Emiliana Torrini :: ”Hoezo, ik zou niet Italiaans zijn?”

Ze was zo lang weggeweest dat het bijna leek alsof ze opnieuw een debutante was. Ook de muziek die Emiliana Torrini op Fisherman’s Woman brengt is immers een stuk kaler dan de triphop van voorheen. Het leven heeft de Italiaans-IJslandse zangeres dan ook niet zonder blutsen of builen gelaten.

In 2000 debuteerde Torrini internationaal met het erg door triphop beïnvloedde album Love In Times Of Science. Toen verdween ze van het toneel. Een tragische gebeurtenis waarover ze nog altijd niets kwijt wil, haalde haar leven overhoop en Torrini stopte met muziek. Tot ze enkele jaren geleden de soundtrack van Lord Of The Rings: The Two Towers inzong, en ook enkele tracks voor Thievery Corporation. Ze schreef ook mee aan de hit "Slow" van Kylie Minogue.

Begin dit jaar stond Torrini er uiteindelijk toch opnieuw voor eigen rekening met het knappe Fisherman’s Woman waarop ze de pijn verwerkte. Vandaar ook de titel. "Het was een mooie metafoor voor hoe ik me voel ten opzichte van die fatale dingen die gebeurd zijn", vertelt ze: "De moeder van een vriendin van me was getrouwd met een visser, wat wilde zeggen dat ze hem zo’n twee keer per jaar een korte periode zag. Daarna voer hij weer uit. En toch was dat een goed huwelijk dat meer dan 25 jaar standhield. Daar moet je een erg sterk karaker voor hebben, om zo te kunnen leven. Ik bewonderde haar daarom, ik ben veel zwakker. Maar na die gebeurtenis nam ik me voor sterk als een vissersvrouw te zijn."

enola: Fisherman’s Woman klinkt wel erg verschillend van de triphop op Love In Times Of Science.
Torrini: "Het zou niet normaal geweest zijn mezelf te herhalen. Een mens verandert op vijf jaar en het intimistische geluid van Fisherman’s Woman is voor mij een natuurlijke evolutie. Veel meer dan als ik ter plaatse was blijven trappelen. Uiteindelijk is ook het wezen van de elektronische muziek in die tijd erg veranderd."
     "Ik ben die triphopvibe ook erg ontgroeid. Ik wilde het songschrijven leren scheiden van de productie: geen beat waar ik dan over moest zingen maar eerst de song en dan pas de aankleding. En ik wilde interactie: iemand speelt iets op piano waarna een gitaartje daarop inpikt, … Een jam, dingen veranderen, de song anders benaderen dan je uit jezelf zou doen. En als de song af is, dàn kan daar vanalles mee gebeuren. In het geval van de songs voor Fisherman’s Woman bleek dat ze geen extra’s nodig hadden, de melodieën waren sterk genoeg."

enola: Je werkte op een Brill Buildingmanier aan dit album: van negen tot vijf ging je met je schrijfpartner samen zitten om aan het album te werken.
Torrini: "Ik moest wel: we worden er niet jonger op en sommigen van ons hebben kinderen, dus moesten we wel op min of meer vaste uren gaan werken. Je went er uiteindelijk erg aan, en we raakten zo goed op weg, maar in het begin was het erg vervelend. Vroeger werkte ik vanaf ’s avonds en dan de nacht door en nu moest ik om negen uur ’s ochtends beginnen. Dat lukte me gewoon niet. En ook, dat late opnemen, dat was veel meer rock’n roll, weet je." (lacht)

enola: Je hebt van kindsbeen af veel gezongen. Ik las dat in je familie dan ook de regel gold dat je niet stil mocht zijn?
Torrini: "Nou, een regel was het niet echt, maar stil was het nooit. We waren gewoon een luide familie. Ik had een Italiaanse vader, hé: hij was nogal levendig."
enola: De combinatie van die IJslandse en Italiaanse komaf is best uniek. Voelde je je ook een buitenbeentje?
Torrini: "Definitely. Het was bij momenten erg moeilijk. Mijn vader was een van de eerste buitenlanders die in IJsland kwamen wonen en er waren bijgevolg heel wat misverstanden en moeilijkheden. Er waren heel wat cultuurbotsingen. IJsland is heel rustig en bezadigd en dan kwamen ze bij ons waar het er erg luidruchtig aan toe ging, met scherpe meningen die werden geuit. Praten over gevoelens doe je ook niet in IJsland. En dan waren er tal van kleine verschillen: mijn vader dronk door de week kalmpjes rode wijn bij het eten, IJslanders drinken in het weekend, en dan tot ze dronken zijn.

enola: Je groeide op in IJsland en kwam zelfs nooit in Italië. Voel je je volledig IJslandse?
Torrini: "Neen, er zit net zo goed een Italiaanse in me. Ik heb beide kanten, net als een vriendin van me die half Indisch en half Engels is. Je kunt daar niet aan ontsnappen. Of je daar nu bent geweest of niet, het is altijd fifty-fifty. Al denk ik niet dat Italianen me als een van hen zien, wat me soms wel kwaad maakt. Hoezo zou ik niet Italiaans zijn?"

enola: Eigenlijk ben je al veel langer bezig dan de meeste mensen denken. Op je zestiende bracht je in IJsland je eerste plaat uit. Ze haalde nummer één, net als de coverplaat Merman die je twee jaar later uitbracht en waarop je onder andere een prachtige versie van "Stephanie Says" van de Velvet Underground zingt.
Torrini: "Oh, de lyrics van dat nummer zijn helemaal verkeerd. Ik heb die tekst op het gehoor neergeschreven, want er was toen nog geen internet. Nog steeds krijg ik out of the blue reacties op die twee platen, van mensen die nog eens "The Boy Who Giggled So Sweet" willen horen of zo. Dan gaat er een rilling door me heen."
     "Je komt op een punt waar je zo ver staat van wat je ooit gedaan hebt, dat je er nooit nog naar zal terugkeren. Het maakt niet uit hoeveel mensen je daar om vragen. Die twee platen zijn nooit buiten IJsland uitgebracht maar het internet is me te slim af geweest. Ik haat het. Niet dat ik een afkeer van die platen heb gekregen, maar ik wil ze niet als een molensteen om mijn hals voor de rest van mijn leven. Ik zing in "Stephanie Says" niet eens "It’s so cold in Alaska" maar "It’s so-called in Alaska". Ik zat zo fout."(schatert).
     "Reken er alvast niet op dat ik nog iets uit die platen ga zingen, ik heb me daar in IJsland ooit twee jaar mee beziggehouden in restaurants en hotels. I’m not going there again."
enola: Je speelde in hotels en restaurants ondanks het feit dat je er met die platen een nummer één had gescoord?
Torrini: "Het was dat of de werkloosheid. Je kunt niet zo vaak optreden in IJsland: of je doet het barcircuit voor een hoop dronkemannen die je overstemmen, of het zijn die restaurants en hotels."
enola: Hoe verklaar je de stortvloed aan goeie muziek uit IJsland? Het lijkt maar niet op te houden. En dat terwijl Björk dan weer beweert dat opgroeien er zo saai is dat je je er enkel kon vermaken met drinken of seks.
Torrini: "Misschien was dat in haar tijd zo, maar volgens mij hangt het er allemaal van af hoe je je leven invult. Je moet daar creatief in zijn. En wat betreft die muziek: IJsland kan ongetwijfeld veel leren van andere landen, maar één ding kunnen anderen misschien bij ons oppikken: hou je kinderen bezig. In IJsland beleef je geen kindertijd zonder dat je een instrument leert bespelen of gaat zingen in een koor."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + negen =