Peter Sellars :: The Children Of Heracles

Na jarenlange afwezigheid deed Peter Sellars de laatste maanden al twee
keer België aan. For an End to the Judgement of God, een radiospeech
door Artaud die herwerkt werd tot een aanklacht tegen de oorlog in Irak, werd
op de voet gevolgd door Children of Herakles, een halfvergeten Griekse
klassieker van Euripides over politieke vluchtelingen, die vandaag, verrassend
genoeg, actueler blijkt dan ooit.

Sellars is een cultuuractivist. Hij wil een helder actueel statement brengen
met zijn stukken, die systematisch kracht bijgezet worden door een samenspel
van debatten, films, documentaires en een persmachine. Voor Children of Herakles
ziet hij zichzelf als een soort bemiddelaar, die twee grotendeels langs elkaar
heen levende spelers in het migrantendebat rechtstreeks met elkaar confronteert,
door hen voor een paar uur samen in een zaal te duwen. Een groepje jonge vluchtelingen
staan mee op de scène, kijken doordringend naar het publiek, komen handjes
schudden: "Merci, merci pour le retour dans mon pays." Op die manier
probeert hij het probleem een menselijk gezicht te geven. Het stuk wordt voorafgegaan
door een debat, met persoonlijke getuigenissen van vluchtelingen, een ambtenaar
van de Dienst Vluchtelingenzaken en ethicus Prof. Vermeersch, die een reeks
adviezen aan het opstellen is voor de richtlijnen die gepaard gaan met uitwijzing.

Het lijkt alsof de Griekse klassieker pas gisteren geschreven werd, terwijl
het stuk toch echt wel letterlijk gebracht wordt. In elk land waar de kinderen
van Herakles asiel proberen te krijgen worden ze doorverwezen, op de hielen
gezeten door de koning van Argos die hen uit hun rijk verjaagd heeft. Athene
is niet bang van de legers van Eurystheus, haar bevolking is nog bereid te sterven
voor idealen als rechtvaardigheid, naastenliefde en gastvrijheid. Sellars grijpt
vooral naar de keel wanneer je gaat beseffen hoeveel offers soms gebracht moeten
worden, vaak door mensen die zelf achterblijven, om deze vluchtelingen tot hier
te krijgen.

Indrukwekkend, maar een beeldenstormer is Sellars dan weer niet. Hij blijft
een positivist, spreekt de betere burger aan op zijn eigen terrein en confronteert
hem, maar schopt nergens tegen schenen. Een gevoel van licht onbehagen bij zoveel
politieke correctheid valt dan ook niet helemaal weg te cijferen. Dit wordt
in de hand gewerkt door de dik aangezette speelstijl van de acteurs, die hun
rol brengen met veel pathos. Hier en daar loert het melodrama van een didactisch
schooltoneeltje net iets te veel om de hoek, een kwaal waar For an End to
the Judgement of God
bijvoorbeeld veel minder aan leed. De avond slaagt
er vooral in een verlangen op te wekken naar meer informatie, een beter begrip
van de situatie van individuele vluchtelingen, zoals die in het voorgesprek
aan bod kwamen. In hun worstelen met taal en hevige emoties slagen deze mensen
er amper in om echt over te brengen in welke omstandigheden ze hier terechtgekomen
zijn. Vluchtelingen krijgen misschien een gezicht in deze voorstelling, maar
aan een echte stem blijft het hen ontbreken.

Die stemmen zijn er intussen wel, onder de blijvers, en ook op cultureel vlak
steken ze steeds vaker de kop op. Vaak authentieke, maar bescheiden, lokale
initiatieven, waardoor het wel eens moeilijk kan zijn om op de hoogte te raken
van interessante projecten.
Café Casa,
een on-line documentatiecafé over culturele diversiteit in de
podiumkunsten, probeert hen een duwtje in de rug te geven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + tien =