Sinds Ry Cooder het Buena Vista Social Club-fenomeen op de wijde
wereld losliet, werd het voor de liefhebber van zwoele
Zuid-Amerikaanse ritmes moeilijk om de bomen nog door het bos – of
amazonewoud, zo u wil – te zien. Het overweldigende aanbod dat
sindsdien op de markt werd gespuid, bestaat zowel uit muzikale
hoogstandjes als flauwe aftreksels die enkel het geld, maar niet de
rum hadden geroken. De kwaliteit van deze schijf valt echter niet
te betwisten: Ibrahim Ferrer was niet voor niets de unaniem gekozen
aanvoerder van het groepje krasse knarren uit Cuba. De ervaren rot
werkt voor de derde maal samen met kameleon Ry Cooder, die ook
ditmaal zijn eigen vlees en bloed Joachim Cooder achter de drums
laat plaatsnemen. Met een hele resem andere Cubaanse topmuzikanten,
waaronder gitarist/toetsenist Manuel Galban, basvirtuoos en
mede-Buena Vista-lid Orlando “Cachaito” Lopez, speelt Ferrer ten
(kunst)heupwiegende dans. In ‘Perfume de Gardenias’ wordt het
gewone achtergrondkoortje vervangen door gospelsingers The Blind
Boys of Alabama, wiens engelengezang naadloos aansluit bij dat van
Ferrer. Het daaropvolgende ‘Mil Congojas’ ziet de
standaardbezetting zich ondersteund door een strijkorkest. Na deze
ballades komt het uptempo werk aan bod met ‘Hay que entrarle a
palos a ése’, dat door de opzwepende percussie aanstekelijk op het
bekken werkt. De stem van Ferrer mag dan misschien door zijn
gezegende leeftijd (77 jaar) aan kracht hebben ingeboet, met zijn
gevoel voor timing, inventiviteit en warme stemtimbre maakt hij van
elke track een authentiek pareltje van sòn uit het hart van Havana.
Het uiteindelijke resultaat is een zomerse, bedwelmende cocktail
die naar meer smaakt. Camarero, un otra Cuba Libre!
