Trans Am :: ”Mensen hebben een verkeerd beeld van ironie.”

Ze brachten sinds hun debuut in 1997 zo goed als elk jaar een nieuwe plaat uit, maar na het politiek geïnspireerde Liberation werd het opeens stil, tot begin dit jaar een persbericht rondgestuurd werd: Trans Am was weer samen en had een nieuwe plaat uit, die overigens verrassend goed onthaald werd.

Een halve reis rond de wereld met opnames en incidenten tot in Nieuw-Zeeland toe, culmineerde uiteindelijk in Sex Change, een album waarop elektronica en rock opnieuw met elkaar in de clinch gaan. Dat de groep — bekend om zijn technische kunnen én gevoel voor humor — niet altijd even goed begrepen wordt, verbaast zanger-gitarist-keyboardspeler Philip Manley niet echt: "Veel mensen hebben een verkeerd idee van wat ironie wil zeggen en gebruiken het woord fout. We gebruiken niet echt ironie maar eerder humor; dat is iets dat gewoon in ons zit. We zullen wel eens een songtitel bedenken die eigenlijk totaal niet past bij het nummer, en onze foto’s zijn speels. Uiteindelijk is het ook maar rock-’n-roll, we mogen onszelf niet te ernstig nemen."
enola: Maar loop je dan niet het risico dat mensen je ook niet ernstig zullen nemen wanneer je het wel meent? Dat ze overal de grap achter zullen zoeken?
Manley: (lacht) "Dat is natuurlijk een risico. Maar als het gebeurt, zou het waarschijnlijk nog grappiger zijn."

enola: Ik kan me overigens niet van de indruk ontdoen dat jullie groepsnaam, die verwijst naar de Pontiac Trans Am Firebird, ook niet helemaal au sérieux genomen mag worden. Jullie muziek botst met het idee van zo’n "muscle car".
Manley: "Onze groepsnaam past eerder in de traditie om je groep naar een wagen te noemen, zoals Galaxie 500, Delta 72, … het is dus niet humoristisch bedoeld, maar ik denk dat je in onze muziek wel wat "muscle car"-geluiden kan horen. Zeker het rockgeluid verwijst ernaar. Eigenlijk wilde ik de groep trouwens Corvette dopen, maar Seb (Sebastian Thomson, drums – jbo) antwoordde daarop "fuck that, let’s call it Trans Am."
enola: Jullie vorige plaat Liberation was een heel ernstig en politiek album. Was die plaat bewust zo politiek? Ook de groepsfoto’s lieten weinig aan de verbeelding over.
Manley: "Dat was echt een koerswijziging maar we vonden dat we het moesten doen. Op dat moment sprak geen enkele muzikant zich uit tegen de oorlog. En omdat we in Washington leefden, leek het ons ook logisch om te reageren. Zoiets houdt natuurlijk altijd een risico in: het is complex en niet iedereen apprecieert dat. De humor op de plaat is niet zo duidelijk, misschien hadden we wat duidelijker moeten zijn."(lacht)
"We hebben toen foto’s genomen van onszelf, verkleed als Guant´namo-gevangenen, en daar maakte niemand een punt van. Mochten we dat nu doen, dan kwamen we vast en zeker in de problemen. Daarom wonen we ook niet meer in Washington, het werd meer en meer een politiestaat. Het voelde aan zoals Jeruzalem, alsof iedereen continu waakzaam moest zijn. Maar tezelfdertijd heb ik het gevoel dat de mensen al die onzin niet meer pikken."

enola: Jullie hebben voor dit album een rustpauze van twee jaar ingelast. Was dat nodig?
Manley: "Ja, een goede tien jaar lang hebben we samengewoond, en samen muziek opgenomen en gespeeld, dus we moesten allemaal even weg van alles en van elkaar. We hoeven ook niet meer echt te repeteren. We spelen al dertien jaar samen, als we een nummer niet op vijf minuten afgewerkt krijgen, dan wordt het toch niets en starten we beter met iets anders."

enola: De rust lijkt jullie wel deugd gedaan te hebben, want ik lees heel vaak positieve kritieken over het nieuwe album. Het wordt zelfs geregeld bijna op één lijn gezet met het legendarische Red Line. Zien jullie het zelf ook zo?
Manley: "Echt? Dat is wel interessant, want toen Red Line verscheen, kwam er nauwelijks reactie op. De meeste recensenten vonden vierenzeventig minuten ook veel te lang. Het is eigenlijk gek dat mensen nu zo over dat album spreken terwijl het destijds bijna geen reviews kreeg. Waarschijnlijk was iedereen het ook een beetje beu, elk jaar brachten we een nieuw album uit. Ik vind het zelf wel een vreemd album, very self-indulgent. Ons idee was om zoveel mogelijk muziek te maken en op cd te gooien. Ik denk dat we er gewoon alles wat we hadden hebben opgezet."
enola: Is Red Line ook jouw favoriete album?
Manley: "Nee, het nieuwe album is mijn favoriet."
enola: Is het laatste album niet altijd je favoriet?
Manley: "Ja. Maar als ik uit onze vroegere albums moet kiezen, zou ik voor The Surveillance gaan. Het is natuurlijk moeilijk om je laatste album te vergelijken met het oudere werk… (denkt na) Maar het nieuwe album voelt echt wel aan als één dat erboven staat."

enola: Behalve die rustpauze hebben jullie ook afstand genomen van jullie eigen studio en zijn jullie vertrokken naar Nieuw-Zeeland. Heeft dat het schrijfproces ook beïnvloed?
Manley: "Ik denk van wel. Het is een heel mooi land, zelfs al waren we er in de winterperiode en was het er echt koud. We spendeerden veel tijd in de studio, net omdat het buiten zo koud en donker was, maar gewoon even weg zijn uit Washington was eigenlijk al voldoende. We hebben ook in New York opgenomen, en je merkt wel dat de sfeer daar heel anders is, het is een veel creatievere stad."
enola: In het persbericht las ik overigens dat jullie tijdens de opnames in Nieuw-Zeeland in de problemen kwamen omdat jullie bier op de campus gedronken hadden. Dat is toch een grap?
Manley: "We zijn zelf niet in de problemen geraakt, maar de professor die ons uitgenodigd had wel. Het was verboden om op de campus te drinken en iemand had met een camera van de universiteit foto’s genomen waarop dus enkele flesjes bier te zien waren. Die camera is dan stukgevallen en toen ze hem probeerden te repareren, zagen ze die foto’s… We hadden echt het gevoel dat we weer op school zaten. Het was eigenlijk wel grappig."
enola: Had je dan niet beter alles in je eigen studio opgenomen?
Manley: "We hebben onze studio verkocht toen we verhuisden uit Washington. Soms mis ik het wel, maar weet je, een studio is iets raars. Op een vreemde manier controleert dat je: je betaalt huur, je moet de apparatuur onderhouden… Ik merkte dat ik steeds minder tijd in het schrijven stopte. Ik woon nu in San Francisco en daar zijn echt genoeg studio’s waar je terecht kan. Ik neem zelf nog steeds groepen op, maar niet meer in mijn eigen studio. Het fijne daaraan is dat als er iets breekt, het jouw probleem niet is." (lacht)

enola: Het artwork is opnieuw heel erg eighties, het doet me wat aan de film Tron denken. Dat lijkt me ook een constante in jullie werk te zijn.
Manley: "We houden er wel van als je echt kan zien dat iets digitaal is. Je hoeft dat niet te verbergen, ook in onze muziek tonen we dat."
enola: Is de elektronica op het nieuwe album daarom zo prominent aanwezig?
Manley: "Dat gebeurde gewoon. Het start allemaal heel rustig en wordt naar het einde toe meer rockmuziek, maar ik krijg het gevoel dat er een goede balans is. We hebben het hele album door een mix van elektronica en rock willen brengen. Het is wel vervelend dat we daardoor maar een viertal nummers live kunnen brengen. We hebben nog geprobeerd om ze met andere arrangementen te spelen, maar dat werkte gewoon niet."

enola: Toen jullie begin jaren negentig startten, was het type muziek dat jullie spelen niet echt populair of voor de hand liggend. Hoe kwamen jullie ertoe om dan al "postrock" te spelen?
Manley: "Ik zou onze muziek geen postrock noemen, maar eerder spacerock. Het is zeker en vast rock, maar het is ook "out there". De term postrock is uitgevonden door journalisten die een naam zochten om een aantal groepen samen te plaatsen. Vroeger stoorde dat me maar nu doet het me niet veel meer."
"Onze muziek startte als een reactie op de hele grungebeweging. Veel van die groepen waren echt slecht. De zang was vaak heel geaffecteerd, dus besloten wij om alle zang maar gewoon uit onze muziek te schrappen. We luisterden alledrie ook heel vaak naar Europese electrogroepen als Aphex Twin, New Order en Kraftwerk. Het gekke is dat heel wat klassieke rockgroepen als Pink Floyd, Rush of Van Halen ook al keyboards gebruikten, dus zo vreemd of baanbrekend was dat voor ons eigenlijk niet."
enola: Van een groep uit Washington, D.C. zou je eigenlijk verwachten dat hij veel meer beïnvloed is door groepen als Fugazi dan door de Chicago-groepen die in dezelfde periode als Trans Am bekend werden.
Manley: "We kenden die muziek natuurlijk en ze heeft zeker een belangrijke rol gespeeld toen we opgroeiden, maar de muziekscène in Washington is op een bepaalde manier echt begrensd. Het is wel zo dat we veel meer gemeen hadden met de groepen uit Chicago, maar dat we op Thrill Jockey debuteerden (toonaangevend label uit Chicago, met onder meer Tortoise en UI – jbo) was eigenlijk eerder toeval."

Trans Am speelt op 28 maart in de 4AD in Diksmuide.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + negentien =