Zga + Auktyon + Iva Nova

Vooruit, Gent, 03/12/05

Aangezien ze elk jaar wel een frisse keuze weet te maken uit
exotische geluiden, in het kader van hun Progress-festival nog eens
naar de Vooruit afgezakt. Drie Russische bands op het podium. We
werden alvast verwelkomd met een vodka om de kou weg te
spoelen.

Zga staat beschreven als Ruslands (en nu Litouwens) oudste
experimentele groep. Live het best te omschrijven als Einstürzende Neubauten , maar dan zonder
de duivelse bezetenheid van Blixa Bargeld. We telden 4 muzikanten,
waaronder de stichter Nick Sudnick, die zelf vreemde instrumenten
bouwt van springveren en auto-onderdelen en die met hamers bewerkt.
Een andere drummer martelde dan weer het klassiekere slagwerk,
terwijl zijn twee collega’s met bas, viool en trombone hun gang
gingen. Instrumentele noise die met momenten best te genieten viel,
maar soms ook wat langdradig uitviel. Al bij al toch abstracte
muziek van het stevigere soort.

Auktyon uit St-Petersburg was blijkbaar 20 jaar geleden een
legendarische punkband en dé muzikale belichaming van de glasnost.
Ze werden dan ook in de sovjetdagen verboden of geboycot, wat hun
populariteit alleen maar vergrootte. We zagen een achtkoppige band
opkomen die meteen alle registers opentrok en een soort ska-rock
bracht met blazers en twee hyperkinetische zangers. Het geheel had
iets van Ivan-Bregovic-meets-Madness-op-vodka. Een feestorkest van
de bovenste plank dus, waarbij zanger Oleg Garkusha tussen de
nummers door in het Russisch er onverstoorbaar op los begon te
ratelen, tot groot jolijt van de aanwezige Russen. Eens benieuwd
wat hij te vertellen had. De bende beknibbelde duidelijk niet op de
tijd: lang uitgesponnen nummers waarop het wel vrolijk weghossen
was, maar die toch allemaal een beetje op elkaar leken, vooral als
je geen Russisch begrijpt.

De avond was nog lang niet gedaan toen in het Vooruitcafé Iva
Nova
van wal stak, vier madammen die volgens de flyer onder de
noemer “folkpunk” vielen, maar die helaas vanavond in de folk
bleven steken. De naar mijn vermoeden traditionele liederen kwamen
maar zelden echt van de grond, misschien mede door de wat te lichte
bezetting met akoestische gitaar en accordeon. Er was veel goodwill
voor nodig om hier de Russische Pogues in te horen, maar je hoorde
ons achteraf niet klagen: er was veel drank en exotisch volk in de
buurt, nasdrovje!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − een =