Belle And Sebastian :: 9 mei 2006, AB

Lang vervlogen zijn de tijden dat Belle And Sebastian geassocieerd werd met winterse eenzaamheid. Zomerse uitbundigheid is tegenwoordig het ding van de groep en dat straalt af op het oude werk. Jammer dus dat de nieuwe songs ook live erg steriel blijven aanvoelen.

"Het begint als een thuiskomen te voelen", grapt frontman Stuart Murdoch vanavond bij aanvang — het is de derde keer dat Belle And Sebastian de AB aandoet — , maar het wil niet helpen: met The Life Pursuit heeft de groep begin dit jaar een perfect, maar zielloos album uitgebracht, de nieuwe nummers komen ook hier niet tot leven.

De wat eenzelvige losers van de eerste platen zijn prille dertigers geworden die hun draai in het leven hebben gevonden, en daar professioneel mee omgaan. We krijgen dus een degelijke show, maar het is enkel met het materiaal van de eerste drie platen dat een rilling door het publiek wordt gejaagd. En dat gebeurt te weinig. Zelf heeft de groep immers schik in de cleane, funky route die ze zijn ingeslagen en dus overwegen de recente nummers.

Niettemin krijgt het publiek als captatio benevolentiae een oudje. "Stars Of Track And Field" bewijst meteen dat ook dat oudere werk niet zo gespeend is van dansbaarheid. Belle And Sebastian mogen dan lang gebrandmerkt zijn als introverte zeurpieten, deze muziek had altijd al iets huppelends in zich. Tijdens "Another Sunny Day" en "Funny Little Frog" wordt ook duidelijk dat Murdoch steeds meer een entertainer is geworden, die tegenwoordig de gitaar meer en meer aan de anderen laat.

De interactie met het publiek van bij eerdere concerten is er gebleven. Murdoch wil het publiek laten kiezen welk song ze spelen, als hij als eerste keuze "Mayfly" voorstelt heeft het publiek al genoeg gehoord. Het is tekenend: eigenlijk zit niemand te wachten op dat recentere materiaal, maar de devotie aan het oude werk zorgt nog steeds voor een goed volle AB. De andere optie blijkt overigens een nog ouder b-kantje te zijn, en zonder verder overleg is het dat nummer dat de groep speelt. Als het dan toch oud vreten moet zijn, laat het maar obscuur zijn.

Al is er nog een verrassing te noteren voor wie vooraf geen setlists checkte op het internet. Van op debuut Tigermilk vist de groep "Electronic Renaissance" op. Nu de groep het graag funky en dansbaar heeft, kan dat zeldzaam elektronisch uitstapje geen probleem meer zijn. Het nieuwe "Song For Sunshine" klinkt er meteen na alweer verschrikkelijk doordacht. Ook "White Collar Boy" zal later te proper overkomen. Gelukkig is er nog ruimte voor ouder werk tussendoor. "If You’re Feeling Sinister" is een welkome opluchting, dat "Judy And The Dream Of Horses" niet ontbreekt, is evident. Het is een veel te lang uitgesteld hoogtepunt.

"My brother had confessed that he was gay/it took the heat of me for a while", gaat het in eerste bis "The State I Am In". In het publiek is gegniffel niet van de lucht. Het is dàt soort zinnen dat de recente Belle And Sebastian mist. Net als de dubbele blokfluitsolo in "The Boy With The Arab Strap", waarbij zelfs het zittend publiek uitbundig danst.

Vier jaar geleden was een optreden van Belle And Sebastian een langgerekt hoogtepunt zonder dipjes. Vanavond zijn er momenten dat een skiptoets welkom is, het langgerekte — het is de "Bohemian Rhapsody" van de groep — "Your Cover’s Blown" is helemaal irritant. Voorlopig zijn er nog genoeg vroege nummers als krenten in de livepap te vinden, met elke nieuwe plaat vermindert dat aantal. Een mens zou Stuart Murdoch nog een serieus gebroken hart gaan toewensen dat hij terug songs zou schrijven die op meer zouden drijven dan een stevige dosis vakmanschap.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − drie =