Eindejaarslijstje 2005 van Stijn Cools

Een trend is per definitie een belachelijk gegeven dus bij deze wordt het in 2006 angstig uitkijken naar het debuten van respectievelijk Arctic Monkeys, Dirty Pretty Things en Duels. De heer zij geprezen dat het nieuwe jaar wordt ingezet met het –degelijke– debuut van Clap Your Hands and Say Yeah en de atypische Strokes-plaat. Moge 2006 overigens het jaar worden van de algehele Ghinzu wereld-dominantie. Maar tussen de toekomstvisioenen door dient natuurlijk eerst het betere van 2005 er uitgelicht te worden.

  1. Arcade Fire :: Funeral Heelder hordes gingen over tot collectieve aanbidding bij de begrafenisplaat van dit Canadees collectief. Geen plaat die meer kont heeft geschopt dit jaar.
  2. Black Rebel Motorcycle Club :: Howl Wie Bob Dylan als oude pee afschildert verdient pek en veren. Maar wat BRMC met de Dylan-erfenis doet klinkt echter heel wat frisser dan wat ome Bob live nog weet te presteren.
  3. Bloc Party :: Silent Alarm Grootstedelijk escapisme vindt zijn weg in een stel gejaagde baslijnen. Geen actieve meerwaardezoeker die de eighties nog als fout durfde te betitelen na deze release.
  4. Millionaire :: Paradisiac Gespeend van enige nuance lanceren Tim Vanhamel en compagnons een mini-fragmentatiebom die hortend en stotend enig compromis aan spaanders helpt.
  5. Editors :: The Back Room Ian Curtis is zeer alive & kicking en huppelt vrolijk rond op de schouders van de heren editoren. Ondanks staalharde ontkenning van de band zelf blijft dit het betere jatwerk.
  6. The Kills :: No Wow Klamme handen bij de intro van het titelnummer waarna enkel nagelpulken nog enige soelaas biedt om de sluimerende spanning het hoofd te bieden.
  7. Sons & Daughters :: The Repulsion Box Wie tot bloedens toe doorleefde riffs uit zijn klankkast weet te persen verdiend hier zijn plaats.
  8. The Constantines :: Tournament of Hearts Rondharkend met de erfenis van Fugazi en zwaar besmet met het indierock-syndroom bewijst de band dat ingetogen exploderen geen tegenstelling is.
  9. Stars :: Sets Yourself on Fire Melancholische indie-pop met een oog voor melodie zonder vastgeroest te raken in de clichés van het genre. Zoetigheid met een bitter randje.
  10. dEUS – Pocket Revolution Geen spectaculaire comeback voor dEUS maar desondanks toch terug in de armen gesloten door menig Vlaming: Pocket Revolution bleef inderdaad een revolutie op mini-formaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 1 =