Noisepop in 2009 – deel 2




No Age: Losing Feeling * * * * ½

No Age is een gitaar-drumduo uit Los Angeles en maakte met ‘Nouns’
een van de beste albums van het decennium. Ze maken ook
gepatenteerde teringherrie met meer sfeer, ballen en kick-ass
melodieën dan eender wie van hun genregenoten. Ze zijn, met andere
woorden, de besten in wat ze doen en wat ze doen is redelijk
fucking awesome. En nu zijn ze dus terug, na die mokerslag
van vorig jaar, met een geweldige, vinyl-only ep, ‘Losing Feeling’
genaamd. No Age heeft zich nooit bezondigd aan langdradigheid
(‘Nouns’ duurde amper een halfuur), en ook deze ep klokt in op een
luttele 14 minuten, maar wat ze mankeren in lengte, dat maken ze
ruimschoots goed in stijl. Ook ‘Losing Feeling’ – dat een vibe
uitstraalt ergens tussen herfstige somberheid en schuimbekkende
brutaliteit in – heeft immers meer sfeer dan het gemiddelde
Oktoberfest.

Nochtans staan er naast twee kopstoten, opener ‘Losing Feeling’ en
afsluiter ‘You’re A Target’ ook twee opvallend ingehouden nummers
op. ‘Aim at the Airport’ is wondermooie ambientnoise die je
weemoedig en verslagen achterlaat, terwijl ‘Genie’ indruk maakt met
subtiele accenten die de volle sound komen doorbreken. Af en toe
zwelt de song vervaarlijk aan zonder toe te geven aan de schijnbaar
onvermijdelijke climax, die er pas komt wanneer ‘You’re A Target’
uit de boxen knalt. ‘Losing Feeling’ is in zijn geheel een knock
out-ervaring. Het is over voor je het goed en wel beseft, maar je
blijft volslagen dazed & confused achter. De eerste
keer dat ik ‘m opzette, heb ik ‘m meteen drie keer na elkaar
beluisterd. ‘Losing Feeling’ is een kolossale ep, hoe kort hij ook
is. No Age is een ronduit fucking briljante groep.
Olé!

www.myspace.com/noage

The Pains Of Being Pure At Heart: Higher Than The Stars
(ep)
* * * * ½

Het poëtisch getitelde The Pains Of Being Pure At Heart is wellicht
de minst moeilijke band uit dit lijstje. Waar het bij dit New
Yorkse viertal om draait, is indiepop, wat eigenlijk zoveel wil
zeggen als: pop, maar dan voor een publiek dat het woord pop niet
graag hoort. Op hun knappe debuut eerder dit jaar klonken ze hier
en daar wat rommelig, maar toch leunden ze ook daar al meer naar
heldere, fonkelende popsongs, alsof ze niet konden kiezen of ze nu
de richting van My Bloody Valentine of pakweg The Shins wilden
opgaan. Ze koppelden beluisterbare noise aan een vrolijke
melancholie met hier en daar een invloed uit het minst depressieve
van de jaren ’80. Die tegenstelling werkte echter heel goed. Op hun
nieuwe ep, ‘Higher Than the Stars’ evolueert hun geluid en klinken
ze beter, poppier ook, dan ooit.

‘Higher Than the Stars’ is het geweldige titelnummer – twinkelende
sterretjespop, of hoe moet ik dat anders uitleggen – misschien wel
het beste dat de band al op plaat heeft gezet. ‘103’ is dan weer
het luidste, meest energieke nummer van de ep en contrasteert met
de andere vijf songs, maar is daarom niet minder sterk. ‘Falling
Over’ borduurt verder op de betoverende sound van ‘Higher Than the
Stars’ – hopelijk de richting waarin hun volgende langspeler
evolueert – en ‘Twins’, tot slot, baadt weer iets meer in een
geluidsbad, zonder daarvoor te moeten inboeten aan
catchiness. Dan worden we echter nog getrakteerd op de
Saint Etienne-remix van ‘Higher Than the Stars’, het onbetwistbare
hoogtepunt van de 19 minuten tellende ep, en wordt het ons
duidelijk: The Pains Of Being Pure At Heart is een fantastische
groep en heeft met ‘Higher Than the Stars’ voor de tweede keer dit
jaar een geniaal visitekaartje afgeleverd.

www.thepainsofbeingpureatheart.com

Jay Reatard: Watch Me Fall * * * *

Het is niet fijn om Jay Reatard te zijn. Toen de man vorig jaar de
singlecompilatie ‘Matador Singles ’08’ op de wereld losliet, kreeg
hij van z’n fans bakken kritiek over zich heen omdat hij zijn vuile
punkrock had ingeruild voor – zoek de zeven verschillen – vuile
indierock. Zijn teksten zitten steevast vol zelfhaat en op de hoes
van zijn nieuwe, het succulente ‘Watch Me Fall’, ziet hij er
ocharme óók al niet bepaald gelukkig uit. Het is gelukkig wél fijn
om naar Jay Reatard te luisteren. Of hij nu punk, indie, noise of
lo-fi pop speelt – whatever! – zijn songs scheuren voorbij, laten
een geur van stinkend rubber achter en nodigen meteen uit tot een
druk op de repeat-knop. Reatard is geëvolueerd naar een volwassener
muzikant en hij klonk nog nooit zo catchy.

‘It Ain’t Gonna Save Me’, ‘Faking It’, ‘I’m Watching You’,
‘Wounded’ en het half dozijn andere nummers op ‘Watch Me Fall’
houden – als we dan toch met genrebenamingen aan het smijten zijn –
het midden tussen vinnige punkpop, vuile garage en fantasierijke
indie. Hij kneedt die elementen samen tot een boeiend, energiek
geheel dat rammelt langs alle kanten, maar wel enorm knap in elkaar
zit – hij weet hoe hij een song moet schrijven, die Jay. ‘Watch Me
Fall’ is niets meer dan wat het moet zijn, maar ook zeker niets
minder. En wat is dat dan precies? Als we het nu eens gewoon een
venijnige, maar verslavende popplaat noemen. Ziezo, graag
gedaan!

www.myspace.com/jayreatard

Real Estate: Real Estate * * * * ½

Real Estate was tot voor kort een groepje dat platen van The
Strokes en Weezer coverde zonder enige noemenswaardige ambities;
het waren enkele gelukkige jongeren uit de suburbs van New Jersey.
En nu komen ze opeens met zo’n motherfucking ijzersterke
debuutplaat op de proppen dat ik me afvraag wat er in godsnaam met
die gasten is gebeurd. We zullen het maar op aangeboren talent
steken, want de zinderende, af en toe aan The Feelies en Modest
Mouse herinnerende beachpop die ze hier uit hun mouw schudden, is
zonder meer indrukwekkend. Qua weemoedige zomeralbums zijn we dit
jaar meer dan verwend geweest (ik denk spontaan aan geniale platen
van Memory Tapes, Neon Indian, Taken By Trees en Phoenix), en ook
bij het in reverb badende ‘Real Estate’ is het weer prijs.

‘Real Estate’ brengt je terug naar de vervlogen dagen rond het
zwembad, toen alles nog moest beginnen. Een lang vergeten break-up
op het strand, een eenzame nachtelijke zwempartij en wat onschuldig
kattenkwaad dat jaren later misschien kinderachtig kan lijken.
Misschien. Real Estate is nergens pathetisch of sentimenteel, maar
slaagt erin om louter met klanken een nostalgische, misschien
pijnlijke, maar vooral prachtige wereld op te roepen. Lo-fi was dit
jaar enorm populair en ook Real Estate surft mee op deze rammelende
golf, maar zoals haar beste soortgenoten draagt ook hier het
rudimentaire geluid bij tot het charmant ontwapenende karakter van
de plaat. ‘Real Estate’ is een ode aan wat ooit was, een
liefdesgedicht voor melancholische zielen en een zalvende plaat
voor onverbeterlijke dromers. Bloedmooi.

www.myspace.com/realestate

verwant

Vergaarbak #8 :: zestien en ziek

Nu millennials en Gen X’ers eindelijk aan het opgroeien...

Heysel 85

Teodora Ana Mihai is een Belgisch-Roemeense die eind de...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Camembert

Zet een bont allegaartje van personages tegenover elkaar in...

Soudain

Soudain, de nieuwe film van Ryûsuke Hamaguchi, klinkt als...

aanraders

Michael Kiwanuka :: FUDGE

Het lot van FUDGE smaakt bitterzoet. Het droeve nieuws...

Fontaines D.C. :: Dopamine Chamber

Ten tijde van Skinty Fia oreerden Grian Chatten en...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Ex:Re :: Save As

En daar is plots een nieuw album van Ex:Re,...

recent

Vergaarbak #8 :: zestien en ziek

Nu millennials en Gen X’ers eindelijk aan het opgroeien...

Heysel 85

Teodora Ana Mihai is een Belgisch-Roemeense die eind de...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Camembert

Zet een bont allegaartje van personages tegenover elkaar in...

Soudain

Soudain, de nieuwe film van Ryûsuke Hamaguchi, klinkt als...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in