Maxïmo Park :: ”De luisteraar heeft recht op een gids”

Van de hele vloedgolf aan Britse postpunkbandjes die de laatste jaren aanspoelden, was Maxïmo Park altijd het meest intellectuele. Dat is niet anders op Our Earthly Pleasures, hun tweede plaat die vrijdag in de winkel ligt. Frontman Paul Smith geeft tekst en uitleg.

enola: Er is natuurlijk nauwelijks iets van aan, maar in de biografie omschrijven jullie Our Earthly Pleasures als "een kruising tussen Smashing Pumpkins en The Smiths". Hoezo?
Paul Smith: "Het is inderdaad een vreemde vergelijking, en eigenlijk net daarom hebben we die in de biografie opgenomen. Zie het als een vorm van humor. We hebben net heel hard gewerkt aan een plaat die onze eigenheid nog versterkt, en dan vragen mensen je plots om die te vergelijken met andere muziek. Dat is absurd, en dus kozen we voor het meest extreme vergelijkingspunt: Smashing Pumpkins. Oppervlakkig gezien staat er geen enkele andere groep verder van ons af, maar Siamese Dream is heel heavy en toch ook melodieus, zoals Our Earthly Pleasures. Bij The Smiths draait alles dan weer heel erg om de teksten, en dat hangt voor mij samen met de lichtere momenten van onze plaat zoals "Books From Boxes". Dat nummer heeft toch een Smiths-achtig gevoel."

enola: De nieuwe plaat klinkt opmerkelijk minder nerveus dan A Certain Trigger, en bij momenten iets steviger.
Smith: "Ja. We zijn allemaal iets rustiger geworden — zeker muzikaal — en dus is dat zenuwachtige wat weg. Je kunt op plaat alleen maar een afspiegeling brengen van wat je op dat moment bent, en aangezien wij veranderd zijn, onze muziek ook. Onze volgende plaat zal wel weer anders zijn, want ik voel niet de nood om nu nog zwaarder te gaan rocken."

enola: Voor de productie spraken jullie monument Gil Norton aan.
Smith: "We kozen hem omdat hij een paar heel goeie harde platen heeft opgenomen, en we merkten dat de nieuwe songs ook die kant opgingen. Zelfs de oude songs spelen we live met een intensiteit en power die we niet op onze eerste plaat konden vatten. Ik ben nog steeds trots op A Certain Trigger maar ik wilde iets maken dat dat live-gevoel beter reflecteerde."
     "Gil is een erg vriendelijke gast, een echte scouser uit Liverpool. Het is zo’n naam die je tegenkomt op de achterkant van grote albums uit je collectie: Ocean Rain van Echo & The Bunnymen, Born Sandy Devotional van The Triffids, enkele Pixies en Foo Fighters-albums, de tweede plaat van Counting Crows, … het betekent dus wel iets om dan zelf met hem te werken. Hij hielp ons om het opnemen als een soort nine-to-five-job te zien. Ik wilde geen chaos, geen opnames midden in de nacht, …Hij hield alles streng in de hand."

enola: Wat was zijn bijdrage aan de plaat?
Smith: "We hadden twintig songs geschreven, maar wisten niet goed welke de beste waren en hadden dus de mening van een buitenstaander nodig. Die van Gil is steeds erg duidelijk. Zo zei hij over "Your Urge" vlakaf ’Wat is dat? Is dàt een refrein? Die song verwart me gewoon’. We hebben uiteindelijk niet veel veranderd aan het nummer, maar genoeg om hem de song te laten begrijpen. We verbonden de stukken beter, zodat ons songschrijven strakker werd. Soms besef je niet hoe slordig je schrijft, tot iemand anders je erop wijst."
     "Het is niet zo dat we niet kritisch zijn voor onszelf, maar we besteden doorgaans niet genoeg aandacht aan songstructuren. En tenzij je avant-gardemuziek maakt, heeft de luisteraar recht op een gids doorheen een nummer. Wij willen dat mensen onze songs begrijpen, maar na drie, vier maanden met onze nieuwe songs hoorden we ze al niet meer zoals het moest. We dachten soms dat een song af was, maar Gil wees ons erop dat het nog beter kon."

enola: Vanwaar de titel Our Earthly Pleasures?
Smith: "Die zin komt uit "Russian Literature", een nogal wanhopig nummer dat een apocalyptisch beeld schetst van het leven in een moderne stad. Het gaat over de dingen die we wensen: onze lust, en onze lust for life. We zoeken altijd dingen om ons te bevredigen. We mogen nog zulke grootse doelen voor ogen hebben, uiteindelijk worden we toch afgeleid door kleine dingen: hoe iemands pony steeds maar voor haar ogen valt, hoe iemand aan de andere kant van de tafel je aandacht grijpt… Daar gaat de plaat over, over dat soort kleine dingen die ons afleiden van het grotere. En op die manier gaat het ook over dingen die groter zijn dan dat, gaat het ook over een meer objectieve kijk op de wereld rondom ons."
enola: Je bent nog steeds een volbloed romanticus hé?
Smith: "Natuurlijk, wat moet een mens anders? Je moet in romantiek blijven geloven, anders wordt de wereld droog en mechanisch, zonder verlangens die je voortdrijven. Er is heel wat schoonheid in de wereld. Zelfs hier (een donkere vergaderzaal die uitkijkt over treurige Brusselse achtertuintjes). Een deel van me wordt er half depressief van, maar in bepaalde aspecten, zoals de platen of de lichtinval, zie ik ook iets moois. Ik hou niet van dat gebouw daar, maar die muur is wel leuk. Dat is wat we met het leven ook doen. Er zijn te veel fijne momenten om zomaar negatief te zijn."

enola: Maar het leven is natuurlijk niet alleen rozengeur. In "Our Velocity" begeef je je zelfs op politiek gebied.
Smith: "Elke zin in dat nummer heeft minstens twee mogelijke betekenissen. De ene dag zing ik het zelfs anders dan de dag erna, omdat ik het op dat moment anders aanvoel. Soms gaat het over mij, en soms stel ik me een abstract personage ergens ver weg in de oorlog voor. Je kunt politieke issues enkel via een persoonlijke omweg bespreken. "Karaoke Plays" brengt dat gevoel naar een dramatisch hoogtepunt: wat als je geliefde moet gaan vechten en sneuvelt? Dat is een erg menselijke manier om ernaar te kijken, in plaats van een abstracte song te schrijven over leven en dood."
     ""Our Velocity" is misschien wel de meest ambigue song ooit. Er is geen boodschap, maar het nummer heeft zeker een politiek randje. We walgen immers van wat we zien: er is niets aangenaams aan ecologische angsten. Gewoon stilzitten en niets doen omdat we niet weten wat te doen, levert niets op. Misschien zit er wel kracht in gewoon als mens te begrijpen wat de wereld met je doet en dat uit te drukken. Idem met de oorlog in Irak: het is niet gemakkelijk om daarover te zingen, maar het inspireerde me wel om iets te zeggen. Je kunt de beelden die je elke dag gepresenteerd worden immers niet ontlopen. De song gaat over de snelheid van onze levens, hoe je geen tijd hebt om beslissingen deftig te overdenken. De mensen die ons land in de oorlog hebben gestort, hadden ongetwijfeld niet de bedoeling om zoveel doden te scheppen, maar dat is wel gebeurd."

enola: Is dat iets waar jullie je bewust van zijn, dat jullie leven in een land dat in oorlog is? Zijn de Britten daar überhaupt mee bezig, of is het toch een ver-van-mijn-bed-show zolang er geen bekende moet gaan vechten?
Smith: "De meeste mensen zijn er niet echt mee bezig, hoewel Irak natuurlijk elke avond in het nieuws komt. Niemand weet wat het betekent om iemand gedood te hebben: al die cijfers over doden, niemand snapt nog waar ze echt voor staan. Honderd Britse soldaten zijn gestorven in deze oorlog, dat is peanuts in vergelijking met andere oorlogen. Misschien bekijken mensen het zo. Maar dan zie je de dodentallen aan de andere kant; kinderen, mensen die er niet voor gekozen hebben om in een oorlog betrokken te geraken, mensen die waarschijnlijk niet eens weten waar deze oorlog over gaat. Zelfs ik weet de helft van de tijd niet waarover deze oorlog gaat… Het is te onbevattelijk om er dagelijks mee bezig te zijn, je moet het gewoon negeren."

enola: Iets luchtigers dan: ik lag plat toen ik je in "In A Fortnight’s Time" hoorde zingen "When it comes to girls, I’m mostly hypothetical."
Smith: "Hehe, ja. Dat hele nummer gaat over zelfvertrouwen hebben: ’I will bide my time/you will be mine’, dat soort dingen. Het leek leuk om dat zinnetje daartegenover te zetten. Iedereen ziet zichzelf wel eens in een winkelruit met een zekere tevredenheid, we zijn allemaal verwikkeld in romantische steekspelen als die waarover ik zong, het is heel herkenbaar. Waarom in het bruggetje dan ook niet gewoon toegeven dat het vaak toch maar theoretisch is."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + 14 =