The Magic Numbers

Botanique, Brussel 26/02/06

De keren dat we als ‘objectief verslaggever’ van muziekoptredens
uit onze rol vallen, zijn te tellen op de vingers van één hand. Het
overkwam ons het afgelopen half jaar drie keer, en niet toevallig
drie keer tijdens een optreden van The Magic Numbers. We waren deze
keer nochtans ingeënt tegen al te grote vrolijkheid: vóór we thuis
vertrokken, hadden we nog enkele trieste documentaires bekeken
(over hongerlijdend Afrika, de kampen uit W.O. II). Maar nog geen
seconde nadat Romeo Stodart en zijn gevolg het podium hadden
betreden, tekende zich een kamerbrede smile af op ons smoelwerk,
waagden we ons geregeld aan een huppelpasje en lieten we ons
tijdens de talrijke meezing- en handjeklap-momenten evenmin
onbetuigd. Tegen de tonnen charisma en de ongelooflijk knappe,
tijdloze songs van dit kwartet is voorlopig nog geen kruid
gewassen.

Nauwelijks een maand na hun passage op Pukkelpop (vorig jaar) stond
de groep al eens in de Botanique, in de kleine maar gezellige
Rotonde. Wie er toen bij was, heeft waarschijnlijk geen seconde
geaarzeld om ook kaartjes te bestellen voor het concert in de
Orangerie. De zaal was dan ook helemaal (en al een tijdje)
uitverkocht. En blijkbaar hielden niet alleen de aanwezige fans
leuke herinneringen over aan die avond, want ook Stodart zelf
bekende eerst nog even een kijkje genomen te hebben in dat leuke,
ronde zaaltje.
Het was inderdaad een memorabel concert, die avond in september. We
vreesden dan ook dat het concert in de Orangerie niet zou kunnen
tippen aan hun vorige doortocht. Fout gedacht, het werd dus nóg
beter. Omstreeks kwart voor tien (na de nu al vergeten
voorprogramma’s Horsebox en Paul the Girl) begonnen The Magic
Numbers
aan een set die – bisnummers niet meegerekend – precies
een uur zou duren en er heel anders uitzag dan bij hun vorige
bezoek aan Brussel. Anderhalf uur later waren ook wij niet meer
dezelfden…

In plaats van er meteen de beuk in te zetten, zoals op Pukkelpop,
mochten deze keer het ingetogen ‘Try’ en ‘Don’t Give Up the Fight’
de spits afbijten. Meteen daarop volgde ‘Fear’ (?), de eerste van
vier nieuwe songs die de revue zouden passeren, een opvallend
strakke rocker, die ons bij vlagen deed denken aan Neil Young.
Beginnen met drie niet zo voor de hand liggende nummers, het zegt
veel over het zelfvertrouwen van de groep.
The Magic Numbers komen erg joviaal en ongedwongen over (en zijn
dat ongetwijfeld ook), tegelijk weten ze echter als geen ander hun
wil op te leggen aan het publiek. Tijdens ‘Forever Lost’ laten ze
een hele zaal uit de bol gaan, terwijl je in ‘I See You, You See
Me’ een speld kan horen vallen. En ook door quasi verontschuldigend
aan te kondigen dat je nog maar eens een nieuwe song wil spelen (en
te vragen of we dat niet erg vinden), krijg je je publiek zover dat
het de liedjes in kwestie al bij voorbaat zal kunnen smaken. Maar
welke handleidingen rond demagogie de band de afgelopen maanden ook
vanbuiten leerde, het nieuwe materiaal stààt er (ook al werd één
song aangekondigd als nog niet helemaal af) en belooft niks dan
goeds voor de toekomst.

Hoogtepunten aanstippen is onbegonnen werk. Meer nog dan in de
Rotonde (toen er halfweg even sprake was van een kleine dip) was
het optreden een aaneenschakeling van hoogtepunten. In
tegenstelling tot wat we vaak zien bij andere bands, zit er nog
geen sleet op de songs van de debuut-cd , wel integendeel. En daar
waar in het verleden te veel (te) trage en ingetogen nummers na
elkaar er voor zorgden dat de vaart wel eens uit de shows verdween,
was de balans deze keer perfect en werden adrenaline- en
kippenvelmomenten keurig afgewisseld. Na de forse ‘onafgewerkte’
song volgde een bloedmooie versie van ‘Close Your Eyes’, het nummer
dat ze schreven met de Chemical
Brothers
(cfr. ‘Push the Button’) en werd het uitbundige ‘Love
Me Like You’ op zijn beurt afgelost door ‘Love’s A Game’.

Ook de bisronde werd er één om U tegen te zeggen. Een onaards mooie
uitvoering van ‘Hymn For Her’ werd gevolgd door een uitbundig
‘Mornings Eleven’ en door het perfecte kampvuurlied ‘Wheels On
Fire’. Maar een optreden van The Magic Numbers zou nooit volledig
zijn zonder hun klassieke afsluiter, het onsterfelijke ‘The Beard’.
Het nummer begint als een rustige folkdeun, een soortement
dronkenzeemanslied, maar ontaardt al gauw in losbandige country die
jong en oud weet aan te zetten tot meebrullen, meedansen of als
dolleman in het rond springen. Zondag was het precies drie jaar
geleden dat The Magic Numbers samen op een podium stonden. Waar zij
binnen drie jaar zullen staan, daarover durven wij nu geen
voorspellingen te doen. Het enige wat we weten is dat het adjectief
magic‘ zelden meer op zijn plaats was dan voor het
subjectief ‘numbers‘, en dat we tevens geen beter woord
vonden om een optreden van een popgroepje te omschrijven…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × twee =