Door een speling van het lot genaamd ‘foute metal trekt meer volk dan donkere blues’, staat Nick Cave al om 19u op het hoofdpodium. Men zou verwachten dat de man beter gedijt in duisternis, maar dat blijkt al snel een cliché. Cave begint ingetogen aan zijn set met een mooi “We Know Who U R” dat rustig over de oververhitte weide kabbelt. “Jubilee Street” lijkt hetzelfde te doen, maar krijgt een woest kolkende finale mee, waarna Cave ‘I wanna tell you about a girl’ zegt en de getoonzette waanzin “From Her To Eternity” op het al enigszins platgeslagen publiek inbeukt.
Enkel “God Is In The House” en “Into My Arms” bieden wat rust in een set die gedomineerd wordt door Caves donkerste songs. “The Mercy Seat” en “Stagger Lee” blijken bij daglicht en zomerse hitte misschien wel indrukwekkendere stompen in de maag dan in een koele zomernacht.
De voorbije jaren waren Nick Cave en zijn Bad Seeds meer een balorkest geworden met een hoekje af dan een nietsontziend monster waar je je dochters voor opsluit. Push The Sky Away zette een overtuigende stap weg van die zachtjes croonende Cave. Maar dat de ingetogen, dreigende sfeer van zijn vijftiende album zo goed zou passen bij de losgeslagen waanzin waarmee hij tot halfweg de jaren 90 menig maagdelijk zieltje besmeurde of gillend liet weglopen, dat hadden we nu ook niet verwacht.
Als Cave het bloedmooie “Push The Sky Away” zingt met de blik strak op een blonde schone van de eerste rijen, weten we zelfs even niet of we kippenvel of onbehagen voelen. In de grond is dit een prachtige song en mogelijk een hart onder de riem van een wijze, oude man voor de luisterende, oude vrouw, maar het kan evengoed om een perverse versiertruc van een oude psychopaat gaan. Missie geslaagd, want hierna lijkt de nochtans uitstekende bisronde met “We Real Cool” en het onverwoestbare “Red Right Hand” zelfs een beetje overbodig.
Cave is terug, met een nieuwe plaat die aanvankelijk niet in zijn oeuvre leek te passen, maar na dit concert het manipulatieve, verleidelijke nakomertje van zijn brave huisvrouw verjagende werk uit de eighties blijkt. Al is het — afgaande op de foute lawaaihemden van hem en zijn band en de nauwelijks verholen lach wanneer Caves micro per ongeluk in de frontstage verdwijnt — natuurlijk ook gewoon een act van een ouder wordende artiest. Niettemin een act die hij nog mag opvoeren en liever deze dan wat hij in het vorige decennium op het podium zette.
