De grauwe wolken boven ons landje lijken niet voorbij te willen drijven. De zon slaagt er sporadisch in enkele stralen door de grijze massa heen te priemen. Heel even lijkt de depressie dan te verdwijnen, maar na luttele seconden verdwijnt de gouden gloed weer onvermijdelijk.
Gier Jenssen, de man achter Biosphere, woont enkele honderden kilometers binnen de noordpoolcirkel. Hier komt de zon een half jaar lang niet op. ’s Nachts is het er pikdonker (van lichtpollutie is hier amper sprake), overdag schemert het. De muziek van Biospehere is dan ook het muzikale equivalent van een in nevelen gehuld ijs- en sneeuwlandschap. Al lijkt er niet veel te gebeuren, je kunt er naar blijven kijken of — zoals in dit geval — luisteren..
Voor de leek is Biospheres volledige oeuvre waarschijnlijk één pot nat. Veel meer dan het geluid van een kapotte diepvriezer zal uw vader er dan ook niet in herkennen. Als hij Pink Floyd of Tangerine Dream wel zag zitten, is er een sprankeltje hoop dat hij de subtiele tonen van Biosphere niet als irritant gezoem bestempelt.
Toch is er meer dan ooit sprake van ritme in Jenssens soundscapes. Opener "Dissolving Clouds" houdt het nog bij typische ambient, maar het merendeel van de nummers heeft zowaar een jazzy ritme. Niet dat we ons meteen in een rokerig café wanen waar er vrolijk op los wordt geïmproviseerd, van toeters en trompetten is hier geen sprake. Maar de percussie maakt Jenssens soundscapes wel een stuk concreter. De tracks zijn levendiger en krijgen meer structuur. Op "In Triple Time" gaat het er behoorlijk gejaagd aan toe, en het koortsige "Daphnis 26" wekt een vreemd gevoel van angst voor treinen in ons op.
Vreemde eend in de bijt is het wonderlijke "Altostratus", dat aan de vroege warp-ambient van bijvoorbeeld Autechre doet denken. Echte uitschieters zijn er voor de rest niet. Het album zit over de hele lijn goed in mekaar. Het zit hem bij Biosphere natuurlijk in de details. Wat voor de onaandachtige luisteraar een langgerekte loop lijkt, zit in feite boordevol spitsvondige geluidsverschuivingen. U bent dus gewaarschuwd als u onder uw koptelefoon kruipt.
De ijle en melancholische sfeer, die typisch is voor Biosphere, maakt nog altijd indruk. Het jazzy timbre blaast de muziek leven in zonder de onderkoelde en sombere stemming de kop in te drukken . Terwijl ambient de laatste jaren een beetje dood lijkt te bloeden, weet Jenssen er toch weer een nieuwe draai aan te geven. Dit is geen flauwe chill-out, maar spannende arctische jazz-ambient. Ondertussen is het buiten beginnen te sneeuwen.
