De triomftocht die dEUS inzette met het uitbrengen van Pocket Revolution blijft maar duren en heeft ons zover gekregen dat we hen het uit de hand gelopen sabbatjaar graag vergeven. Woendag stond de groep in een tot de laatste vierkante centimeter gevuld Vorst Nationaal voor het grootste zaalpubliek dat ze ooit mochten aanschouwen.
In de huidige opstelling — zowaar nog steeds dezelfde als bij hun vorige Belgische concerten! — lijkt dEUS de beste live-bezetting gevonden te hebben. Bassist Alan Gevaert mag er dan wel uit zien alsof hij geregeld de nacht doorbrengt in het Brusselse Noordstation en daar na het ontwaken enkele Cara-pilsjes binnengiet als ontbijt, zijn baslijnen zijn zo strak en solide als maar kan. Vakmanschap kortom, en dat is wat we van dEUS verwachten. Ook Mauro Pawlowski voelt zich binnen deze band duidelijk als een vis in het water. Hij krijgt volop kansen om al zijn duivels te ontbinden in moordende gitaarrifs, de zang die hij in "Instant Street" voor zijn rekening neemt, vormt een mooie aanvulling op de hypernerveuze vocals van Tom Barman die soms niet lijkt te weten welke zin eerst te zingen.
Een eerste hoogtepunt van de avond is "Fell Of The Floor, Man", een samenvatting van vijftig jaar popmuziek: disco, funk, samples en snoeiharde gitaren versmelten tot één geheel. Een zinderend "Theme From Turnpike" eindigt met een aan waanzin grenzende ode aan "Power Of Haha" van Evil Superstars. Twee Magnus-songs worden eveneens vakkundig in de set gesmokkeld: "Assault On Magnus" blijkt een puike gitaarsong in zich verscholen te houden en "Rock Chick" is de perfecte inleiding tot "What We Talk About (When We Talk About Love)".
Hoewel dEUS een nieuwe plaat onder de arm heeft, wordt er opvallend veel gegrasduind in het oude werk. Nostalgiemomenten te over: "Via" gooide ons ruim tien jaar terug in de tijd en ook de reacties op "Little Arithmetics", "Roses" en "W.C.S. (First Draft)" maakten duidelijk dat de band over een aanhang beschikt die hen al die jaren trouw is gebleven.
Na het afsluitende "Nothing Really Ends" krijgt Vorst nog twee bisronden. In de eerste bewijzen "Bad Timing" en "If You Don’t Get What You Want" dat ze perfect overeind blijven tussen een rijtje klassiekers, al hoeft het niet te verwonderen dat het publiek pas helemaal ontploft bij "Suds & Soda", een nummer dat zo langzamerhand uitgegroeid is tot een hymne, maar dan een die nog steeds even fris klinkt als de eerste keer dat we het nummer hoorden, ergens eerste helft jaren negentig. Waarna dEUS nog eenmaal terugkeert voor de kers op de taart: een wondermooi "Hotellounge" en een kippenvelmoment dat zijn gelijke niet kent met "Serpentine".
Op twee uur tijd en met goed twintig songs bewees dEUS dat zij nog steeds aan de top staan en dat hun triomfen van eind 2005 geen lucky shot waren. Deze band staat er en het zou zonde zijn mocht dEUS de wagen weer tot stilstand laten komen, al blijft de vraag hoe ze een concert als dit gaan overtreffen. Laat het een mooie uitdaging zijn.
