Tg Stan/Cie De Koe :: Drie Zusters

Soms vraag je je af op welke manier een recensie over Stan mogelijk is. Elke avond is anders:
de tekst ligt vast, maar al de rest staat open voor wat zich aandient op dat moment. Na My dinner
with André
gingen ze opnieuw een alliantie aan met Cie De Koe.

"Any idiot can face a crisis; it is this day-to-day living that wears you out." Het zijn
de woorden van Anton Tsjechov (1860-1904), meester in het voelbaar maken van de voorspelbaarheid van
het bestaan en de wanhoop van het geroutineerde dagelijkse leven. Tsjechov zette zich af tegen
"overacting". Hij zette zijn acteurs aan om de tekst zo naturel mogelijk te zeggen en niet
te "spelen".

De gezusters Prozorov — Olga, Mascha en Irina — wonen met hun broer Andreï in een
provinciedorpje. Ze verstikken in de herhaling van hun dagelijkse handelingen en verlangen hevig naar
het geïdealiseerde Moskou. Ze praten eindeloos, maar slagen er door hun besluiteloosheid en
angst niet in om iets te ondernemen. Allemaal verlangen ze wel naar iets of iemand en dit botst
ontzettend hard met de tegenstrijdige realiteit van hun dagelijkse saaiheid. Andreï droomde
ervan professor te worden en zijn huwelijk met Natasja is bespottelijk. Ze is verworden tot een
huiselijke despoot. Mascha is getrouwd met een schoolmeester, maar probeert haar geluk te vinden in
een affaire met officier Vershinin. De jongste zus, Irina, probeert de saaiheid te ontvluchten door
met een officier te trouwen. Na een tijd staan alle verlangens elkaar in de weg. Niets blijkt
uiteindelijk te veranderen.

De één voor één sterke acteurs van Stan en De Koe staan onder de
doeken die in lagen boven het podium hangen. De voorstelling begint hilarisch, met veel gekwebbel en
opmerkingen over de voorstelling. Damiaan De Schrijver (Andreï) klaagt dat hij als de broer van
de gezusters nooit vernoemd wordt en vertelt wat feiten over het stuk. De drie zusters, vertolkt door
Natali Broods, Jolente De Keersmaeker en Barbara Sarafian praten ondertussen door elkaar, terwijl
Peter Seynaeve wat commentaar geeft op het acteerspel. Ze beginnen eraan met een hoop energie. Soms
laten de acteurs zich te fel verleiden tot het "scoren" bij het publiek, wat vloekt met hun
naakte spel. Vanaf het tweede bedrijf valt de commentaar op het spel en het stuk weg. Maar jammer
genoeg ook de energie en de spanning tussen de acteurs. Af en toe komt er nog een opflakkering, maar
het zijn louter verwoede pogingen.

De personages zijn saai. Ze eten, drinken, babbelen. Ze verkleden zich constant. En spreken over
het leven. Dat op het eerste zicht niets inhoudt. Een liefdesperikel hier en een argument daar, maar
voor de rest gebeurt er niets. De belichting van Thomas Walgrave geeft het tijdsverloop weer. De Koe
en Stan vertalen de dagelijkse handelingen op een leuke manier naar de scène. De tafel wordt
niet gezet, maar "besmeten": de borden breken en het bestek wordt er eenvoudigweg op
uitgestrooid. De Schrijver die aankondigt dat er twee geweerschoten zullen zijn in het stuk of Sien
Eggers die elk van haar rollen op een "gekke" manier overact. Het zijn leuke elementen in
de voorstelling, maar veel meer dan dat is het niet.

De tekst wordt echter wel scherp gebracht met heel wat spitsvondigheden. Het is een vertrouwde
voorstelling, maar soms te veel een déja vu. Ondanks dit alles blijven het sublieme
acteurs!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =