Dunk!Festival Dag 2

Lees het
verslag van Dag 1!


Voor het eerst in zijn korte bestaan werd het Dunk!Festival
gespreid over twee dagen. Voor het eerst was het een affiche waar
veel kleine festivalorganisatoren groen van jaloezie over zijn. Nog
maar half bekomen van het hilarische optreden van De Portables ft.
Tom de dag voordien, beloofde de tweede dag van het Dunk!Festival
een stuk meer stevigheid, twee lokale projecten en het Belgische
debuut van het hier grotendeels onbekende Whipster.

Voor een set met ballen zorgde het Zottegemse en vooral behoorlijk
jonge Tuxedo. Als je gasten van zestien (?) op een
podium ziet, denk je automatisch aan Xink!-toestanden en hou je je
hoofd al klaar om er afkeurend mee te schudden. Hier was dat
gelukkig niet het geval, want het trio trok met zijn conventionele
gitaarrock behoorlijk goed zijn streng. Leuke psychedelische
gitaareffecten werden afgewisseld met drumdemonstraties waarbij de
zanger een geluid tussen dat van een lage Brian Molko en Brandon
Flowers (The Killers) voortbracht. Je bent jong en overmoedig dus
vraag je extra veel rook. Die krijg je natuurlijk letterlijk in het
gezicht, want na vier nummers was het welletjes omdat de bandleden
niet meer konden ademen. Grootste punt van kritiek waren de vrij
puberale lyrics, maar die groeien er wel uit met de jaren.

Few staat in het ontwikkelingsproces al iets
verder dan Tuxedo en heeft als groot voordeel dat hun muziek een
hoge originaliteitswaarde bevat. Met z’n tweeën creëren ze een
interessante combinatie van elektronica en drums, waarbij beide
bandleden ook af en toe de elektrische gitaar ter hand nemen. Het
was vooral interessant te zien hoe toetsenist Floris werkelijk
omringd was door een leger aan elektronisch materiaal: het is haast
een wonder is dat hij die allen tegelijk kan bedienen. Qua sfeer
kwam Few soms in de buurt van M83 of Wim Mertens met drums. Er was
te weinig variatie binnen de nummers om de hele set even boeiend te
houden, al wordt hun geluid waarschijnlijk stukken interessanter
met een basgitaar ter ondersteuning en een gitaar die het opneemt
tegen de synths.

De sympathieke Limburgers en Antwerpenaren van
COEM vroegen het publiek tot twee keer toe naar
voor te komen maar in tegenstelling tot Tomàn, dat zich even later
niet tot vragen zou beperken, bleek dat niet voldoende. Uiteraard
kwam heel wat van het materiaal van de laatste Move / The Mountain
en COEM deed waarvoor het gekomen was: lekker rocken zonder meer.
Dat kan ook letterlijk opgevat worden, want écht indruk maken deed
COEM nooit, met uitzondering van hoogtepunt ‘Reply’.

Maar liefst 50 minuten deed het Nederlandse
Whipster erover om klaar te geraken. Dat had deels
te maken met problemen met de Vlaamse stroom en deels met
Christophe Vekeman, die er nog snel drie gedichten uitperste.
Akkoord, het was wat moeilijk voor hem om tussen de bands door de
aandacht van het muziekpubliek te krijgen, maar de erbarmelijke
kwaliteit van zijn poëzie was daar ook voor verantwoordelijk. Nog
een geluk dat de man proza kan schrijven. Maar goed, Whipster dus.
De Nederlanders brachten langzame bluesrock, waarbij lange
instrumentale gedeeltes bij momenten zang meekregen. Het was nog
het best te vergelijken met het trage werk van Dire Straits. De
slepende gitaarmuren bleken helemaal niet slecht. Goed zelfs.

Na wellicht het sterkste wat we die avond hadden gezien, kwamen de
vier van Tomàn op het podium om even de puntjes op
de ‘i’ te zetten. Met hun eerste song ‘Deportivo’ lieten ze
onmiddellijk al het voorgaande een eind achter zich. Hun post-rock
met elektronicaflarden was het eerste waar het te weinige publiek
merkbaar van genoot. Vooral aan het drumstel ging het er naar het
einde toe dermate stevig aan toe, dat de brokken in het rond vlogen
en de bril van drummer Lode van zijn gezicht werd geslingerd. Tomàn
sloot zijn indrukwekkende set af met het (nog) niet op plaat
verschenen ‘You’, zo’n nummer dat rustig begint en steeds
intensiever en complexer wordt. Het was intussen tien voor twee
toen zanger Wouter het publiek vroeg te blijven zitten voor de
laatste band, wat vlijend ‘wereldklasse’ genoemd.

Die laatste band was The Sedan Vault en het moet
gezegd: ze waren in zeer goede doen. Wie vermoeid was na twee dagen
Dunk!Festival was uit zijn geronk gehaald door Tomàn en werd
vervolgens een serieuze energy booster toegediend door deze
Vlaams-Brabanders. Hun grillige emorock – denk aan The Mars Volta
zonder de latino-invloeden en vooral aan At The Drive-in – liep erg
vlot binnen. Dat de drie broers (+drummer) meer bokkensprongen in
hun nummers staken dan de doorsnee mekkerende hoorndrager er
gemiddeld op een dag aan kan, was daar debet aan. ‘Zyklon B In
Tranquilizer’ was een van de nummers die het technisch vernuft van
deze gasten nog maar eens bewees.

Het tweedaagse Dunk!Festival had als enige grote mankement dat het
grote publiek de weg naar dit auditief lekkers niet vond. De vraag
is of een dergelijk festival in een provicinciestad als Zottegem
überhaupt meer volk kan aantrekken. Laten we toch vooral het
positieve onthouden en dat was toch de muzikale kwaliteit. Vooral
de afsluitende bands op beide dagen lieten een vaak grootse indruk.
Op naar de vierde editie!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + vier =