KVS/De Bottelarij :: Diep in de aarde, dieper in uw gat

Generatieconflicten moeten er zijn. Het blijft immers een thema dat niet uitgemolken geraakt in
de geschiedenis van de kunst en kijk ook eens hoe mooi je het op alle mogelijke niveaus kunt
toepassen. Jeroen Olyslaegers schreef in opdracht van KVS/De Bottelarij een originele theatertekst
over een klassiek vader-zoon conflict. Helaas blijkt vader niet mee te kunnen met het hippe taaltje
dat de (al bij al toch nog) jonge auteur uit zijn pen deed vloeien.

Auteur Jeroen Olyslaegers moest lange tijd niets van theater weten. Tot hij besefte dat het zijn
schrijven vooruit zou helpen. De liefde voor het theater was aangeboord en na enkele vertalingen
(waaronder Disco Pigs, ook in opdracht van KVS) besloot hij een eigen stuk te schrijven. Dat
is Diep in de Aarde, dieper in uw Gat geworden.

Olyslaegers situeert Dieper in de Aarde… in een maffieus milieu: een vader die
betrokken is in louche zaakjes en een zoon die de boel wil overnemen. Die omgeving is niet meer dan
theatrale window dressing. Het gesprek van man tot man, daar gaat het om: dat ene gesprek dat
een zoon met zijn vader moet hebben gehad. Over vroeger, over nu. Over de wissel van de wacht. Grote
afwezige zijn de vrouwen, die enkel aanwezig zijn als ziekelijk wrak of bimbo.

Zoonlief wil de zaakjes van vader verderzetten. Vader ziet dat echter helemáál niet
zitten. Hoewel duidelijk aftakelend, wil hij niets uit handen geven. De angst om door de zoon
verdreven te worden, verdringt hij met verbale aanvallen: het eerste deel van het stuk is een
steekspel van vlijmscherpe dialogen. Vader herinnert zoon aan zijn luiertijd, zoon pareert met een
uitval naar het schuldgevoel van de vader. Moeder heeft immers nooit verteerd dat manlief haar in de
steek liet voor een jonger exemplaar en zit nog steeds weg te kwijnen in haar veel te grote villa.

Vadermoord, denkt een mens dan al gauw. Daarvoor ontbreekt het de zoon aan kracht. Het tweede deel
toont een vader die nog steeds niet wil loslaten en bij wijze van spreken met de ingewanden bloot
blijft schelden. Er zijn geen grote woorden meer en het einde van de geschiedenis is een mythe. Wat
blijft, is besluiteloosheid, een gat vol onzekerheid. Geen grote slotscènes, enkel twijfel.

Olyslaegers noemt zijn stuk een "duoloog": een verbaal duel. Tussen vader en zoon, maar
ook tussen twee acteursgeneraties. En daar kantelt het machtsevenwicht, dankzij de tekst. Olyslaegers
laat vader en zoon een erg herkenbare taal spreken. Het is een kruising van dialecten, hip en snel.
Jonge snaak Valentijn Dhaenens, lid van het SkaGen-collectief, weet hier wel weg mee. Als zoon is hij
erg op dreef en speelt hij een op voorhand gewonnen match tegen François Beukelaers.

Niet dat die een minder acteur zou zijn. Het taaltje ligt hem gewoon niet. Vader staat zo
nadrukkelijk te ac-te-ren, dat het genant wordt. Een dergelijke spelstijl werkt in een schouwburg,
waar de afstand groot genoeg is. De overstap naar een kleiner podium, waar de toeschouwer zich veel
meer bewust is van de persoon achter de acteur, kan ze blijkbaar niet maken. Jammer, want Diep in
de Aarde…
is lang geen onaardige tekst.

Ook regisseur Domien Van Der Meiren weet niet te overtuigen. Volgens hem regisseerde de tekst
zichzelf en zag hij zichzelf enkel als "enthousiasmator". Dat is gelukt. Beide mannen
acteren met het enthousiasme van jonge honden. Van een regisseur verwacht je echter ook dat hij
aanwijzingen geeft over spelstijl. En dat vergat hij blijkbaar af en toe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − 4 =