduidelijke figuren in de schaduw. Deze nacht zullen we niet slapen, en als het van Home Video afhangt zal geen enkele nacht ons nog soelaas kunnen bieden.
Knipoogjes naar Massive Attack en de latere Radiohead zijn nooit veraf, hoewel de onderhuidse paranoia slechts éénmaal volledig uit de kast gehaald wordt in het meer dan prima "Confessions Of A Timetraveler". Het is een manifest in doemdenken dat waarschuwt voor het onvermijdbare einde dat met rasse schreden nadert en wijst op de fatale herhaling van de geschiedenis die noodlottig zal blijken te zijn. Muziek en tekst gaan hier netjes volgens het handboek hand in hand (en dat is een compliment), aangevuurd door krullende elektronicalijntjes, om vervolgens in een bloednijdig refrein uit te barsten.
Ondanks alle zenuwachtigheid weet No Certain Night Or Morning voldoende variatie te bieden. Het zweverige, kalme "Gas Tank" wordt gevolgd door een hooghartig verzoek om aandacht in het nadrukkelijk om aandacht vragende "Pidpunk’. Afsluiter "Melon" is dan weer een breed uitwaaierende klaagzang, die met zijn subtiele opbouw en doorvoelde tekst een intense indruk nalaat en hiermee een emotioneel perfect einde vormt.
Met No Certain Night Or Morning nestelt Home Video zich in het schemerdonker, waar het niet altijd even aangenaam vertoeven is, maar waar de meest interessante (lees: donkerste) emoties zich laten kennen. Het is dan ook een niet altijd even gemakkelijk verteerbare plaat geworden, maar net daarin ligt zijn onbetwistbare schoonheid.
