The Passion of the Mel :: Apocalypto en The Passion of the Christ Revisited




Wat er precies mis is met de lucht in Los Angeles weet niemand,
maar er moet toch iets zijn dat niet pluis zit. Britney Spears laat
zich kaal scheren en rent door de stad als een tot leven gekomen
methadonbusje, Michael Jackson plant z’n come-back, en dan is er
natuurlijk nog Mel Gibson. Ooit was hij de grootste ster ter
wereld, tegenwoordig een soort rariteit die erin slaagt om telkens
opnieuw films af te leveren die je gezien moét hebben. Niet ondanks
zijn reputatie van religieuze weirdo, maar juist daaróm.

The Passion of
the Christ’
was waarschijnlijk de meest controversiële film van
de voorbije tien, twintig jaar. Conservatieve christenen waren er
gek van, historici en theologen lachten er eens goed mee, de
liberale media en vooral de joodse gemeenschap werden er behoorlijk
pissig van. In copywriter-bullshit speak noem je dat dan
“een film die niemand onberoerd laat”. Voorbije zomer kreeg die
hele affaire nog een onwelriekende coda toen Gibson gearresteerd
werd wegens rijden onder invloed en de politieagenten in kwestie
dan maar even begon uit te schelden voor smerige joden. Bad
timing,
want de man had ondertussen zijn volgende project,
‘Apocalypto’,
bijna afgewerkt.

Niet dat dat uiteindelijk veel invloed had op de prestaties van
Gibsons nieuwste film: ‘Apocalypto’ kreeg overwegend positieve
kritieken en scoorde mooi aan de box office. Antisemiet of
niet, het publiek trok er zich niks van aan en ging gewoon
kijken.

De hele figuur Mel Gibson en zijn ‘Passion of the Christ’
blijven een boeiend discussiepunt: is de film antisemitisch? Maar
écht dan, als je alleen kijkt naar wat er effectief in de film te
zien is, is dat dan een anti-joodse prent? Of hebben we er allemaal
teveel van gemaakt? Waarom moest het allemaal zo bloederig zijn,
heeft dat geweld een geldig punt te maken, een degelijke motivatie,
of is het toch alleen maar wat effectenbejag?

Een oude prof van mij zei altijd: “als je religieuze fanaten op
andere gedachten wil brengen, volstaat het niet om met seculiere
argumenten aan te komen zetten – je moet hun geloof béter kennen
dan zijzelf en ze verslaan met hun eigen wapens.” Als je ooit een
moslimterrorist ontmoet, moet je hem niet zeggen dat het niet
netjes is om mensen op te blazen, je moet hem de Koran in z’n
handen steken en hem uitleggen dat dat boek daar écht nergens om
vraagt. En als je wilt begrijpen waar katholiek fundamentalisme
vandaan komt, moet je gewoon die stoffige bijbel van de zolder gaan
halen en nagaan waar die weirdo’s over zitten te mekkeren.
Vandaar dat ik naar aanleiding van de release van ‘Apocalypto’ een
artikel publiceer dat ik in 2005 heb geschreven als onderdeel van
een cursus. Het is een lang artikel (9 pagina’s) over de
achtergrond en de bronnen van ‘The Passion of the Christ’, dat ik
nu up to date heb gebracht om recente gebeurtenissen in
aanmerking te nemen. Om het scrollen enigszins te beperken, is het
artikel over drie pagina’s verdeeld. In zekere zin is dit een
experiment, omdat het de eerste keer is dat zo’n lang artikel op
enola verschijnt. Laat dus zeker uw feedback achter, want dit is
een probeersel. Bent u geïnteresseerd om in de toekomst meer van
dit soort lange artikels te lezen op enola, of vindt u onze gewone
recensies al megalomaan en pretentieus genoeg?

Enfin, Mel Gibson is terug in actie geschoten en dat zult u
geweten hebben. De recensie van ‘Apocalypto’, een artikel over ‘The
Passion of the Christ’ én een wedstrijd waarmee u gratis duotickets
kunt winnen om naar de nieuwste van Malle Mel te gaan kijken. En
kom nu niet klagen dat we nooit iets voor u doen.

Lees de recensie van
Apocalypto!

Lees het artikel
over ‘The Passion of the Christ!’

Lees de originele
recensie van ‘The Passion of the Christ’!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 3 =