Some Tweetlove :: Cafard Mondial

Alwaar men gaat langs Waalse wegen, komt men surreële zaken tegen. De taalgrens is geen staatsgrens, maar een mentale grens die maar moeilijk te overbruggen lijkt, zelfs voor hen die er in geest en op papier voor open staan. Het Waalse muzieklandschap is gelukkig niet meer de zwarte vlek die het ooit was.

Het surrealisme lijkt wel eigen te zijn aan dit land. Het Luikse Tom Sweetlove bleek dezelfde naam te hebben als een directeur aankoop van de keten Fnac. De heer Tweetlove zag er echter de grap niet van in en dwong de groep tot een naamswijziging. Met een flinke knipoog en een goed gevoel voor humor werd de groep omgedoopt tot het intrigerend klinkende Some Tweetlove.

Met Cafard Mondial debuteert de groep met een volwaardig album, nadat hij eerder al de split-cd met het Nederlandse We vs Death The Message Is uitgebracht had. In tegenstelling tot Pillow Of Sweek (beiden Postal records) zoekt Some Tweetlove echter stillere paden op, waardoor vergelijkingen met Do Make Say Think en Pan American voor de hand liggen, zelfs al schemert hier en daar ook een echo van de zachtere Mogwai doorheen het album.

De Heer knikt goedkeurend mee op "Jean-Paul III" dat zich Franse allures aanmeet. Een speelse melodie mag de teneur bepalen terwijl een jazzy roffel voor de ritmische ondersteuning zorgt. Het kleurenpalet wordt hier en daar wat donkerder ingekleurd, onder meer dankzij een opgewekt harmonium. Toch blijft dit een heerlijk zomers nummer dat de luisteraar vriendelijk bij de hand neemt voor een gemoedelijke wandeling.

"La nostalgie des hauts-fourneaux" neemt een heel andere wending. Rustig wordt de song ontplooid: de drum blijft nauwelijks hoorbaar op de achtergrond het ritme bepalen, de gitaren krijgen alle kansen om lang uitgesponnen aanslagen uit te werken tot een bezwerend geheel. "Crème Pudding" vertrekt met enkele pianoaanslagen, maar neemt evenzeer de tijd om zijn verhaal te vertellen. Net zoals bij "La nostalgie des hauts-fourneaux" domineert de sfeer de song, al sluipt een zachte gitaarmelodie toch de song binnen. Zeker van hun stuk weten de gitaren de song ten langen leste tot een — zij het ingetogen — uithaal te verleiden.

"Carrousel" wekt een weemoedige pastorale sfeer op, de gitaren gaan behoedzaam met elkaar in dialoog, bang dat een vertogen woord de sacrale stilte verbreken zou. Het mag niet verbazen dat ook "L’homme fier*" zich zonder veel misbaar aanbiedt. Toch weet de song zich maar geen houding te geven, klanken struikelen over elkaar heen zonder dat de juiste sfeerschepping gevonden wordt. In een poging toch een richting te vinden, wordt een dreigende climax opgebouwd, waarbij de sfeer steeds grimmiger wordt. De finale ontsporing komt echter te laat om dat wat niet meer dan een klankentapijt is, om te toveren tot een volwaardige song.

Toch is "L’ homme fier*" geen doodgeboren kind, de bevreemdende soundscape vormt niet alleen een welkome afwisseling, maar geeft ook een prachtige aanzet tot "Marchin", dat aansluiting zoekt bij de andere nummers. Ditmaal mag een akoestische gitaar op het voorplan treden, het zacht voortkabbelende nummer trekt een countryjasje aan, maar verraadt nergens zijn afkomst.

Cafard Mondial is een plaat die vooral in de eenzame, stille avonduren tot zijn recht komt, want ondanks zijn sobere inkleuringen eist het alle aandacht op. Tom Sweetlove heeft zelf de kans om een prachtig verstild album te linken aan zijn naam verpest. Hij had beter moeten weten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 13 =