The End :: Elementary

Een onheilspellende naam, mysterieus artwork en dito titel en, als we de op het net verspreide bio van de band moeten geloven, een niet minder dan revolutionaire plaat die een aardverschuiving zal veroorzaken in metalland, en die ook nog eens levens zal veranderen. Van ambitie gesproken.

Alle reserves ten spijt moeten we toegeven dat The End op zijn derde album wel degelijk dingen laat horen waar het gemiddelde metalcombo niet aan durft beginnen. Elementary haalt gemakkelijk de Relapse-standaard qua techniciteit, brutaliteit en ambitie, en misschien is het zelfs geleden van Mastodons Leviathan dat een band op enkele vlakken zo’n stap voorwaarts maakte. En toch… belly says no. De koerswijziging die de band maakte, heeft wat gemeen met die van Dillinger Escape Plan tussen Calculating Infinity en het toegankelijkere Miss Machine, met als verschil dat The End zich nog verder verwijdert van zijn oorspronkelijke mathcore-blauwdruk. Er zijn zeker nog sporen nagelaten van die hyperopgefokte aanpak, al wil dit album vooral groots en episch klinken.

Gelukkig kwijt de groep zich bij momenten erg sterk van die taak, zoals opener “Dangerous” duidelijk maakt: een onheilspellend gitaartje verkent het terrein, haalt er al snel de wrecking ball-garde bij, om vervolgens een tegendraadse groove te ontwikkelen waarmee ze in het vaarwater van Mastodon terechtkomen. Een simpele structuur, maar dan wel uitgevoerd met chirurgenprecisie. Zanger Aaron Wolff martelt aanvankelijk de stembanden met metalcoregebrul, tot halverwege de song, waar hij aaibare zanglijntjes prevelt over gestommel dat naar die onafwendbare climax leidt. Met dergelijke songs dwingt de band de luisteraar om in hyperbolen te denken die even vergezocht zijn als zijn muziek.

“The Never Ever Aftermath” vraagt dan weer om dondermetaforen zoals bij Isis door Maxi Menu-melodrama, maar als Wolff plots de emotoer opgaat met iele zanglijnen à la Incubus of Deftones, dan wordt duidelijk hoezeer de band zijn verleden achter zich probeert te laten. Gelukkig doet The End ook nog aan die typische kom-hier-dat-ik-je-de-nek-omwring-halsbrekerij met “Awake?” en vooral, “Animal”, twee hondsdolle drilinstructies die een imaginair stuk vreten te lijf gaan met uitpuilende aders, ruggenwervelverplaatsende ritmische verwarring en indrukwekkende efficiëntie. We hoorden het allemaal eerder, we hoorden het misschien zelfs beter, al is het een trucje dat blijft werken, op voorwaarde dat er sprake is van een eigen geluid.

En het is daar dat het wel eens mis durft te lopen. Toen de band enkele jaren geleden op de mathcore-kar sprong, was hij gedoodverfd om tot in den einde vergeleken te worden met genrehelden Dillinger Escape Plan en Converge. Het lijkt erop dat ze die vergelijkingen beu waren, en te snel en te krampachtig op zoek zijn gegaan naar een nieuwe richting. Daardoor zijn ze aanbeland bij stijlen en geluiden die ook al eerder en beter gedaan werden. “Throwing Stones” en hele stukken “In Distress” klinken als restjes die achteloos door Tool van tafel werden geveegd: de brute riffs, de ingenieuze ritmische opbouw, ja zelfs de zanglijnen zijn vintage Tool, al klinken ze dan alsof ze door die krullenbol van The Mars Volta werden ingezongen.

Het is ons ook een raadsel waarom bands die per se een nieuwe diepte en maturiteit nastreven dat proberen te bewijzen door atmosferische riedels en elegante soundscapes: “The Moth And I” (met ge-wel-di-ge Jeff Buckley-imitatie), “A Fell Wind” en “And Always…” (negen minuten semiakoestisch zweefvliegen, meneer) zijn dan wel gepaste mijmeringen over vultures en running in circles, ze bezorgen het album ook een kige krampachtigheid die de band beter achterwege had gelaten. Op die manier is Elementary een koerswijziging die respect afdwingt en geforceerd klinkt, al zou het ons niet verbazen dat deze combinatie gaat zorgen voor een exponentieel groeiende aanhang. En dan zijn wij natuurlijk weer de uit onze nek kletsende betweters die enkel houden van de obscure aanpak. Tot het zover is gaan we Blood Mountain nog eens opleggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 2 =