Na het jong aanstormend talent (Blain!, David B.!, Guibert!) is het in de Vrije Vluchtreeks opnieuw aan enkele heren op jaren. Eerst was er het beschamende De Blanke Weduwe van Gillon, nu is het de beurt aan J.C. Denis met Die maanden in Amélie. En opnieuw gaat het schot naast de roos.
"Uitgebluste schrijver stort in na de dood van zijn vader en trekt er op uit, op zoek naar een nieuw leven, wordt verliefd en schrijft eindelijk nog eens een boek," dat is zowat de teneur van het verhaal dat J.C. Denis niet enkel in deze strip vertelt, maar ook in de gelijknamige roman. De midlife-crisis alweer maar eens als thema. Wat is dat toch met de hedendaagse kunstenaars? Angst voor het monster dat op de loer ligt? Of een manier om het te bezweren?
Aloys Leclerc, gevierd schrijver die helaas al enkele jaren geen letter meer op papier krijgt, schuimt bij gebrek aan beter dan maar het lezingencircuit af. Tot hij ook dat op een dag, kort na de dood van zijn vader, beu is en na een schitterende coup-de-théâtre (de schrijver die zijn publiek schoffeert) met een vreemd boek als reisgids de wijde wereld intrekt. Aangekomen in Amélie leert hij Marianne en haar zoontje Louis kennen en al snel staat de schrijver in vuur en vlam.
Dit gegeven werkt Denis op een erg traditionele grafische, maar mooie manier uit. Vooral de inkleuring weet de warme sfeer van het album erg sterk te vatten. Toch scheert Denis met zijn eerste verschijning in de Vrije Vluchtreeks geen hoge toppen. Het al bij al wat magere verhaal werkt hij degelijk uit en bij momenten weet hij een intimistische sfeer op te roepen. Maar hij overtuigt niet: Denis werkt wat hij vertelt wel erg mooi en sfeervol uit, maar helaas heeft hij bijster weinig te vertellen.
Na de geslaagde vernieuwingsbeweging die Dupuis vorig jaar ingezet leek te hebben met het binnenhalen van enkele jonge Franse coryfeeën (zie ook onze reeks la nouvelle vague des BDs) als David B., Blain en Guibert, volgt nu de restauratie met enkele klassiekere auteurs die niet met hun sterkste werk uitpakken. Het werpt de vraag op of Vrije Vlucht niet een radicale keuze voor de jeugd moet durven maken. Nu schippert de reeks wat teveel tussen heden, verleden en toekomst. Vooruitkijken zou alleszins voor een meer coherent beeld zorgen.
