Shellac + Tall Firs

Die donderdag hing er een vreemd geurtje in de Gentse buitenlucht.
Een broeierige lentedag had namelijk de komst aangekondigd van een
collectie beschimmelde, Amerikaanse iconen. Steve Albini was in het
land, en dat moest gevierd worden. Gelukkig stond de man zelf in
voor het feestje; samen met Bob Weston en Todd Trainer zou hij die
avond de Vooruit onveilig maken, alsook het krankzinnige publiek in
de kijker zetten. Dat publiek stond even voor het optreden klaar
voor de bestorming. Wij maakten ons op voor een heuse portie
dronkemanshilariteit en stomende, scherpe rock.

Tall Firs mocht voor de opwarming zorgen, al
zorgde hun muziek vooral voor de contrastwerking die avond. Het
viel wel op dat deze folkrockveteranen tijdens hun optreden duchtig
op zoek gingen naar de energie in hun eigen muziek, iets wat de
aanwezige, wulpse bende toeschouwers zeker kon appreciëren. Toch
deed deze aanpak af van de kwaliteiten die Tall Firs wel degelijk
bezit. Vooral het overdreven slagwerk van Ryan Sawyer – dat bij
momenten op schrale missers uitliep – konden we missen als
kiespijn. Normal klinkt Tall Firs als een mengeling tussen The
Clientele en een gezapige Sonic Youth (vooral de vocals doen snel
aan Thurston Moore denken); helaas bleef van deze smakelijke
mengelmoes weinig over.

Men kreeg al snel last van vroegtijdige adrenaline, en dat terwijl
Shellac niet eens op het podium verschenen was.
Terwijl de concertzaal van de Vooruit stilaan volliep, begonnen
enkelen reeds de keel te schrapen, kwestie van de door wodka
toegebrachte schade enigszins te camoufleren. Terwijl wij mentale
arbeid leverden door in een droomwereld ‘Pissons d’Or’ van Debussy
na te spelen, werd het publiek stilaan rusteloos. Niet lang daarna
kwam de heilige drievuldigheid ons zegenen met anderhalf uur Grieks
vuur.

Het geluid dat Steve Albini uit zijn gitaar sleurde, zorgde voor
spontane geleiding bij de menigte voor het podium. Daarenboven
kregen we een vernietigende combinatie van bas en slagwerk tegen de
voorgevel; Todd Trainer en Bob Weston maakten er een heus slagveld
van. Als je aan dit alles nog eens een waar arsenaal aan sterke
songs toevoegt, blijft de tegenvaller normaal gezien uit, en dat
was in de Vooruit niet anders. Vooral de losse sprongetjes van de
ene ‘hit’ naar de andere konden ons erg bekoren. ‘My Black Ass’ en
‘Copper’ mochten samen een verschroeiend openingsgedeelte
bezegelen.

Ook de tradities werden in ere gehouden, en dan hebben we het
vooral over de pauzes die Shellac inlast. Een optreden dat in een
chaotische persconferentie verandert, durft al eens op de
lachspieren werken. Vooral wanneer het onder alcohol bezwijkende
Engels van de gemiddelde Belg zijn opwachting maakt, kan er zonder
schroom geproest worden. ‘Do you have this fucking shit on
cd?’
vroeg een geamuseerd manspersoon. Weston kreeg zelfs de
vraag hoe het nu eigenlijk met postrockformatie Rachel’s gesteld
was. Dit alles zorgde natuurlijk voor de passende prelude op het
tweede deel, ingeleid door het immer geniale ‘Squirrel Song’.

Het gesynchroniseerde geweld bleef maar duren. Bij momenten leek
het spectakel op het podium op een ultieme orgie, met Alec Empire
en Rage against the Machine – ten tijde van ‘Evil Empire’, dat
spreekt – als belangrijkste actoren in een beenversplinterende
omhelzing. ‘The End of Radio’ zorgde voor een korte rustpauze,
terwijl ‘Steady as She Goes’ en ‘Prayer to God’ al klaarstonden om
het momentum te behouden. Het uitgestrekte ‘Lulabelle’ mocht deze
sterke sequentie beëindigen; Steve Albini was nooit een begenadigd
zangtalent, dat mochten we nog eens ondervinden.

Wat viel er die avond nog te beleven? Wel, Albini bestemplede
LCD
Soundsystem
als ‘best and shittiest band in the
world’
, (Syd Barrett mocht die titel kort daarna overnemen).
Na nog een korte vragensessie hadden we het slotstuk bereikt.
Bisnummers waren niet van de partij, maar wat had u eigenlijk
gedacht? ‘Crow’ mocht het laatste wapenfeit van Shellac inleiden,
terwijl wij al dachten aan een nachtje recupereren. Deze band weet
na een dikke vijftien jaar nog steeds (al dan niet figuurlijk) de
ballen van ieders lijf te rocken, iets wat ze hopelijk zullen
bevestigen op hun nieuwe plaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + veertien =