Korn :: MTV Unplugged

Wanneer een bedrijf als Coca-Cola haar succesnummer met een vanillesmaakje of kersentoets op de markt gooit, dan weet de kritische consument dat de verkoop weer even slabakt. Zo is platenmaatschappij Virgin er nu ook met een nieuwe versie van één van haar paradepaardjes. We zien het al ronken op huizenhoge reclameborden en in tv-spotjes tussen afleveringen van "the Bold and the Beautiful" door: Korn Unplugged: verassend verfrissend!. Of zoiets.

De akoestische Korn ving ons, ondertussen een goed jaar geleden, het eerst op één van onze minder sceptische momenten. Die paar nummertjes, die de band toen even gespeeld had voor een radiosessie, klonken opwindender dan wat de band in de jaren ervoor had gedaan. Het deed hopen op beterschap voor het eens zo fiere vlaggenschip van de nu-metal, dat tegenwoordig songwriters moet inhuren om toch nog ietwat op koers te blijven. Inmiddels zijn we een jaar verder en zijn die paar nummertjes opengetrokken tot een heuse set, die onder de noemer van het gereanimeerde MTV Unplugged de wereld ingestuurd werd.

De sessie opent enigszins ontgoochelend met het nummer waar het voor Korn, ondertussen al weer dertien jaar geleden, mee begon: "Blind"-nieuwe-stijl is een wat mislukt tango-vehikel dat nergens heen gaat. Met "Hollow Life" wordt een versie gebracht die vrij dicht bij het origineel blijft, en dat werkt nog best goed ook: de achtergrond wordt behangen met subtiele freestyle-pianotoetsjes, een spokende zaag en een Venetiaans pingelend gitaartje.

En dan gaat het mis: overtijds ééndagsvliegje Amy Lee, van het al even degenererende Evanescence, komt een even volslagen idioot als geprobeerd-Oosters brugje over "Freak On A Leash" kwelen. Wanneer Korn met een cover van Radioheads "Creep" ("dedicated to all the kids and adults out there that’s ever being picked on") goedkoop probeert te scoren, wordt de bal evenwel huizenhoog de tribunes ingepoeierd — een lot dat ook "Love Song" en "Coming Undone", van het laatste studio-album, wacht. You can’t polish a turd, heet dat dan zo lekker vulgair in het Engels, al doen die van Korn verdorie érg hard hun best.

"Got The Life" doet met een paar leuke gitaarloopjes nog even hopen op beterschap, maar zo ver komt het niet meer. Wanneer Korn op het podium vergezeld wordt door The Cure voor een medley van "Make Me Bad" en "In Between Days", geeft dat niet veel vuurwerk: al worden de melodielijnen nog zo keurig met elkaar vervlochten, de backing-bijdragen van beide zangers bij elkaars nummers zijn zo schrijnend overbodig als het bestaan van dit album op zich. En zo dooft het hele gedoe uit, met een kleurloos "Throw Me Away" dat zelfs geen laatste stuiptrekking meer geeft.

We zouden liegen als we zeiden dat we nooit geïntrigeerd geluisterd hebben naar dit probeerseltje: daarvoor is de aanpak gewoon te radicaal verschillend van alles wat we ooit van Korn gewoon waren. Maar terwijl de Unplugged-sessie van Kurt Cobain en zijn bandje nog een laatste statement was vooraleer het leven definitief adieu te zeggen, komt die van Korn veeleer over als een laatste wanhoopskrabbel aan de randen van de afgrond waar de band al een tijdje aan hangt te bengelen. Het is niet langer gewoon even unpluggen; het is een regelrecht uittrekken van de stekker die de band als geloofwaardig fenomeen zolang kunstmatig in leven hield.

En dus nippen we tussendoor even aan deze Unplugged om ’m even in de mond te laten rollen, en onszelf vervolgens snel op één van de eerste drie studio-albums te trakteren om van de wansmaak af te komen. Korns MTV Unplugged is niet meer dan een zoveelste mislukte marketingmove van een bedrijf dat nog een voorlaatste keer alles uit haar succesproduct wil persen. Een voorlaatste keer, inderdaad: Virgin belooft ons deze zomer immers alsnog een nieuw studio-album van deze vergane gloriën door de strot te rammen. Bereid uw papillen alvast voor op de bittere nasmaak van schimmel.

Korn staat op 23 juni op de Graspop Metal Meeting.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =