Madensuyu :: ”Muziek is een levensstijl, geen achtergronddeuntje”

De meest eigenzinnig groep die er momenteel rondloopt, moet wel Madensuyu zijn. Het Gentse duo rond Stijn De Gezelle en PJ Vervondel maakt bezwerende en intense gitaarrock die eigenlijk met geen enkele andere band te vergelijken is. Op hun laatste worp A Field Between nemen de twee heren je mee op een trip die je niet onberoerd laat. De twee muzikanten praten over het muziek als levensdoel, de invloed van klassieke muziek én de zoektocht naar voorprogramma’s.

enola: Hoe zit dat nu met die full-cd die net verschenen is? Gingen jullie niet alleen maar e.p.’s uitbrengen?
PJ: "Stijn kan daar goed op antwoorden. (lacht) Neen, dat is eigenlijk allemaal een beetje een misverstand. Voor de e.p. hadden we meer nummers opgenomen, maar de vier die de e.p. uiteindelijk gehaald hebben, pasten gewoon enorm goed bij elkaar. Tijdens de opnames voor dit album kwamen we uit op negen songs die goed samen werkten en vandaar deze plaat. Er zit geen filosofie achter van nu moeten we weer eens een e.p.uitbrengen en dan weer een full-cd".
Stijn De Gezelle: "Dat verhaal dat we alleen maar e.p.’s zouden uitbrengen, klopt eigenlijk niet. We zijn verkeerd geciteerd na een telefonisch interview. We zaten daar wel wat mee verveeld. Het kwam over alsof we heel moeilijke muziek maken voor een select publiek. Het leek alsof we iets zeiden dat de mensen ons anders niet snappen. Dat is absoluut niet het geval. We waren ten tijde van de release van de e.p. Adjust We gewoon gecharmeerd door het concept van een e.p. en het paste goed als hommage aan een vriend van ons die overleden is."
enola: Is dat die kraanman?
Stijn: "Ja, dat is de link met de plaat."
enola: Vandaar die ijzeren staven in het doosje van Adjust We. Klopt de legende dat jullie die zelf allemaal gesneden hebben?
PJ: "Dat klopt. We hebben drie slijpschijven versleten, maar op enkele avonden tijd was de klus geklaard. Daarna zijn we nog met enkele vrienden een nacht met de assamblage bezig geweest, om alle doosjes in elkaar te zetten."
Stijn: "Als we veel cd’s gaan verkopen, is het wel gedaan met onze nachtrust. We doen het iets te graag zelf om het uit te besteden."
enola: Er zijn enkele nummers van de e.p. hernomen op de full cd. Waarom?
PJ: "Ze pasten gewoon in het geheel van de plaat. Dat is iets waar we heel hard mee bezig zijn. We vonden van die nummers dat ze ook binnen A Field Between pasten en hebben ze voor het album opnieuw opgenomen. Om de nummers te laten inpassen, moesten ze wel een andere vorm krijgen. Neem bijvoorbeeld "Papa Bear", waarvan we nu twee totaal uiteenlopende versies hebben. De versie op de full-cd zorgt voor een mooie contrastwerking binnen de plaat."
enola: Heeft die contrastwerking ook een invloed op jullie concerten?
PJ: "Ja, live krijgen de nummers vaak nog een andere vorm. We werken ook heel lang aan de samenstelling van onze setlist. Er moet een lijn zitten in het optreden, daar springen we niet nonchalant mee om. We wensen elkaar ook een goede reis bij het begin van een repetitie of optreden. Een optreden is echt een weg die we afleggen, al improviseren we zelden of nooit tijdens optredens."
Stijn: "Gisteren een klein beetje, maar dat was vooral omdat het moest: mijn bakje was gevallen, waardoor we geen basgeluid meer hadden.
Bij het schrijven van nummers improviseren we wel meer. Het idee breng ik doorgaans aan op gitaar, maar het uiteindelijke resultaat is nooit exact hetzelfde als wat ik helemaal in het begin in mijn hoofd had."
enola: En dat geeft geen conflictsituaties?
PJ: "O jawel, verschrikkelijk." (lacht)
Stijn: "Er is geen moderator, dat is het lot van met twee in een band zitten. Muzikaal zijn er wel eens spanningen, maar amicaal niet."

enola: Madensuyu bestaat al zeer lang. Hoe is de groep in al die jaren geëvolueerd?
PJ: "Tja, we bestaan al een jaar of twaalf, denk ik."
Stijn: "Veertien, kan dat? Sinds 1992 ongeveer."
PJ: "Ja, zoiets, van toen we een jaar of dertien/veertien waren. Stijn had een gitaar gekocht en ik een drum. We hebben nooit les gevolgd, maar zijn samen geëvolueerd. Zo leer je je instrument zelf bespelen. Al klinken we niet drastisch anders dan in het begin."
Stijn: "We zijn al vanaf het begin onze eigen stijl begonnen te ontwikkelen. We hebben bijvoorbeeld nooit covers gespeeld. We zijn gewoon begonnen met spelen, vaak improvisaties van úren, jezelf naar een trance spelen."
enola: Jullie worden al eens in het postrock-hoekje geduwd. Voel je je daar in thuis?
PJ: "Ik ben eigenlijk niet mee met al die termen. De groepen die dan meestal aangehaald worden als er vergelijkingen gezocht worden, zijn echter serieuze complimenten, al zien we zelf niet altijd de gelijkenis."
enola: Door wie ben je zelf beïnvloed?
PJ: "Voor mezelf zijn de invloeden behoorlijk ruim. Als iemand met volle goesting met muziek bezig is, is dat voor mij al voldoende, wat de context ook is."
Stijn: "Het eerste stuk muziek dat mij overdonderde, was Amadeus van Mozart, waardoor ik nu eigenlijk alleen nog maar naar klassiek luister. Ik ben dan ook echt helemaal niet mee met al die hedendaagse stromingen en genres."
PJ: "Bij mij was dat Olivia Newton-John."
enola: Zijn je voorkeuren sindsdien nog geëvolueerd?
PJ: "Ik heb veel dingen ontdekt in de platenkast van mijn ouders, zoals de Dire Straits, al hoor ik dat niet allemaal even graag. (lacht) Wat ik wel echt goed vind, zijn artiesten als Otis Redding en Velvet Underground – vooral oude dingen eigenlijk. Maar toen we onlangs na een optreden in Hasselt over een lege autostrade naar huis reden, hebben we Grandaddy superluid opgezet. En dat is toch een groep van nu, al zijn ze inmiddels gestopt. Eigenlijk moet je na het beluisteren van een plaat kunnen zeggen: Merci, gasten. Dan zit het goed."
enola: Probeer je dat ook te bereiken met jullie platen?
Stijn: "We willen iets achterlaten. A Field Between is opgebouwd rond het idee dat er een ’voor’, een ’tijdens’ en een ’na’ is. En hopelijk hebben de mensen het gevoel dat ze iets meegemaakt hebben nadat ze de plaat beluisterd hebben."
enola: Weet je dan al op voorhand waar je naartoe wil als je zo’n plaat maakt?
Stijn: "Nee, dat komt pas onderweg. Als we voelen dat het moment er is en we zien dat het geheel klopt, dan gaan we ervoor. Het kan dus goed zijn dat de volgende plaat weer een e.p. is, als we weer pakweg vier nummers hebben die een uitgelijnd geheel vormen. Voor ons is het de intensiteit die telt. En het is vooral belangrijk hoe je het hoort, denk ik. We willen echt de instrumenten laten spreken én de stilte een beetje laten binnenkomen. Je kunt de stilte er ook uit laten, maar voor ons is die even belangrijk als de muziek zelf."
PJ: "We organiseren ook luistersessies, in beperkte kringen. Dat maakt het allemaal veel moeilijker, want iedereen heeft uiteraard een heel eigen mening over de muziek. Dat is handig om te weten hoe de nieuwe nummers overkomen. Zelf ken je de muziek door en door omdat je die live speelt en er constant mee bezig bent. Je zit er zo veel naar te luisteren, dat je er zelf geen afstand meer van kunt nemen."

enola: Zijn zulke luistersessies geen angstig moment? Je openbaart je muziek voor het eerst aan andere mensen.
PJ: "Op zich wel. Al is het best tof om daar bij te zitten. Je kent die mensen en je luistert eigenlijk via hen. Ze hoeven eigenlijk zelfs niets te zeggen. Wij willen gewoon met iemand anders eens naar die muziek luisteren om het zo uit een ander perspectief te bekijken. Al doet het uiteraard heel veel deugd als ze positief zijn."
Stijn: "Ze zijn ook zeer kritisch hoor. Maar dat is goed."
PJ: "Bij Adjust We was er iemand die vond dat er in geknipt moest worden. Maar dat kun je niet doen. Het was ook een zeer raar iemand, we hebben hem daarna ook niet meer uitgenodigd." (lacht)
Stijn: "Dus nu zit er nog maar één iemand."
PJ: "We hebben sowieso wel vertrouwen in wat we zelf doen, maar het is altijd afwachten hoe het publiek gaat reageren. Als we een nieuw nummer hebben en we spelen het voor de eerste keer live, dan is dat met een klein hartje."

enola: Wat is de betekenis achter een nummer als "No Why No Wow"? Stijn: "Voor mij is verwondering zeer belangrijk. Als je niet openstaat voor dingen, ga je ook niet verwonderd raken en ga je ook niet als persoon groeien."
PJ: "Dat betekent het voor mij ook. Maar de tekst is eigenlijk vree persoonlijk. Ik denk dat Stijn ook niet altijd weet wat de teksten willen zeggen."
Stijn: "Soms, min of meer."
enola: Je weet niet altijd waar PJ’s teksten over gaan?
Stijn: "Neen, net zoals hij niet altijd weet waar mijn dingen over gaan."
PJ: ""We’ve gone één-nul" snap ik nog steeds niet" (lacht).
enola: Huh?
PJ: "In de tekst van één van de nummers komt er een stuk voor "we’ve gone ewall", een militaire term voor desertie. Een gast die we kennen verstond altijd "één-nul" en belde ons op om te zeggen dat hij toch een kleine bedenking heeft bij een van de teksten. Die kerel komt óók niet meer naar de luistersessies." (lacht)

enola: Zijn jullie altijd een duo geweest?
PJ: "We zijn begonnen met ons tweeën, plus Stijns neef op de bas. Na een jaar of zes is die gast weggegaan omdat hij meer met jazz bezig wilde zijn. Daarna hebben we nog twee bassisten gehad, waarvan de laatste voor één dag. Toen werd het voor ons duidelijk dat wij de kern van Madensuyu zijn.
Stijn: "Als er nu nog iemand bij zou komen, zou het allemaal te traag vooruit gaan. We zouden te veel moeten communiceren om duidelijk te maken waar we naartoe willen. De keuze is gemaakt, het is wij twee of het is niks."
enola: Zit er een langetermijnplan achter Madensuyu?
Stijn: "Heel ons leven, zeker? En ik hoop zelfs langer dan dat. De platen die we maken, zouden echt tijdsdocumenten moeten zijn. Zodat je, als je zoveel jaar later naar een plaat luistert, weet dat het ooit zo heeft geklonken."
enola: Als de e.p. uitverkocht is, gaan jullie dan opnieuw staafjes zagen?
Stijn en PJ: "Neen"
PJ: "We krijgen soms mails met de vraag of we nog exemplaren hebben van Adjust We, maar ze zijn op. Zelf heb ik er eentje, maar die wil ik zelf houden."
Stijn: "Zolang we fris in ons hoofd blijven, zie ik ons met deze band doorgaan. Als je je begint af te sluiten als persoon, heeft het nog weinig zin hiermee door te gaan."
PJ: "We hebben ook nooit in een andere groep gespeeld. Het is echt Madensuyu voor ons."
Stijn: "Muziek is een levensstijl voor ons, geen achtergronddeuntje."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + een =