Club Kid was zo’n beetje de grote ontdekking – of sensatie – uit de Certain Regard sectie van het laatste filmfestival van Cannes en werd overstelpt met superlatieven en lof zoals “fris, puur en eerlijk.” Wie een beetje nuchterder is en zich niet laat meeslepen door dat soort hype en dus de prent inschat op louter filmisch vlak, ziet iets heel anders. Herinnert u zich de komedie Baby Boom nog met Diane Keaton uit 1987, waarin een zakenvrouw plots de zorg over een baby op zich moet nemen? Wel, vervang carrièrevrouw door coke snuivende homoseksuele dj uit New York, en je hebt exact dezelfde film. Het verschil is dat we dat nu zogezegd allemaal hip en vernieuwend moeten vinden omdat er een zelfbewust geposeerd nihilisme en een even zelfbewust art house-sausje overheen gegoten is. Wie daar doorheen kijkt, ziet echter een draak van een film die op geen enkel vlak iets te bieden heeft en daarmee meteen de meest hopeloos over het paard getilde titel is van dit filmjaar.
Het begint al met de opening die ons de hedonistische New Yorkse LGBTQ+ scene toont – eerst van een decennium geleden, dan die van vandaag – waarin hoofdpersonage Peter (regisseur Jordan Firstman zelf) zich tegoed doet aan drank, drugs en vrije seks. De manier waarop alles in beeld gezet is, past helemaal in de traditie die al een jaar of tien gangbaar is om in zowat elke film over leven met roes, een scène (of scènes) te steken die de intoxicatie in beeld probeert te brengen. Dat is ondertussen zo’n afgezaagd verplicht nummertje dat het echt niet meer voldoende is om dat kunstje op te voeren en te hopen dat de sfeerschepping daarop kan drijven. Firstman (die hier zijn langspeeldebuut aflevert) heeft dat duidelijk niet door, want hij gaat ervan uit dat gewoon diezelfde insteek een paar keer herhalen genoeg moet zijn om de achtergrond en leefwereld van zijn protagonist te schetsen.
Tussen de katers door ziet die zich plots geconfronteerd met een tienjarig zoontje waar hij niks over wist, waarna het onvermijdelijke gebeurt: afwijzing, aanvaarding, de twee die naar elkaar toegroeien, begrip, hervallen, leven beteren, beter mens worden … als een grote studioproductie daarmee aan komt zetten, lopen de critici elkaar voor de voeten in het veroordelen van zoveel onnozele clichés, maar omdat Firstman het allemaal probeert op te leuken met (vals) artistiek discours, zou het plots een opwaardering moeten zijn. Nochtans is dit een film die helemaal niks boeiends aanvangt met het beproefde gegeven. Narratief is het allemaal saai en voorspelbaar, visueel is het dat evenzeer. Het is niet omdat je je als filmmaker van de conventies van de alternatieve cinema bedient, dat dat daarom noodzakelijkerwijs een kwaliteitslabel is. Grote filmkunst kan het klassieke idioom doorbreken en aanvallen, maar kan evenzeer subliem zijn door de tradities tot in de puntjes te
beheersen. Ervan uitgaan dat het in orde is gewoon wat dingen op ongeïnspireerde wijze te herkauwen omdat het nu eenmaal toch zal gepercipieerd worden als “hip” is enkel maar een poging om onkunde te camoufleren. Club Kid is dan ook een keizer zonder kleren en een rotslechte film.
