Zoals dat hoort voor een nette, zichzelf respecterende metalband, brengt de vrolijke bende van Slipknot na haar derde studioalbum een live-album uit. 9.0 Live is een gecompileerde registratie van de The Subliminal Verses tour van vorig jaar en verdient zowaar een beetje aandacht op uw favoriete e-zine.
Nee, u mag er zeker van zijn: dit is geen poging om onze sérieux te breken, noch een berekende greep naar een nieuw doelpubliek. Jarenlang was onze mening over Slipknot immers de eenvoud zelve: een bende Amerikaanse boerenkinkels die hun muzikale chaos handig achter een dure, gladde productie en veel gevoel voor marketing en theater weten te verbergen. Geen haar op ons weelderig uitgedoste hoofd dat er aan dacht om in het goddeau-archief een plekje voor deze kerels te reserveren.
Het is pas sinds het vorig jaar verschenen The Subliminal Verses dat we het gevoel kregen dat dat oordeel een beetje bijgevijld mocht worden: het album bevatte meer dan de puisterige hakboel van het zelfgetitelde debuut en Iowa, en liet een maturiteit vermoeden die we (wellicht samen met iedereen met minimaal één hersenhelft en een goed stel oren) niet verwacht hadden. De twee cd’s van Live 9.0 bevestigen die vertwijfelde vermoedens, en laten een metalbulldozer horen die na een richtingloos begin plots een stuur gemonteerd heeft en daarbij ook nog in verschillende versnellingen kan schakelen.
Los van de lompe, te ’bassige’ productie en de opzichtige, puberale marketing, blijft Slipknot natuurlijk ook maar een metalband die zich, net als een ander, vooral live staande moet weten te houden. 9.0 Live laat, ondanks de te verwachten tekorten, horen dat de band daar vrij goed in slaagt en zodoende ook een bekoorlijk live-album kan afleveren. De stem van Corey Taylor heeft duidelijk zijn gebreken, maar ze kan tegelijkertijd ook prima gevarieerd en melodieus uit de hoek komen. De meervoudige percussie maakt er af en toe, zoals op "Vermilion", een slappe, onregelmatige ritmesoep van, maar op andere momenten geeft het gedreun net dat tikje meer.
De beste momenten op 9.0 Live zijn die waarin de dynamiek van enkele songs nog wat meer uitgepuurd wordt. Zo is het eerste topmoment een bijzonder knap uitgebalanceerd "Before I Forget", waarvan het refrein nog een vishaak of twee extra achter uw trommelvliezen slaat. Ook opvolger "Left Behind" doet het aardig, opnieuw door een paar catchy melodieën. De grandeur die zich sinds The Subliminal Verses in Slipknot is beginnen manifesteren door veel meer coherentie en meer gerichte variatie, wordt echt duidelijk bij de magistrale versies van "The Nameless" en "Duality".
Uiteraard zijn er ook mindere tracks te melden. Op "Eyeless" bijvoorbeeld, overstijgen Taylors vocals de matige muzikale ondersteuning geen halve seconde, en "Get This" lijkt zichzelf constant onder de mat te willen vegen. Ook live-primeur "Skin Ticket" verzandt al snel (in Taylors eigen woorden) in een ’train wreck’, terwijl "Everything Ends" aardig begint maar vervolgens de nek omgewrongen wordt door vocals die de lyrics niet meer kunnen volgen. Maar slecht is het allemaal niet: huilen met de pet op hebben we geen enkel moment gedaan met 9.0 Live, en het feit dat we nooit een pet dragen heeft daar weinig mee te maken.
De True Metal Gestapo verbant dit negenkoppige boeltje ongeregeld wellicht nog steeds uit de zogezegde ’échte’ metal, en de brave goegemeente blijft wellicht wat benauwd reageren op de gemaskerde freakshow waar de (hoofdzakelijk nogal jonge) fan mee loopt te dwepen, maar misschien is stilaan tijd om Slipknot eens fatsoenlijk tegen het licht te houden. 9.0 Live laat alvast een meer dan behoorlijke, gedreven livegroep horen waar de metalwereld zich niet over zou moeten schamen. Soms heeft een mens aan de droge realiteit al meer dan genoeg.
