Nog geen twee jaar geleden werden we wakker geschud door Holes In The Wall, het opmerkelijke debuut van The Electric Soft Parade, waarvan de schokgolven uit het Britse epicentrum voelbaar waren tot diep in Europa. Vroeger dan verwacht zijn ze terug met hun nieuwe album :The American Adventure.
We herinneren ons voorganger Holes In The Wall als een ’essentieel’ en ’natuurlijk’ album. We bekennen kleur, maar als een album het gevoel kan geven dat het er altijd is geweest, dan zijn superlatieven volledig op hun plaats. Voor The American Adventure heeft The Electric Soft Parade iets dieper in de experimentele buidel getast, en zo’n veranderingen worden bij het grote publiek al eens minder goed onthaald.
Ook wij hebben het even moeilijk gehad met The American Adventure. De constante wisselwerking tussen het oude vertrouwde songmateriaal en het nieuwe experimentelere werk is opzwepend en maakt het geheel niet bepaald toegankelijker. Zo zouden "Things I’ve Done Before", "Lights Out" en "Lose Yr Frown" enkele tracks van Holes In The Wall kunnen zijn, terwijl "Bruxellisation", "Chaos" en "The American Adventure" daar volledig haaks tegenover staan.
Gelukkig vormt het songmateriaal zelf nooit een probleem. "Chaos" is één van de nieuwe atypische songs die ons doen denken aan de poëzie van Jim Morrisson, en "Things I’ve Done Before" is een typische oudere single, waar Holes In The Wall bol van stond. Beide songs hebben hoe dan ook overtuigingskracht. Je wordt echter veel te vaak en op veel te korte tijd van de ene uithoek naar de andere gezwierd en dat blijft — gespreid over slechts negen songs — bijzonder zwaar op de maag liggen. De stijlen tekenen zich té scherp af tegenover elkaar, en er is te weinig recuperatietijd om terug op adem te komen. Daardoor slaagt The Electric Soft Parade er nooit in om een duidelijke stempel te drukken op dit album.
The American Adventure is een geval apart. Hoe voor de hand liggend is het immers om een plaat te maken die stuk voor stuk fijne songs bevat, maar als album maar weinig voorstelt? Wij hopen dat The Electric Soft Parade de volgende keer minder besluiteloos te werk zal kunnen gaan, en de knoop definitief zal kunnen doorhakken. En daarbij mogen ze zeker niet uit het oog verliezen dat de olifant meer remafstand behoeft dan de muis.
