Evil Superstars – Boogie-Children-R-Okay!



De meest vaste en technisch begaafde groep muzikanten van de
Rock Rally van ’94: een kwartet jongeren, die niet bang zijn van
het podium en een verbazingwekkende variatie aan stijlen en genres
mengen met hun natuurlijke virtuositeit.
” De Humo-jury sloeg
nagels met koppen in hun oordeel over de overwinnaars van
Vlaanderens beste rockconcours. Mauro Pawlowski, Tim Vanhamel, Dave
Schroyen, Bart Vandebroeck en later Marc Requilé imponeerden met
hun duivelse, pikante saus waarin zowel pop, avantgarde en andere
ingrediënten moeiteloos met elkaar vermengd werden, zonder dat er
sprake was van schiften. De band toerde in 1995 door heel Europa en
een eerste plaat kon niet uitblijven.

De eerste Evil Superstars-plaat, Love Is Okay, werd een jaar
later boven de doopvont gehouden. Naast de muziek, die het midden
hield tussen chaotische waanzin en glinsterende popmelodieën,
vielen ook de fantastische songtitels op (‘Satan is in My Ass’,
‘Pantomiming with her Parents’, ‘We Need Your Head’). Wie de moeite
deed om de teksten er op na te slaan, kwam nog staaltjes tegen van
humoristisch, absurdistisch, maar ook poëtisch vernuft: “My
darling learns me a lot, I try so hard to understand her / From
cosmopancakes to Jackson Pollock’s socksuspenders
“. Of deze uit
‘1,000,000 Demons Can’t Be Wrong’: “The first time we met I
caught you pissing on the universe seated / on my hat seduced me
with a baseball bat / with you is where my heart and aquarium
belong
“. De onnavolgbare hersenspinsels van Mauro doen denken
aan het Peulengaleis en die link is niet toevallig, zo blijkt uit
de instrumental ‘Death by Summer’: het op een goedkope synthesizer
gespeelde deuntje werd namelijk gebruikt als openingsmelodie bij de
moeilijke vraagstukken van onze favoriete Gamma-werknemer en zijn
besluiteloze klant. Deze eenvoudige song is echter de vreemde eend
in de bijt, want de overige nummers op ‘Love Is Okay’ kiezen de weg
die door The Fiery Furnaces zo
graag bewandeld wordt, maar dan veel smeriger. Mauro en zijn
compagnons stoppen de songs vol ideeën, hectische
akkoordenwisselingen en abrupte koerswijzigingen, met een vuile,
waanzinnige sound als resultaat. De muziek van de Evil Superstars
tovert je zowel een glimlach op het gelaat, laat je gefascineerd de
wenkbrauwen fronsen en doet je headbangen als iemand die bezeten is
door Beëlzebub. Zelfs de meest ervaren duiveluitdrijver zal met de
mond vol tanden staan als hij te maken krijgt met iemand die een
plaat beluisterd heeft waarin Zappa, Beefheart, Pixies en Afghan
Whigs in de blender worden gegooid met een ongezien
resultaat.

Naast Evil Superstars hield de ongedurige en rusteloze geest die
Mauro Pawlowski heet, zich nog bezig met tal van andere projecten.
Zo maakte hij deel uit van Kiss My Jazz, een band van voormalig
dEUS-gitarist Rudy Trouvé, en heeft hij samen met Peter Houben
Mitsoobishy Jackson opgericht. In 1997 laten de Superstars alweer
van zich horen met de ‘Remix Apocalyps EP’. Op dit plaatje, dat de
aankondiging was van een tweede LP, staat het legendarische ‘It’s a
Sad Sad Planet’, met de al even legendarische openingsregel: “I
wish today was a very special day / but once again sex got in the
way
“. Het nummer was veel eenvoudiger en rechtlijniger dan het
materiaal op ‘Love Is Okay’ en daar had Mauro een duidelijke uitleg
voor. De platenmaatschappij wou namelijk een paar poppy songs die
als single zouden kunnen gebruikt worden. Als een getalenteerde en
passionele songsmid schudde Mauro snel een paar klassiekers uit
zijn mouw en klaar was kees.

In april 1998 werd dan ‘Boogie – Children – R – Us’, de tweede
langspeler van Evil Superstars, uitgebracht. Het zelfvertrouwen van
de band was groot, want deze plaat had alles in zich om een
mijlpaal te worden in de Belgische rockgeschiedenis. “So drop
your paintbrush, skip your dinner / And come down / if you wanna
have smart sex with a winner
“, klinkt het in opener ‘B. A. B.
Y.’. Het grote geloof in eigen kunnen werd op plaat vastgelegd door
Dave Sardy, die later nog met Soulwax en Mauro als solo-artiest zou
samenwerken. De vuile modderstroom van ‘Love Is Okay’ moest op dit
album plaats ruimen voor een toegankelijker en poppier geluid dat
echter nog altijd een onmiskenbare Evil Superstars-stempel droeg.
De ‘less is more’-aanpak resulteerde in songs als ‘I Can’t Seem to
Fuck Things Up’, ‘ Oh Girl’ en ‘Gimme Animal Rights’. Het zijn
nummers die met een verslavende riff, vette baslijn of zalige
zangpartij zowel wrang als poppy weten te klinken. Sprankelende
popjuweeltjes, betonnen funk of nijdige punk, de Evil Superstars
draaiden er hun hand niet voor om. Fans van het minder uitgepuurde
werk werden ook nog op hun wenken bediend met o. a. ‘Holy Spirit
Come Home’, een song gezegend met een moddervette baslijn en smerig
elektronisch slijk, die ook te vinden is op de soundtrack van
Any Way the Wind Blows.

In 1998 speelden Mauro, Vanhamel, Schroyen, Requilé en Vandebroeck
op zowat alle zomerfestivals, maar ondanks hun muzikale merites
bleef de fanbase beperkt. Net als bij zovele vooruitstrevende en
eigenzinnige bands zag het publiek het genie van de Evil Superstars
pas laat in. Toen Mauro de split van de groep aankondigde en de
Superstars een afscheidsconcert speelden op Pukkelpop, kreeg de
band de aandacht die ze verdiende.

Het kan paradoxaal klinken, maar de split van een uitstekende band
als de Evil Superstars (om artistieke redenen overigens) is
achteraf geen ramp gebleken. Tim Vanhamel had zich ondertussen ook
al gemanifesteerd als een goede songschrijver en na de split
speelde hij nog gitaar bij dEUS,
maar richtte vooral het fantastische Millionaire op. Dave Schroyen nam plaats
achter de drumvellen. Mauro van zijn kant bleef zich met
verschillende projecten bezighouden. Hij maakte een prachtige
singer-songwriter-plaat met ‘Songs from a Bad Hat’ en liet ons
middels The Grooms kennis maken met het duisterste continent ter
wereld, Black Europa. Als
muzikale vampier kan hij zijn ontoegankelijkere werk kwijt bij
Somnabula en samen met
ex-dEUS-gitaristen Rudy Trouvé en Craig Ward beroert hij de drums
bij The Love Substitutes. Op dit moment is Mauro echter vooral
bekend vanwege zijn luitenantschap bij Tom Barman en zijn kompanen.
Bij dEUS brengt hij als gitarist het heilige ‘Power of Haha’-vuur
binnen, wat de live-reputatie van de Antwerpse band enkel ten goede
komt.

Op Wercher 2005 speelde zich een magisch en memorabel moment af.
Tijdens het concert van Millionaire werden de voormalige rollen
omgekeerd en fungeerde Mauro tijdens ‘I’m on a High’ als
rechterhand van bandleider Tim Vanhamel. Nostalgische zielen zullen
ongetwijfeld gemijmerd hebben over de knetterende energie tussen de
twee rasmuzikanten bij de Evil Superstars. Tieners voor wie deze
combinatie een openbaring was en bij wie de Evil Superstars geen
belletje doet rinkelen, kunnen zich nu naar de platenwinkel haasten
en het korte maar intense oeuvre in huis halen van de beste band
die Limburg heeft voortgebracht. En neen meisjes, Zornik verdient
die titel niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =