Het was Nick Hornby (schrijver van o.a. ‘About a Boy’ en fervent
muziekliefhebber) die in zijn boek ’31 Songs’ schreef dat hij nooit
een plaat met een lullige hoes koopt. Ik heb iets dergelijks met
titels van nummers. Als ik op de achterkant van een CD-doosje kijk
en lange titels opmerk, word ik al gauw achterdochtig. En Sufjan
Stevens spant op dat vlak de kroon. Titels als ‘All Good Naysayers,
Speak Up! Or Forever Hold Your Peace!’ zijn schering en inslag
(zonder overdrijven). Ik ben dan ook wat blij dat ik mijn
achterdocht even opzij heb gezet en die platen (‘Michigan’ en
‘Seven Swans’) heb gekocht. Hij brengt namelijk fluisterpop van het
allerhoogste niveau en heeft er bovendien geen enkel probleem mee
dat ook live te doen overkomen.
Maar eerst was er Gravenhurst als voorprogramma. Nick Talbot
moet het op deze tournee doen zonder bassist en drummer (hij had
zijn sampler als troost meegebracht). Misschien is het daardoor dat
dat tikkeltje extra ontbrak. Neen, slecht was het zeker niet.
Talbot leefde zich in in zijn liedjes (en als afsluiter leefde hij
zich uit op zijn sampler), maar de vonk sloeg – bij mij althans –
niet echt over. De nummers, waarvan een aantal van hun in november
te verschijnen nieuwe CD, spraken mij niet echt aan, maar ik geef
eerlijk toe dat ik wel eens van mening ben veranderd na enkele
luisterbeurten.
Over dus naar Sufjan (spreek uit als “Soefjen”). Uiteraard
had hij zijn zelfgetekende kaart van Michigan, zijn geboortestaat,
bij zich en hij genoot ervan om zijn sprakeloze (het was vaak
adembenemend stil in de AB-Club) publiek te kunnen vertellen over
zijn min of meer gewone jeugd of zijn verhuis naar het noorden en
dit steeds te illustreren met alweer een prachtig nummer,
opgedragen aan zijn toenmalige vriendin (‘The Dress Looks Nice On
You’) of zijn zus (‘Sister’). Die verhalen leken nergens te storen
en haalden nooit de vaart (als ik dat in dit geval zo mag noemen)
uit dit optreden. Vaak leek het meer op een vertelsessie, maar
blijkbaar is Sufjans leven interessant genoeg om een Belgisch
publiek te boeien. Misschien was dat omdat ieder van ons wel iets
leek te herkennen in die verhalen. Ik heb me in elk geval geen
moment verveeld en heb genoten van heerlijke liedjes als ‘Romulus’
en ‘Seven Swans’. Wat mij betreft, mag hij zijn volgende cd dus
volproppen met titels van 22 woorden. Als het kon, bestelde ik nu
al mijn kopie van het ongetwijfeld opnieuw boeiende ‘Illinois’ én
de overige 48 staten..
In samenwerking met De
Muziekfriek
