Hrsta :: “Ik zie mezelf een nummer van Françoise Hardy brengen”

Je staat aan de wieg van een legendarische groep en nog voor die goed en wel de vruchten van het succes mag plukken, heb je al andere horizonten opgezocht. Voor je het weet, zit je echter opnieuw in allerlei groepen en lijkt het weer van voor af aan te beginnen.

Mike Moya heeft in het alternatieve wereldje al heel wat verwezenlijkt maar blijft bovenal een vriendelijke en minzame man die liever zwijgt dan praat. HIn het verleden heeft hij mee Godspeed You! Black Emperor opgericht, maar die groep verliet hij voor Set Fire To Flames, Molasses en zijn eigen kindje: Hrsta, waarmee hij in 2005 zijn vrienden van ASMZ het nakijken gaf met het wonderlijke Stem Stem In Electro.

enola: Je groepsnaam “Hrsta” is Sanskriet voor “behaagd” (delighted of pleased). Maar hoe ben je daar bij uitgekomen? Het lijkt me niet echt te passen bij je muziek.

Mike Moya: “Ik vond de term in een cursus Sanskriet, toen ik op zoek was naar een onuitspreekbaar woord. Maar eigenlijk kan ik het zelf niet goed uitspreken. Voor mij past de naam bij de muziek die ik maak, maar de meeste mensen denken dat het ironisch bedoeld is. We proberen wel delight in de muziek te stoppen maar toch horen ze er vooral melancholie in. Misschien hou ik wel van droevige muziek.”

enola: Kan je dat begrijpen, dat men je muziek melancholisch vindt?

Moya: “Veel zaken hebben een droeve kant. Ik hoor vaak mensen zeggen hoe “depressief” sommige platen klinken en als ik die dan vergelijk met mijn collectie, valt het nog goed mee. Ik probeer mijn songs niet te triest te laten klinken door in de teksten een element van hoop te brengen.”

enola: Maar je geeft je teksten wel niet vrij. En zo verstaanbaar zingen jullie nu ook niet.

Moya: “Dat is bewust. De teksten zijn nogal ambigu: als ik ze opschrijf, wil ik eerder foto’s en slideshows van beelden geven waarmee je zelf een verhaal kan vormen dan een afgerond verhaal presenteren. Voor mij hebben de teksten natuurlijk een betekenis maar ik wil dat iedereen zelf in de teksten iets terugvindt, ik geef alleen enkele mentale beelden mee.”
“De teksten worden ook geschreven op basis van hun klank. Als ik een nummer schrijf, maak ik er geluiden bij die lijken op woorden en dat vormt dan de basis voor de teksten. De zang is dus zeker bewust op de achtergrond gehouden.”

enola: Heb je de titel van het album ook gekozen op basis van de klank? Ik heb er eerlijk gezegd geen idee van wat Stem Stem In Electro wil zeggen.

Moya: “Ik weet zelf ook niet wat het wil zeggen. In een kopieerapparaat vond ik een heel cryptische tekst waar een hele hoop rare zinnen in stonden. Volgens mij is het een blad van een reparateur die zo controleert of de machine weer werkt. Op één zijde stond continu “Stem Stem In Electro” afgewisseld met enkel Japanse zinnen. Ik vroeg aan een vriend wat die Japanse woorden betekenden en blijkbaar kan je het vertalen als “Electric Surprise Three” en nog wat woorden die nergens op slaan. Dus niet “Stem Stem In Electro” zoals ik eerst dacht. Maar ik heb dus geen idee van de betekenis. Toen we samen met Ian (Constellation-labelbaas) aan het artwork van het album werkten, vond ik dat blad terug en besloot ik dat het de titel zou worden.”

enola: Je speelde al in Godspeed You! Black Emperor maar toch ben je met Hrsta gestart. Was daar een reden voor?

Moya: “In Godspeed spelen was heel leuk omdat het zo episch luid was, met twee drummers, twee bassisten en een muur van gitaren. Maar ik had een visioen van een band die niet alleen instrumentale songs of experimentele noise zou maken, maar die allerlei dingen zou combineren en toch een betekenis hebben. Ik weet niet of we het met de groep al gehaald hebben, maar het is in ieder geval ons doel.”

“In het begin was het eenvoudiger om geen reguliere line-up te hebben en gewoon mensen samen te brengen. Ik was lange tijd het enige lid van de groep. Wie tijd vrij had, vroeg ik om mee te spelen voor specifieke shows. Daarna zijn we een echte groep geworden met vier muzikanten en de strijkers als gastmuzikanten. Voor deze tour konden twee leden zich niet vrijmaken, dus hebben we een gastdrummer. Maar voor mij voelt het wel als een echte groep aan, we bespreken samen de toekomst van de groep en repeteren samen. De anderen geven me wel nog te veel vrijheid, ik moet vaak aan hen vragen om te stemmen en niet de beslissing aan mij over te laten. Het voelt goed aan om een reguliere groep te hebben en toch nog steeds dat doel voor ogen te hebben.”

enola: Je speelt toch ook bij Molasses en Set Fire To Flames. Is dat zo anders dan?

Moya: “Set Fire To Flames was heel leuk om bij te spelen omdat we zo veel improviseerden en na een uurtje of zo dan dat nummer opnamen. Met die groep hadden we nooit een idee waar we terecht zouden komen, elke opname was een ander project. We hebben drie albums opgenomen en die waren altijd als een concept opgevat. We kozen een locatie uit en sloten onszelf op voor enkele weken, maar onze derde opname was zo massief dat niemand er toe komt om het te editen. Misschien komt het ooit wel uit. In Molasses kregen we heel gestructureerde songs waarbij we dan de arrangementen mochten verzinnen. De groep ligt nu al even voor onbepaalde tijd stil. Scott (Chernoff, de zanger / songschrijver, jbo) woont nu al een tijdje in Tokio, waar hij les geeft. Als hij terugkeert, zullen we vast wel opnieuw nummers opnemen.”

enola: Je gaf het zelf al aan: iedereen heeft het enorm druk. Was dat de reden dat je vorige show (mei 2005) werd geannuleerd?

Moya: “Ja. Jen (Geneviève Heisteck, Hanged Up, jbo) had een heel druk schema op dat moment en toen nog enkele data verschoven, was het voor haar haast onmogelijk om nog mee te gaan. Dus hebben we de hele tour maar afgelast. Toen bleek dat Carla (Bozulich, jbo) wilde touren, hebben we besloten om het samen met haar te doen en afwisselend als headliner op te treden. Maar eigenlijk is dit de show die we toen hadden moeten geven.”

enola: Ik kan me voorstellen dat het vroeger nog een pak moeilijker was, toen je zelf in verschillende groepen speelde.

Moya: “Met Godspeed was het altijd heel druk en iedereen speelde daarnaast in zoveel andere groepen dat er haast gevochten werd om wat tijd voor een andere groep. Dat is een van de redenen dat ik een band wilde met een flexibele line-up. De eerste Godspeed-tours waren we met een negental mensen en als je dan haast niets verdient met de groep, wordt het zeker moeilijk.”

enola: In de studio werk je nochtans met verschillende muzikanten samen, maar live zijn jullie slechts met drieën. Zoek je dan een andere manier om de songs te brengen of laat je er bewust enkele vallen?

Moya: “We dachten eerst dat we het merendeel van de songs niet zouden kunnen spelen, maar toen we het toch probeerden, werkte het wel. Je hoort live natuurlijk geen strijkers of bas, maar de bassound kunnen we wel live benaderen met een basversterker. Sommige songs hebben partijen die live niet gebracht kunnen worden, dat is wel jammer. De meeste songs kunnen wel in verschillende versies gebracht worden.”

enola: Wilde je bewust breken met je Godspeed-verleden door het debuut van Hrsta op een ander label uit te brengen?

Moya: “Nee hoor, ik heb nog steeds contact met hen en mensen blijven me vragen of Godspeed ooit nog zal spelen. En eerlijk gezegd, ik weet het echt niet. Dat het eerste album van Hrsta uitgebracht werd op Fancy, was vooral omdat het een sublabel van Alien8 is. Het is opgericht door de leden van Molasses en ik wilde hen steunen bij het uitbouwen van hun label. Misschien wilde ik ook wel aantonen dat niet elke band uit Montreal albums uitbrengt bij Constellation.”

enola: Of dat elke band typische postrock speelt. Hoe kijk je zelf naar het genre dat je mee vormgegeven hebt?

Moya: “Ik heb postrock altijd al een slechte term gevonden. Er zijn veel groepen die allemaal heel anders klinken en toch het label postrock krijgen. Maar eigenlijk hebben ze alleen gemeenschappelijk dat ze vooral instrumentale muziek spelen en niet de conventionele songstructuren volgen. Mensen hebben tot op zekere hoogte een eigen idee van wat postrock is en hoe het klinkt. Ik zag en zie Godspeed bijvoorbeeld niet als een voorbeeld van postrock, de groep herinnerde me vaak aan bands als Hawkwind. Het is beyond rock, rock times two.”

enola: Zou je de muziek die je met Hrsta maakt ook zo omschrijven?

Moya: (denkt lang na) “Ik zou het eerder in de traditie van psychedelica plaatsen, gemixt met soundtrackmuziek. Ik zou mijn muziek eerder omschrijven als iets kleurrijks en abstracts, zonder gedefinieerde vormen.”

enola: Tot slot: Montreal heeft twee taalgroepen, op je album vind je zowel Franse als Engelse titels. Is dat bewust gedaan?

Moya: “Montreal is een van de weinige tweetalige plaatsen in Canada, al zijn het vooral de Franstaligen die tweetalig zijn. Ik wil dat mijn muziek ook iets zegt over de plaats waar het ontstaan is, maar het mag niet te lokaal overkomen. Verschillende talen gebruiken in je songtitels geeft een internationaal gevoel. Ik zou graag ook nummers in het Frans brengen maar ik beheers de taal niet genoeg. Waarschijnlijk zou ik met een cover beginnen. Ik hou veel van de oude Franse en Belgische muziek. (denkt na) Ik zie mezelf wel een nummer van Françoise Hardy brengen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 5 =