Various :: The World Is Gone

Children Of Men, de nieuwste prent van de Mexicaanse cineast Alfonso Cuarón, schetst Londen anno 2027 als een verderfelijk oord. Terroristische en extremistische bewegingen zwaaien er de plak. Various vertaalt met The World Is Gone eenzelfde sfeer naar cd-formaat.

De apocalyps is nabij, neofascistische groeperingen doen een greep naar de macht en de onderdrukking viert hoogtij. Cuarón stelt de toekomst van het mensdom veilig door de geboorte van een nieuwe Messias, ofte het eerste kind dat sinds achttien jaar geboren wordt. Various vertelt op The World Is Gone een parallel verhaal, maar gaat nog een stap verder. Voor hen komt er geen redding meer. "You took all the credits, when it was mine to take. I don’t know what way to go. You are on my wrong side", zo klinkt het in "Lost".

De grens tussen fatalisme en rauw hyperrealisme wordt getrokken door twee producers uit het Verenigd Koninkrijk. Na enige research werd duidelijk dat het om Ian Carter en Adam Phillips gaat, twee onbekende Zuid-Londenaars. De heren geven geen interviews en doen geen liveshows. De groepsnaam Various werd zo vaag mogelijk gehouden. Niet alleen in het tekstboekje, maar ook op hun website vallen er niet meer dan enkele morbide tekeningetjes terug te vinden. Naar alle waarschijnlijkheid zijn het twee eigenzinnige baasjes die in de jaren negentig opgroeiden met de gedurfde, vernieuwende klanken uit de Londense muziekscène, maar niet veel later gedesillusioneerd raakten door de door champagne en kaviaar geregeerde wereld van de UK-garage.

Wat ze op The World Is Gone voorschotelen, valt zo mogelijk nog moeilijker te definiëren. In hun thuisland kleven recensenten er etiketten als dubstep of hyperdub op, al naargelang de hipheidsfactor van het magazine. Wij horen er een in dub gedrenkt, futuristisch dancegeluid in vol dissonante klanken. Als alternatief voor de naar de eigen navel starende drum ’n’ bass-scene, draaien de heren achter dit project de bas liever nog wat verder open in hun kale, elastische tracks. Zowel stimulerend als openlijk dreigend, degradeert Various alle andere groepen uit de dubstepbeweging tot dilettantische meelopertjes. Wat vast staat, is dat ze ver weg van alle conventies de meest spannende plaat van het jaar in elkaar staken.

De tracktitels liegen er niet om; "Circle Of Sorrow", "Hater", "The World Is Gone", "Lost", "Deadman",… stuk voor stuk zijn het uitgekiende splinterbommetjes. Opgestoken middelvingers tegen het regime. Met scherpzinnige teksten incorporeren de nummers de teloorgang van de democratie. De industriële folknummers "Deadman" en "Circle Of Sorrow" zijn niet meer dan een pleister op een houten been. Ze worden afgewisseld met rake klappen als "Thunnk" en "Today", die met hun grimegeluiden tot bloedens toe weten te verwonden. Bloeddorstig kannibalisme maakt zich meester van de luisteraar, die geen keuze heeft: strijden of geofferd worden.

The World Is Gone is zoveel meer dan een intrigerend plaatje. Het is een zoutvat dat in de ogen van de meest extremistische leiders uitgestrooid moet worden. Various brengt gitzwarte toekomstmuziek die niet alleen uw geloof in de muziek zal herstellen, maar vooral de pijnpunten in onze maatschappij markeert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 14 =