Cerberus Shoal :: The Land we all Believe in

Cerberus Shoal is allesbehalve your average band. De groep
werd opgericht in 1994 en bracht tot op de dag van vandaag al elf
albums uit. Doorheen deze tijdspanne kwamen en gingen talloze
groepsleden en verkenden ze zowat alle generische horizonten die de
hedendaagse muziekwereld rijk is. Momenteel telt de groep zeven
leden, waarvan er vijf samenleven in Tank 28, het zenuwcentrum van
het project. Voor ‘The Land we all Believe in’ koos Cerberus Shoal
voor een sound die meer bij folk aanleunt, maar eigenlijk kunnen de
muzikale vakjes voor Cerberus Shoal beter opengebroken
worden.

Deze elfde langspeler is verdeeld over zes tracks, maar segmentatie
is hier in feite overbodig. ‘The Land we all Believe in’ is meer
een belevenis dan een verzameling songs. Een uur lang word je als
luisteraar blootgesteld aan een breed arsenaal van emoties en
sferen. De eerste indrukken kunnen hierbij best wat bevreemdend
zijn. De beste techniek is dan ook om het hoofd volledig vrij te
maken en de plaat over u heen te laten stromen en u zachtjes te
laten meeslepen in het krankzinnige universum van Cerberus Shoal.
De titeltrack introduceert de wat pastorale sfeer die de hoes bij
een vluchtige blik eveneens uitstraalt. Al snel wordt echter
duidelijk dat achter deze schijnbaar onschuldige façade een bittere
duisternis schuilgaat. Hoewel ‘Pie for the President’ vrolijk
klinkt dankzij de opgefokte melodie en de heliumstemmetjes, is de
boodschap minder rooskleurig: “Everybody dies and it’s all a
lie
“. In de afsluiter ‘Taking out the Enemy’ staat onder meer
degeneratie als laatste discussiepunt op het programma. Een happy
end komt er niet, maar aan het einde is er toch nog een licht aan
het einde van de tunnel. Met een laatste sprankel hoop galmt
This is not the end” door de boxen. Nog enkele minuten
stilte alvorens de grand finale als hidden track in ware
revuestijl het album afrondt.

De nieuweling van Cerberus Shoal zal zeker niet door ieder gesmaakt
worden. Toch verdient deze vreemde eend in de bijt een eerlijke
kans en zou het een schande zijn om hem volledig over het hoofd te
zien. Verwacht geen legendarische nummers, maar eerder een muzikaal
hoorspel dat dankzij de hoge graad van originaliteit en genoeg
afwisseling blijft boeien. ‘Wyrm’, in een zelf uitgevonden taaltje
gezongen, wordt onder meer op de accordeon begeleid, terwijl even
later ‘Junior’ een indrukwekkende elektrische gitaarsolo ten tonele
voert. Ook de vocals zijn op zijn minst apart te noemen, luister
maar naar ‘The Ghosts are Greedy’, dat klinkt als de Muppets die
zich aan opera wagen. ‘The Land we all Believe in’ is geen grootse
plaat, maar de kleine underdog die voor sommigen wel eens de parel
in de spreekwoordelijke oester zou kunnen vormen.

http://www.cerberusshoal.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × drie =