Fennesz :: ”Mijn missie is nog niet volbracht”

Quizvraag: Wat is het verband tussen Jim O’Rourke, Ryuitchi Sakamoto, David Sylvian en Sparklehorse? Het antwoord: Fennesz. Allemaal hebben ze samengewerkt met de Oostenrijkse laptopartiest die krakende ruis verzoent met gitaarwolken, ijle drones en weirde geluiden.

Enkele uren voor zijn optreden op Pukkelpop, troffen we Christian Fennesz aan in zijn loge. Of hij niet vreesde dat hij als glitchartiest uit de toon zou vallen op een rockfestival, vroegen we.
Fennesz: "Ik beschouw mezelf niet als een glitchartiest. Ik ben veeleer een gitarist die gebruik maakt van een laptop. Als organisatoren me willen boeken, dan kom ik af. Een festival of een kleine arty club: het maakt niet uit. Ik ben het gewoon voor een uiteenlopend publiek te spelen. Het is ook veel interessanter om telkens een ander publiek aan te boren."
"Het begrip glitch is niet van toepassing op mijn muziek. Ik weet niet eens wat het woord betekent. Ik maak elektronische muziek. Bij uitbreiding zou je wat ik doe ook popmuziek kunnen noemen."

enola: Je meest recente worp, de mini-cd Sala Santa Cecilia, is een samenwerking met de Japanse avant-garde-componist Ryuitchi Sakamoto.
Fennesz: "Een volledig geïmproviseerde ouverture van twintig minuten, opgenomen tijdens een liveconcert. We gaan binnenkort ook volwaardig studiomateriaal uitbrengen: muziek die we volledig uitgewerkt hebben met gitaar, piano en een laptop."
"Toen ik jong was heb ik heel vaak naar de muziek van Japan en David Sylvian geluisterd en nu werk ik met hem samen. Hij is zelfs een vriend geworden: die samenwerking is een godsgeschenk. Mark Linkous van Sparklehorse is ook een goede vriend. We hebben samen een plaat opgenomen. Die plaat is al drie jaar af en nog altijd niet uitgebracht. Capitol ligt dwars: Sparklehorse moet eerst zelf met een plaat op de proppen komen."

enola: Vroeger had je als lid van Maische een speciale band met shoegazerbands als My Bloody Valentine.
Fennesz: "Onze noisy pop leek op hun muziek. We maakten deel uit van dezelfde generatie maar voor de rest had ik niet echt iets met My Bloody Valentine. Ik draag dat soort muziek wel nog altijd met me mee. Op Venice kon je goed horen dat ik mijn shoegazerroots soms op de voorgrond liet treden. Een nummer als "Circassian" is nogal zwaar om te verteren. It’s far out. Weirde elektronische muziek, eigenlijk. Venice vergde veel van de luisteraar. In dat opzicht klonk Endless Summer veel lichter. Venice kwam er na een deprimerende periode in mijn leven. Niet dat het echt slecht met me ging, maar echt gelukkig was ik nu ook weer niet. Nu, ik heb Venice altijd gezien als een hoopvol album. Ik heb gisteren trouwens nog eens geluisterd naar Hotel Paral.lel en ik moet zeggen dat ik daar ook nog altijd trots op ben. Die cd klinkt na al die jaren nog steeds fris."

enola: Vraag je je soms af hoe luisteraars over je werk denken? Je maakt niet meteen de meest voor de hand liggende muziek.
Fennesz: "Weet je, iemand die niet van mijn muziek houdt, gaat me dat sowieso nooit komen vertellen. Ik probeer gewoon altijd te doen wat me het beste lijkt. Ik weet zeker dat er overal ter wereld wel mensen zijn voor wie mijn muziek iets betekent: een klein maar trouw publiek dat al mijn platen koopt."
"De muziek die ik maak, voelt voor mezelf heel natuurlijk aan en als mensen me dan volgen in die trip, dan ben ik gelukkig. Wat ik doe heeft niets met de mainstream te maken. Tot op zekere hoogte is het avant-garde. Avant-garde die je weliswaar doet denken aan popmuziek."

enola: Schönberg, Stravinsky en Varês zijn de pioniers van de avant-garde. Heb je voeling met die componisten?
Fennesz: "Ik ben me zeer bewust van hun invloed, maar ik ben vooral opgegroeid met rock en pop. Waarom zou je geen verleden mogen hebben als ik? Ik heb veel naar The Beach Boys geluisterd. En ook naar The Sex Pistols en Karl Heinz Stockhausen: allemaal zeer interessante muziek. De barrières die heel veel muziekjournalisten menen te zien tussen verschillende muziekstijlen zijn voor bestaan voor mij niet. Ik hou van Neil Young en de Beatles. En van muziek met beats: Aphex Twin is een genie."

enola: Endless Summer was je reflectie over The Beach Boys. Wat spreekt je zo aan in hun muziek?
Fennesz: "De melodieën en harmonieën van Brian Wilson zijn fascinerend. Ze hebben een haast kinderlijke onschuld. Ik ben zeer onder de indruk van de artistieke kracht ervan, niemand kan eraan tippen. Ik houd van zijn benadering. Hoewel, een benadering kan je het niet noemen: het vloeide er allemaal heel natuurlijk uit bij hem."

enola: Wat is jouw artistieke kracht?
Fennesz: (lacht) "Geen idee. Zo’n vraag mag je me niet stellen. Mijn muziek heeft een emotionele basis. Ik construeer niets. Enkel als iets mij raakt komt het op een plaat terecht. That’s the key. Ik zou nooit kunnen werken met een producer. Totale controle over mijn muziek, vind ik heel belangrijk: ik wil de baas zijn. Dat gevoel heb ik altijd al gehad. Een gebrek aan zelfvertrouwen kan je me niet aanwrijven, ik ben overtuigd van wat ik doe. Ik weet dat als ik live wat minder in vorm ben, ik nog altijd een zeker niveau haal."

enola: Je muziek is semi-akoestische luistertechno, las ik ergens.
Fennesz: (lacht) "Fair enough. Een goede omschrijving. Zie me echter niet aan als iemand die beats programmeert. Je moet mijn muziek in zijn geheel zien, niet als een samenraapsel van een beat en een gitaar. It’s all together. Een beat programmeren houdt overigens niet veel in. Mocht het nodig zijn, dan denk ik wel dat ik een echte drumpartij zou kunnen inspelen. Er valt nog zo veel te ontdekken. Ik ben nog maar net begonnen. Mijn missie is nog niet volbracht. Ik moet erin slagen een bepaald punt te bereiken. Ik heb nog altijd genoeg energie om door te gaan. Het einde is nog lang niet in zicht."
enola: Hier stopt het nochtans.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =