Hot en de Britse hemel in geprezen: The Magic Numbers. Wie net als onze teerbeminde (mvs) liever niet het zoveelste the-garagebandje de revue ziet passeren, mag blijven lezen. The Magic Numbers, een dubbel broer-zuspaar dat iets te veel heeft gegeten, spelen bitterzoete sixtiespop met een hippieziel, hebben een titelloos debuutalbum uit en wonnen een Mojo Award. Faut le faire en op naar Pukkelpop, dacht goddeau.
"It was great", vertelt zanger Romeo Stodart ons achter de schermen van het festival. "Die award werd ons toegestopt door John Cale, heel bizar". "Die dag hebben we ook Slash ontmoet", vult Angela Gannon (backing vocals, melodica) aan. Sean (haar broer en drummer) en ik staan samen met hem op de foto. Which is very cool". We vroegen hen of ze hun optreden op Pukkelpop ook cool vonden…
Romeo Stodart: "Yeah really. We spelen graag voor een nieuw publiek. Vandaag hebben we voor het eerst in België opgetreden. Heel erg leuk om te merken dat het publiek de songs al kan meezingen."
Angela Gannon: "Als je een goed optreden achter de rug hebt, ben je er echt van overtuigd dat je de zaken op de juiste manier aanpakt."
Stodart: "Ik speel al muziek sinds ik een jaar of vijftien ben maar pas nadat ik met de meisjes (Angela en zus Michele Stodart, bas, backing vocals, bvm) in zee ging, was er geen weg meer terug. They’re taking us there, you know. Zonder hen zouden we behoorlijk in de problemen raken. Zo simpel is het."
Gannon: (giechelt)
Stodart: "De line-up van de band kwam min of meer per ongeluk tot stand maar zodra die er was, gebeurde het plots. We speelden een eerste concert en na afloop dachten we: Wow, dit is het."
enola: The Magic Numbers bestaat uit twee broer-zusparen. Maakt dat de zaken eenvoudiger?
Gannon: "Absoluut. Er vallen wel eens woorden, zoals in elke familie, maar we hebben het echt heel goed met elkaar voor. Ik denk dat groepen zonder familiebanden het veel moeilijker hebben om ruzies bij te leggen. Bij ons gaat dat vanzelf."
enola: Romeo, ben jij als songleverancier niet de baas?
Gannon: "Yes." (lacht)
Stodart: "Ik hou niet van dat woord. Net als iedere artiest heb ik een bepaalde visie maar ik zie The Magic Numbers vooral als een groep waarin elk lid telt en waarin ik niets ben zonder de anderen. Het is prima zoals het nu is. Ik zie graag hoe onze verschillende invalshoeken samenkomen. Soms komt iets dat ik mijn hoofd hoor er op een andere manier uit, maar dat iets kan veranderen, vind ik net mooi."
Gannon: "Romeo komt met de basisideeën op de proppen en wij helpen ze mee in een bepaalde richting te sturen. Meestal begrijp ik wel waar hij heen wil."
Stodart: "Uit hun enthousiasme leid ik af of ze al dan niet een nummer aanvoelen. Doorgaans doen ze heel mooie dingen maar soms stuur ik bij. Dan zeg ik: "Let’s get it right. Laten we het zus of zo doen."
"Ik hou er van in de studio te vertoeven en songs op te nemen. Ik vind het wel altijd moeilijk uit te maken welke versie van een nummer de plaat moet halen. Het kan altijd nog beter. Ik heb onlangs nog eens de plaat opgezet en misschien zijn we hier en daar nog te kort geschoten."
enola: Heeft niet elke band dat gevoel na afloop van opnames? Een cd blijft toch altijd een momentopname?
Stodart: "Inderdaad. Ik ben zeer tevreden dat we de groep zo natuurlijk en zo eerlijk mogelijk hebben geregistreerd. Als we het album binnen tien jaar nog eens beluisteren, zullen we kunnen zeggen: This is exactly how we were."
Gannon: "En we zullen ons altijd blijven herinneren hoe we ons voelden toen we voor het eerst die tapes hoorden."
Stodart: "Ik leer nog elke dag bij. Als ik naar The Super Furry Animals luister, bijvoorbeeld: een geweldig onderschatte band. Of als Angela en ik samen akoestische shows doen. Dan ontkleden we de song tot op het bot en beginnen we meer en meer in te zien wat songs schrijven precies inhoudt, hoe je dynamiek moet ontwikkelen en hoe je met iets simpels tot het hart kan spreken."
enola: Ik hoor, net zoals bij Belle & Sebastian, veel liefde en een vertederende naïviteit in jullie muziek. Hippie Kids?
Stodart: "In zekere zin wel. Op het album heb ik het over hoop en een sterk verlangen naar hoe dé ideale liefde er uit moet zien. Het hangt allemaal samen met persoonlijke ervaringen. Je moet gewoon geloven in de liefde, anders word je gek en dat ben ik nu niet meteen van plan."
enola: Stoort het jullie dat een journalist jullie onlangs omschreef als "de lelijkste band van Engeland?
Gannon: "Niet echt."
Stodart: "(stellig) We zijn een mooie band. We zijn fucking great. Ik meen het. Veel bands hebben van nature een bepaalde look. Waarom zou je er dan anders moeten uitzien? Het gaat er om jezelf te blijven. Er scheelt iets met de perceptie van veel mensen. Vroeger was er meer openheid van geest. Artiesten als Leonard Cohen, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Crosby & Nash bestonden naast elkaar en ze pakten het allemaal op hun eigen manier aan. Verscheidenheid is belangrijk. Neem nu Joni Mitchell: zou iemand als zij tegenwoordig nog de kans krijgen om te debuteren? "
enola: Wie weet. Onlangs draaiden jullie de rollen om. Jullie weigerden op te treden in Top Of The Pops omdat de presentator jullie had aangekondigd als "A fat melting pot of some sixties music", alluderend op jullie lichaamsgewicht
Gannon: "We voelden ons beledigd."
Stodart: "De manier waarop hij het zei, sprak boekdelen. We keken naar elkaar en zeiden: dit nemen we niet, we’re out of here. Als je wilt dat er wordt opgetreden, dan introduceer je een band niet op zo’n manier."
Gannon: "We weten best wel dat Top Of The Pops door zowat een miljoen mensen wordt bekeken maar we hielden voet bij stuk en hebben niet gespeeld. We hebben er geen spijt van."
enola: Aan de andere kant: jullie afwezigheid zorgde voor de nodige beroering in de Britse pers. Kan tellen qua marketingzet, niet?
Stodart: "We zien het niet op die manier."
Gannon: "We zaten er vooral mee verveeld: onze single was net uit en het leek alsof we alleen maar uit waren op persaandacht, wat zeker niet de bedoeling was."
Ricky Wilson: (zanger van The Kaiser Chiefs, op krukken, mengt zich out of the blue in het gesprek) "It’s not true. They will never win the Mercury Prize!"
Gannon: "He has completely screwed me up. Dank je, Ricky. (hilariteit) ." (uiteindelijk won geen van beide de Mercury Prize. Anthony & The Johnsons gingen er mee lopen, bvm)
enola: De pers drukt jullie aan de borst. Jullie zijn the flavour of the month. Geen schrik dat het bij een tweede plaat wel eens minder zou kunnen zijn?
Gannon: (giechelt) "We zijn zeer tevreden met de reacties op onze plaat en mocht de opvolger slecht onthaald worden, dan nog zullen we muziek blijven maken."
Stodart: "Zeker en vast. Ons volgende album moet beter worden. Ons doel is tijdloze muziek te schrijven die nog steeds van tel is als wij al lang in rook zijn opgegaan. De liefde voor muziek drijft ons. Sinds mijn vroege kindertijd ben ik in de ban van muziek. Mijn moeder was een operazangeres. Ze zong songs van Jimmy Webb en Burt Bacharach in een wekelijks televisieprogramma."
Gannon:"We amuseren ons vooral als we live spelen. En als we een nieuw nummer hebben geschreven, kijken we er altijd naar uit om het live te brengen."
enola: Zoals vandaag. Jullie sloten af met een nummer dat niet op de cd staat
Stodart:"Dat nummer zal wellicht een live-track blijven. The Grateful Dead had ook vaak van die songs die het publiek enkel tijdens concerten te horen kreeg. De kunst is dan een bootleg te bemachtigen. Neen, weet je wat het is: sommige songs werken alleen als ze gespeeld worden in het bijzijn van een grote menigte. Dankzij het publiek ontstaat er energie."
enola: Ben je nu niet te bescheiden? Jullie hebben prima songs en jullie maken dankbaar gebruik van jullie looks. Het plaatje klopt: op de website en de merchandising worden jullie zelfs afgebeeld als stripfiguren
Stodart:"We waren op zoek naar een sterk logo. Pete Towler die ook al werkte voor The Super Furry Animals heeft het ontworpen."
Gannon: "Het is niet echt moeilijk om ons te tekenen, hé (lacht)."
Stodart:"In Zweden zien ze ons als het nieuwe Abba. Ach, looks spelen mee en ik heb geen problemen met fotoshoots en interviews maar de songs primeren: daaruit spreekt de ware kracht van een band."
Gannon:"De nummers moeten er staan, je moet in jezelf geloven en je moet altijd de intentie hebben beter te worden. Alleen dan kan je de beste worden."
Stodart:"Soms moet je hard zijn. Als je echt in iets gelooft, kom je wel op voor jezelf en handel je de dingen af zoals je dat zelf wilt."
Gannon: "Op het einde van de rit kan je dan zeggen dat je alles zelf in handen hebt genomen."
The Magic Numbers spelen dinsdag 20 september in de Botanique, het concert is uitverkocht.
