Jong meisje wil meer weten over haar afwezige vader, wat leidt tot spanningen binnen het gezin die aan iedereen vragen – gespreid over twee tijdsperiodes – om een nieuw evenwicht te vinden en om te gaan met het verleden. Ziedaar de verhaallijn van Quelques Mots d’Amour, een verhaallijn die zeker niet wereldschokkend klinkt. In alle eerlijkheid is dit drama, dat in Cannes ondergebracht werd in de sectie Un Certain Regard, dat over de gehele lijn niet. Niks in Quelques Mots d’Amour is opmerkelijk en dat geldt zowel voor thematiek, vertolkingen als beeldtaal.
Narratief is het allemaal erg banaal: het gekibbel en de relatie tussen kinderen van verschillende vaders, voorspelbare emotionele trauma’s, onverwachte zwangerschap, perikelen met een huisdier, een eigenwijs en vroegrijp kind en het noodzakelijkerwijze moeten omgaan met pijnlijke waarheden en ga zo nog maar een tijdje door. Voeg daar de nodige sociale vakjes aan toe om af te kruisen – huidskleur, status, school – en je hebt zowat het scenario dat hier voorligt.
Om die weinig boeiende materie naar het scherm te vertalen, bedient regisseur Rudi Rosenberg zich dan ook nog eens van een beeldvoering die ronduit slaapverwekkend is en zo braafjes dat ze lijkt te komen uit een standaard handboek voor de filmschool. Ja, de shot-tegenshot conversaties zijn zoals het hoort, het kleurpalet (en het gebruik van Franse Franc) geeft het tijdskader weer, de montages van familie en spelende kinderen zijn zogenaamd hartverwarmend, de wandelingetjes doorheen flatgebouwen en straten zijn vloeiend en natuurlijk is er het eeuwige gebruik van de ondiepe focus die zo geliefd is in dit soort cinema. Het is allemaal zó onpersoonlijk, zo afgelikt en netjes, dat er ook geen enkele kracht van uitgaat. Als je films en onderwerpen van de laatste vijftien jaar zou invoeren in een algoritme en vragen daaruit een prent te distilleren die beantwoordt aan de geijkte parameters van het art house drama, dan zou het resultaat er ongetwijfeld net zo uitzien als Quelques Mots d’Amour.
De enige vraag die je dan ook bekruipt bij het bekijken van dit alles, is “Wie heeft hier wat aan?” Rosenberg mag dan wel beweren dat hij een ode wil brengen aan moederliefde, maar wat meer bezieling en een manier om dat om idee ook om te zetten in filmische termen, had dan toch wel gemogen. Het komt allemaal niet echt gepassioneerd over als je viertienjarigen de letterlijke dialoog in de mond legt “je hebt nog nooit gezegd dat je van mij houdt.” Heeft de kijker daar dan wat aan? Niet echt, die krijgt gewoon voorbijschuivende plaatjes die in feite enkel vertellen dat het niet makkelijk is als kind van gescheiden ouders en dat het even moeilijk is als alleenstaande moeder. En eigenlijk ligt het probleem in die stelling helemaal in het eerste deel over de plaatjes. Film kán en mag thema’s aansnijden die zoals hier
ongelooflijk simpel zijn, of omgekeerd, net heel complex, maar de vraag is en blijft hoe je thema’s vertaalt naar het filmmedium. Als het antwoord daarop is om gewoon je camera acteerspel te laten registreren in een verder vlak vormgegeven visuele omgeving, dan zal het resultaat onvermijdelijk leeg, oninteressant en vervelend zijn. Meteen ook de drie adjectieven die best passen bij Quelques Mots d’Amour.
