The Tiny :: Starring; Someone Like You

"Sprookjes worden niet gecreëerd, ze worden zichtbaar gemaakt", luidt een ietwat klef gezegde, alsof de realiteit niet volstaat en de wereld gebruik kan maken van wat meer kinderlijke onschuld. Sprookjes waren echter geen mierzoete kinderverhalen toen ze ontstonden, maar veeleer gruwelijke verhalen, bedoeld voor volwassenen.

De grote sprookjeskoning Walt Disney was, conform de ware aard van sprookjes, allesbehalve de aimabele man die de wereld graag in hem zag. Deze conservatieve natuur had echter een ongebreidelde fantasie, die nauw genoeg aansloot bij die van kinderen om de sprookjes zo mierzoet te verpakken dat vooral kleine kinderen er bij weg konden dromen. De enkele duistere schaduw die niet weggemoffeld kon worden, verdween altijd bij de juiste magische woorden of op het juiste moment.

In 2004 bracht het Zweedse The Tiny in Scandinavië het debuut Close Enough uit. Met Starring; Someone Like You lijkt de groep zich op een grotere markt te richten. Terwijl het gehanteerde instrumentarium, dat vooral uit contrabas, cello en piano bestaat, veeleer een klassieke invulling doet vermoeden, hinten de groepsnaam en de albumcover, een op maat van kinderen gesneden tekening die aan Richard Scarry’s werk doet denken, veel meer naar de kinderlijke aard van de muziek.

Toch laat het geheel zich niet zo eenvoudig omschrijven. Zangeres Ellekari Larsson klinkt vaak alsof Joanna Newsom zich meten wil met Doris Day, terwijl deze in een op hol geslagen musical figureert met een orkest dat bestaat uit enkele hooggeschoolde maar totaal van lotje getikte klassieke muzikanten, die hun partituren willen vertalen naar een hoogstpersoonlijke variant van klassieke Disneynummers. Het geheel klinkt dan ook zeemzoet, maar tezelfdertijd zo bizar dat het niet anders dan fascineren kan.

"Kind Of Like You" geeft vooral door de kinderinstrumenten een verkeerd beeld van het album. Larsson houdt de zang ingetogen en de song zelf mag dan wel spelen met de melodie, op zich is het niet meer dan wat onschuldig vermaak. "My Mother", dat ook op een gelijknamige e.p. verscheen, heeft al een veel zwaarmoedigere toon te pakken. De strijkers en piano zorgen voor een van pathos bol staande song waarboven Larsson met een van retoriek gezwollen stem loos kan gaan. De foute helft van de jaren zeventig trekt een klassieker jasje aan en weet, hoewel de schijn tegen is, tot op het bot te ontroeren.

"Know Your Demons" laat nog minder aan de verbeelding over en koppelt opnieuw duisternis aan onschuld: een song ontspint zich, steunend op blazers, strijkers en een mooie mannenstem op de achtergrond. Dr. Freud zingt uit volle borst mee: "know your demons, they know you". In de bitterzoete ballade "Sorry" laat Ed Harcourt zich verleiden tot een duet, en de geliefden vleien zich neer op een bed van strijkers. Maar "I Don’t Like (The Way You Move Me)" klinkt met zijn uitgesponnen melodielijnen als de perfecte opvolger van zoveel geluk, door de verscheurdheid van de liefde hoorbaar te maken.

Met "In Reality" wordt een innerlijke monoloog gestart: de hemel huilt terwijl een verdwaalde ziel uit het raam staart en mijmert over andere en misschien ook wel betere tijden. Het vrolijk-speelse "They Say It’s Weird" kiest maar geen kant en klinkt soms iets te verwarrend, net zoals het chaotisch opgejaagde "Dirty Frames". Jammer genoeg hint "My Greatest Fear" dan weer te duidelijk naar soundtracks en musicals, waardoor het zijn doel haast mist.

The Tiny heeft een op zijn zachtst gezegd opmerkelijk album uitgebracht. Het lijkt wel alsof de songs uit een vergeten musical van David Lynch geplukt zijn, waarbij het verhaal over een alles overwinnende liefde niet zonder de nodige maar grondig verscholen duisternis verteld wordt. Bevreemdend en intrigerend maar vooral betoverend mooi en bitterzoet lijken de songs uit het ijle geplukt te zijn en op een cd gegooid. Net zoals bij sprookjes het geval is, is Starring; Someone Like You zichtbaar gemaakt, niet gecreëerd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + 13 =