Het Britse Archie Bronson Outfit benadert met haar debuut Fur de genialiteit van The White Stripes. De zompig klinkende bluesgaragerock klinkt verrassend verfrissend na alle derderangsklonen die we de laatste tijd voorgeschoteld kregen.
Archie Bronson Outfit kent u misschien van hun eerste en sterke single "Kangaroo Heart", dat opent met heerlijk rollende drums en een zang die naar hun normen sterk naar de voorgrond gemixt werd. De gitaarsnaren lijken op dit nummer wel door ijzerdraad vervangen te zijn. Een sterk nummer maar niet onmiddellijk representatief voor het album. Wie hen dan ook van dit nummer kent, beluistert best het album nog eens. De nieuwe single "Islands" moet u zelf maar ontdekken in het volle besef dat dit niet eens hun sterkste nummer is maar wel een pak representatiever.
Fur opent ijzersterk met het aan garagepunk schatplichtige "Butterflies". Na een eerste beluistering beseffen we opnieuw waarom we a) garagerock fantastisch vinden en b) het merendeel van de bands gewoon crap is. Zelden hebben we zoveel (h)eerlijke smerigheid gehoord als in dit nummer. Op het scherp van de snee wordt hier gemusiceerd, met een militaristisch aandoende drum, gierende gitaren en een zanger die maniakaal "Promise me" herhaalt zonder hoop op verlossing.
De smerige bas van "Here He Comes" heeft een perfecte sparringpartner gevonden in de haast nog vuiler klinkende gitaarpartij. De zang schreeuwt ergens op de achtergrond nog wanhopig de geluidsbrij tegemoet. "Riders" is dan weer heerlijk zompige gitaarblues, daar moeten we verder geen woorden aan vuil maken. De drum klinkt alsof dashtrommels de plaats innamen van een echt drumstel en de gitaar snijdt door merg en been.
"Bloodheat" neemt zijn tijd om te starten maar laat de gitaarsnaren opnieuw vervangen door ijzerdraad: nukkig, afgebeten, messcherp en slopend langzaam. Het lijdensproces wordt met een zeker sarcasme tergend langzaam uitgesponnen. Meer van dat, knikt de beul in ons goedkeurend. Ook "On The Shore" neemt zijn tijd met een nukkige gitaar en een slopend basritme. Met dit nummer toont Archie Bronson Outfit aan dat ze ook in de tragere nummers weten te scoren met hun bluesgaragerock.
"The Wheel Rolls On" en Pompeii" klinken alsof The Doors zich van alle overdadige psychedelische ballast ontdaan hebben en zich omgevormd hebben tot een bluescombo. "The Wheel Rolls On" swingt verbazingwekkend goed naar Archie Bronson Outfit-normen trouwens. De toon is echter gezet, want ook "Armour For A Broken Heart" swingt een eindje weg met een verrassende heldere sound. De psychedelische bluesrocker "Pompeii" is een prachtafsluiter die ons repetitief haar ritme herhalend naar een ongekend hoogtepunt voert.
Archie Bronson Outfit heeft met Fur een indrukwekkend album uitgebracht. Zwaar schatplichtig aan de bluesrock weten zij eindelijk nog eens origineel met deze traditie om te gaan, de ene keer licht psychedelisch, dan weer oerend hard of net tergend langzaam weten ze de in essentie simpele songs een meerwaarde te geven.
