Indie Music Festival :: 8 december 2005, Vooruit

De simpelste ideeën zijn vaak de beste, zo staat het gegrift in elk gezond boerenverstand. Het mag dan ook een wonder heten dat niemand eerder op het idee was gekomen om in Gent een hoogmis van de indiemuziek te organiseren. De eerste editie van het Indie Music Festival was alvast een schot in de roos en in het hart van de majors die door hun desinteresse duidelijk een groot marktsegment links laten liggen.

De alternatieve muziekhoofdstad van Vlaanderen heeft zijn naam alle eer aan gedaan. Het kruim van de Belgische indiebands kwam langs in Gent, aangevuld met een aantal onbekendere namen van buiten de landsgrenzen. De moeilijkste horde, het vinden van een geschikte locatie, werd feilloos genomen. Op woensdag 7 december bevolkten onder meer COEM en Thou de kleinere podia van Charlatan, Kinky Star en Video. Donderdag 8 december was het hoogtepunt van het festival met nog een dertiental bands die de revue passeerden in de verschillende zalen van de Vooruit. Het succes van het allereerste Indie Music Festival viel af te lezen aan de ’uitverkocht’-bordjes aan de ticketdesk.

"Kunst Veredelt" bloklettert het podium van de theaterzaal. Voor de nodige volksverheffing zorgde deze keer Tomàn. Ondanks een ondankbare plaats aan het staartje van de affiche, konden de West-Vlamingen op een goed gevulde zaal rekenen. Dat, en de intimistische rode podiumverlichting, zorgden voor de sfeer die nodig was om de postrock van Tomàn het best te laten gedijen. Alleen liet de band na om daar optimaal gebruik van te maken. Het viertal tekende weliswaar voor een erg degelijke set, maar speelde net iets te vaak op veilig om echt te beklijven.

Bij Rumplestitchkin grotendeels hetzelfde verhaal. Het leek alsof de bands zich hoedden voor al te veel risico’s nu ze de kans kregen zo nadrukkelijk in de etalage geplaatst te worden. Niettemin kon de melodieuze gitaarrock op de nodige bijval rekenen, wat zanger Thomas De Vos aanzette tot enkele bijzonder geïnspireerde vertolkingen. Vooral een doorleefd "Stairs" bleef een hele tijd nazinderen. Onze redacteur (jd) schreef over het nieuwe album van de Brusselaars al dat ze de groeipijnen gepasseerd zijn, wat de band hier in de verf zette, al gingen ook de scherpste wendingen daarmee verloren.

Pieter-Jan De Smet had er nog eens ouderwets zin in. De voormalige beuzak heeft zowaar een Best Of uit, waaruit hij niet naliet overvloedig te putten. Dat PJDS gezegend is met een geweldige band, weten we al langer. Geoffrey Burton bewees opnieuw het leeuwendeel van de Belgische gitaristen achteloos naar huis te kunnen spelen, terwijl De Smet zelf, ondanks zijn weinig atletische gestalte, genoeg energie tentoon spreidde om heel Gent uit de nood te helpen bij de volgende elektriciteitspanne.

"Gedegen maar nauwelijks verrassend" bleef tot dan toe de beste samenvatting van het Indie Music Festival. Het Spaanse Camping bracht daar verandering in. De jongens uit Barcelona huizen in de Astrodiscos-stal, waar tegenwoordig heel wat interessante geluiden als Lansbury uit te horen zijn. De revelatie van de avond pakte uit met een vervaarlijke variant van postrock, verweven met duistere electronica-invloeden. Af en toe helde Camping over naar het lonkende ravijn van de waanzin, waarin schallende megafoons en dreigende fluisteringen de dienst uitmaken. Indrukwekkend, zonder meer.

En dan was er Absynthe Minded nog. De Theaterzaal liep volledig vol, tot grote spijt van degenen die er niet meer bij mochten. De Gentenaars speelden een erg jazzy set, waarbij georkestreerde chaos centraal stond. Violist Renaud Ghilbert ontpopt zich steeds meer tot een volleerd, haast cabaretesk entertainer, terwijl ook zanger Bert Ostyn duidelijk aan podiumprésence gewonnen heeft. Bevlogen versies van de gekende songs, speels, avontuurlijk, maar steeds herkenbaar: Absynthe Minded heeft inmiddels een livereputatie die weinig landgenoten evenaren. Wat Psapp daarna deed, hebben we helaas moeten missen, maar aan het succes van het festival viel dan al lang niet meer te tornen.

Het zou ons ten zeerste verbazen als deze eerste editie van het Indie Music Festival geen navolging krijgt. Eens de enkele kinderziekten ontgroeid (zo zorgden verschuivingen in het programma op het laatste moment nog voor wat verwarring), kan Gent in de toekomst misschien naast het IJslandse Airwaves Festival komen te staan. Al zal dat voorlopig nog wel een verre droom blijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =