Dio :: Master Of The Moon
Magnum :: Brand New Morning

Zowel Dio als Magnum hebben hun sporen al lang verdiend in metalland, en beiden hebben in de laatste vijf jaar een comebackalbum ingeblikt. Dio, ondertussen zestiger maar volgens velen nog steeds een van de beste metalzangers, heeft zijn status als godfather van de metal waar te maken. Magnum, met de ook niet onbekende Bob Catley achter de mic, sprak daarentegen altijd al een beperkter publiek aan met hun aparte mix van hardrock en Adult Oriented Rock. De vraag voor de oude rotten blijft wel dezelfde: kunnen ze nog altijd overtuigen?

Die klassieke status van Dio en Magnum wordt weerspiegeld in het geluid van hun beide schijfjes. Een nogal droog, seventies aandoend geluid dat helemaal niet te vergelijken valt met het bulldozergehalte van sommige metalacts van tegenwoordig. Voor sommigen misschien een licht struikelblok, maar de kwaliteit van de songs maakt dit zonder meer goed.

Op Master Of The Moon kiest Dio voor de dramatische, slepende aanpak: op het hele album komen maar twee snelle nummers voor. Het eerste nummer, “One More For The Road”, schiet stevig uit de startblokken en grijpt je meteen bij de keel. Al van bij het begin draagt Dios stemgeluid de muziek en wordt het duidelijk dat de grootmeester de tand des tijds zonder problemen heeft doorstaan. Of het nu om typische meezingers gaat (het einde van “The Eyes”, het refrein van “I Am”), of om de emotionele capriolen in het slepende titelnummer, Dio staat er weer en laat de lichtere nachtegalen der metal, waarvan hier geen namen genoemd zullen worden, horen hoe het echt moet.

Op puur instrumentaal vlak valt ook heel wat te genieten op Master Of The Moon met smaakvolle gitaarsolo’s (“Living The Lie”) en riffs die de hoogdagen van AC/DC (“The End Of The World”) en Megadeth (“Shivers”, compleet met episch refrein) voor de geest halen. Het album sluit op ouderwetse wijze rockend af met “In Dreams” en “Death By Love”. In laatstgenoemde song bewijst Dio trouwens dat wijsheid inderdaad met de jaren komt: een tekstuele knipoog als “Brave men die, but what a way to go” wordt bij ons altijd geapprecieerd.

Magnums Brand New Morning kiest voor een sfeervol geluid dat soms nog het meest aan Def Leppards Pyromania-dagen laat denken, hoewel de keyboards voor een heel eigen toets zorgen. De emotionele opener en tevens titelsong “Brand New Morning” is meteen een van de troeven van het album en toont hoe betoverend en meeslepend de rakkers van Magnum voor de dag kunnen komen.

Jammer genoeg kunnen ze dat niveau niet het volledige album lang volhouden. Het tweede nummer, “It’s Time To Come Together” is een iets té typisch AOR-nummer, dat gelukkig gevolgd wordt door het intense meezingrefrein van “We All Run”. Sterke momenten zijn verder “The Blue And The Grey”, een prachtig gezongen ballad ingeleid door een akoestische gitaar en zweverige gitaarsolo, en “Hard Road”, dat de meer duistere kant van de band laat horen.

De overige nummers op Brand New Morning zijn niet slecht, maar ook niet opmerkenswaardig. Dat de mannen van Magnum weten dat het belangrijk is om met een positieve noot af te sluiten, bewijzen ze echter wel met de monumentale afsluiter “The Scarecrow”, een track die om en bij de tien minuten klokt en perfect etaleert waar de band voor staat.

Waar Dio met Master Of The Moon opnieuw een plaat neerzet van een constant en hoog niveau, is het bij Magnums nieuweling eerder een kwestie van echte, sprankelende pareltjes en enkele minder sterkere nummers. Voor metalheads is Dio zowat verplichte aanschaf. Een band als Magnum, waarbij eerder pure muzikaliteit primeert, richt zich minder op de typische metalhead, maar iedereen die goede (hard)rock apprecieert, is met Brand New Morning aan het goede adres.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 2 =