Voor volle AB’s en Pukkelpopmarquee’s hebben ze genoeg gespeeld. Maar wat kon Mogwai aan met een grote Marquee als de Pyramid? Zou dat niet te hoog gegrepen zijn voor een al bij al toch erg alternatief genre als postrock? Niets van, zo bewezen de zwijgzame Schotten, en zoals gewoonlijk bliezen ze een volle tent met oorsuizingen naar huis. Stráf.
Nu is Mogwai ondertussen een van de grootste groepen in zijn genre geworden, maar alles wel beschouwd blijft postrock een marginaal fenomeen. Van universiteiten in de Verenigde Staten, kraakpanden in Canada, en pubs in Schotland heeft het genre echter de oversteek gemaakt naar de grote clubs van Europa. En zo komt het dat sterkhouders Mogwai, met een nieuwe plaat onder de arm, tien jaar ver in hun carrière, de stap zetten naar de grootste podia van de grootste festivals. Er is immers nog altijd een verschil tussen een tent op Pukkelpop en één op Werchter.
Mogwai is een halve minuut ver in opener "Yes! I Am A Long Way From Home" wanneer alle reserves en bedenkingen als ratten dat zinkende schip der vooringenomenheid verlaten. Ja: Mogwai kan een gigantische Marquee aan, en meer nog, de groep kan ook daar een gewonnen match spelen. De Schotten zijn als vanouds weer alles verschroeiend.
De groep heeft daarvoor de perfecte setlist samengesteld. Slaan ("Yes! I Am..") wisselt af met zalven (een wondermooi "Friend Of The Night") en centraal in de set wordt het epische "Mogwai Fear Satan" van de ketting gelaten. De verovering is dan compleet, een rustig in het avondzonnetje soezende wei voor de Marquee reageert even verrast als die dikke Duitser op een Indonesisch strand toen de tsunami kwam beuken. En net als voor hem geldt vanavond: vluchten kan niet meer. Mogwai neemt geen gijzelaars, maar blaast alles en iedereen weg met het roodgloeiende "Glasgow Mega Snake" en oudje "Helicon 1".
Een perfect glashelder geluid, een affe set, … met wat Mogwai hier neerzette kan het nog veel verder. We weten dat we dromen, maar we kijken uit naar de dag dat deze groep zijn power door de PA van een main stage mag blazen. Het liefst dan nog op een uur dat de lichtshow tot zijn recht komt. Ooit moet het er van komen, zweren wij u, ooit!
