Hoe paradoxaal ook, de koperen ploert speelt zonnekind-bij-uitstek Manu Chao op Werchter ferm parten. Voor het eerst geeft de sprinkhaan minder dan honderd procent, en meteen zakt zijn stomende bouillabaisse als een mislukte soufflé in elkaar. Als het heet wordt in de keuken, loopt er al eens iets verkeerd.
Manu Chao, dat zijn twee gezichten: op plaat voorziet hij de perfecte laidback soundtrack bij een joint na de maaltijd, live kiest hij voor het explosieve mengsel dat ook van zijn vorige band Mano Negra zo’n pikante peper maakte. Helaas wordt de soep op deze tournee blijkbaar niet meer zo heet gegeten als nog maar een paar jaar geleden in de Hallen van Schaarbeek: Chao serveert vandaag een lauw soepje dat nergens zijn reputatie eer aan doet.
Nochtans lijkt alles heerlijk nonchalant te beginnen. Is de rest van de groep de boel rustig wat aan het testen, daar wandelt Chao zonder aankondiging het podium op, "bonsoir à tous" en een eerste salvo patchanka wordt afgevuurd. En meteen voel je: dit zit niet goed.
Nergens is de overgave voelbaar die Chao anders zo’n bom maakt. Het resultaat: voor het eerst wordt de voorspelbaarheid van de set en het gebrek aan songs duidelijk. Als dit soort carnaval niet met tweehonderd procent overtuiging wordt gebracht, als zelfs maar een fractie van twijfel kans krijgt om toe te slaan, dan blijft er niets meer van over. En dat gebeurt vandaag.
Vanvoor is het niettemin pogoën geblazen. Tenzij de springerige Barcelonees een wel erg rustig "Clandestino" of "Infinita Tristeza" brengt en meewiegen aan de orde is. Voor het eerst klinkt Manu Chao live als op zijn platen. En in zijn geval is dat geen compliment.
Een geforceerde uithaal naar George W. Bush (vorig jaar nog de norm, dit jaar hielden de meeste artiesten zich in) moet de meubelen nog redden, maar ook dit werkt niet meer: de antiglobalistische zomer van 2001 is lang vervlogen, er is iets sterkers nodig dan deze halfslachtige bedoening om de wereld te redden.
De magie was donderdagavond volledig weg, het wilde niet meer lukken. En wanneer Chao dan nog kleppers "Mala Vida" en "Sidi H’Bibi" van de setlist mag schrappen omdat de roadies van de Peppers het podium willen klaarmaken voor hun broodheren, is het vet helemaal van de soep. Na twee extatische passages in Vorst en de Hallen van Schaarbeek, was Chao op Werchter ronduit ontgoochelend. Een snelle rechtzetting dringt zich met aandrang op.
