Eindejaarslijstje 2006 van Maarten van Meer

Het was een bizar muziekjaar: nauwelijks uitschieters, nauwelijks Grote Namen en vooral een gefragmenteerder muzieklandschap dan ooit. Dus ook dit lijstje is zo divers dat Bart Anciaux het wellicht zal subsidiëren.

  1. Tool :: 10,000 Days Wat ondoordringbaar is bij de eerste beluistering, bloeit open tot een gelaagd en complex werkstuk waar virtuositeit en emotie hand in hand gaan. Misschien niet Tools beste, maar alleen voor “Wings For Marie” al deze plaats waard. Muzikaal werden we in 2006 door niets harder ontroerd.
  2. The Knife :: Silent Shout Creepy technodroom om per hoofdtelefoon in te verdwalen en per dansvloer op loos te gaan. Alles lijkt kapot aan dit album, maar net daarom vormt het een verslavend geheel waarin bij elke beluistering nieuwe bliepjes of kraakjes te ontdekken vallen.
  3. Thom Yorke :: The Eraser Een soloplaat met enkel stem en laptop kende bijna meer impact dan Radioheads laatste. Mede dankzij prachtigsingle “Harrowdown Hill”. Less is eens te meer more.
  4. Guillemots :: Through The Windowpane Euforische knutselpop zonder oogkleppen; dEUS op zijn Brits. Hèt te ontdekken album uit 2006.
  5. Joanna Newsom :: Ys Ze zingt bijna in de juiste toonladder ditmaal en krijgt versterking van Steve Albini, Van Dyke Parks en een heus orkest. Vijf epische songs lang ongrijpbaar en vertederend mooi.
  6. Tunng :: Comments Of The Inner Chorus Hippie-folk op een bedje van knisperende beats: Four Tet met samenzang; Simon And Garfunkel met credibility en zin voor experiment. Prachtige luisterliedjes vol angeltjes.
  7. Dirty Pretty Things :: Waterloo To Anywhere Rammelpunk vol gepikte passages. Weinig origineel, maar fantastisch gebracht en de opwindendste 30 minuten van 2006.
  8. Richard Ashcroft :: Keys To the World Ashcroft was de man die met een album vol soulvolle oerdegelijke klassieke popmuziek voor de broodnodige houvast tussen al het geweld zorgde.
  9. Pet Shop Boys :: Fundamental Of hoe jeugdsentiment tegen alle muziekkennerij naar een geweldig elektropopalbum kan leiden. Niet essentieel, nauwelijks vernieuwend, maar fùn en ook dat is nodig.
  10. Mastodon :: Blood Mountain Een pletwals. Aandachtig te beluisteren met een goede installatie, zodat het feest van riffs en drumroffels helemeaal tot zijn recht komt. Intelligente metal: het is nieuw en goed voor u.

Vielen om verschillende redenen net af:

I Love You But I’ve Chosen Darkness :: Fear Is On Our Side Omdat vier geweldige songs niet tegen tien foutloze albums op kunnen
Jarvis :: Jarvis omdat hij vroeger nog net iets beter was
Bruce Springsteen :: We Shall Overcome: The Seeger Sessions omdat hij solo onze americana-spot net iets beter kietelt
David Gilmour :: On an Island omdat een vrituose Gilmour met inhoud nog steeds Barret en/of Waters mist
Gnarls barkley :: St. Elsewhere omdat “Crazy” alleen een half uur gesjeesde hiphop niet altijd draaglijk maakt
Slayer :: Christ Illusion omdat we wat te oud geworden zijn om drie metal-platen in een eindejaarslijstje te zetten
Muse :: Black Holes And Revelations omdat we niet mogen vergeten ook snobistisch te zijn
Clap Your Hands Say Yeah :: Clap Your Hands Say Yeah omdat hun tweede album beter zal zijn
The Raconteurs :: Broken Boy Soldier omdat de rest van het album het niveau van “Steady As She Goes” of The Raconteurs live niet halt.

Verder nog fijne reissues van The Orb (“Adventures Beyond The Ultraworld”), The Triffids (“Born Sandy Devotional”), Pulp (“Different Class” en “This Is Hardcore”) en Opeth (“Ghost Reveries”) Er waren ook geweldige concerten van Guillemots, Radiohead, The Knife (Pukkelpop), Tool (Vorst, niet Brabanthal of Werchter), Ryan Adams (Koninklijk Circus), Hard-Fi en Depeche Mode maar vooral van dEUS (Werchter)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + tien =