Dit groots opgezette Hindi-spektakel is dermate gericht op een internationaal publiek dat er zelfs gekozen werd voor enkel een Engelstalige titel en dat er helaas een alternatief gesneden versie in omloop werd gebracht die alle muzikale nummers verwijderde en de Hindi-dialogen verving door zwak gedubd Engels. Om dus meteen heel duidelijk te zijn: de enige manier om Ramayana: Rise of a Legend te bekijken, is in de originele ‘cut’ van 195 minuten die de choreografie en zang intact houdt en die de vertolkers in de eigen taal laat spreken.
Voor wie niet zo bekend is met de moderne Hindi-cinema (Bollywood zal bekender klinken als term): deze Ramayana kan je beschouwen als een superheldenfilm, maar dan in een mythologisch universum waarin Indische godheden een cruciale rol spelen en zich gedragen als actiesterren. Wie de sage van Rama niet kent zal aanvankelijk dan ook wel wat moeten vertrouwen op de expositie die eerst Ravana situeert als de antagonist, om vervolgens pas een stuk later de figuur van Rama centraal te beginnen plaatsen. Kort geschetst zijn dit de eerste drie uur van een tweeledig filmverhaal (deel twee staat gepland voor het Diwali feest van 2028) waarin Rama – die staat voor orde en evenwicht – het zal opnemen tegen de krachten van chaos en drift, wanneer Ravana Sita schaakt, de echtgenote van Rama.
Om die strijd in beeld te zetten, werd vijfhonderd (jawel!) miljoen dollar uitgetrokken, gespreid over de beide delen en werden vooral kosten noch moeite gespaard om uit te pakken met grootse speciale effecten. In die zin is dit dan ook een film die aanleunt bij bijvoorbeeld de Avatar trilogie, aangezien de wereld die wordt geschapen voor een heel groot deel bestaat uit vormen van digitale animatie. De esthetiek van die animatie is de achillespees, de kracht ervan is dat ze wel in staat is om ons binnen te loodsen in een louter cinematografische wereld. Op dat gebied scoort deze Ramayana zeker en wachten de kijker hier en daar een paar overweldigende momenten. Veel minder is het gesteld met de slordig geënsceneerde actie, al gaat het allemaal gelukkig wel voldoende vooruit om ons niet te lang te laten blijven hangen bij verschillende flauwe passages op dat vlak.
Uiteindelijk is Rise of a Legend een heel hybride prent die probeert de internationale blockbuster te verzoenen met de lokale filmtradities. De vraag is nog maar of dat zo’n goed idee is. Kruisbestuivingen in filmvormen bestaan sinds de geboorte van de cinema, maar door de vrij unieke taal van de Hindi-cinema steeds verder uit te hollen en aan te passen aan een soort wereldwijde eenheidsstijl, dreigt ook wel een groot deel van de kwaliteit alsmaar verder verloren te gaan.
De film is in België in beide versies te bekijken met optioneel de mogelijkheid tot 3D, zoals de prent ook bedoeld is. De Engelse korte(re) versie is te mijden.
