Hoe ze een feestje bouwt, weet NAO perfect. Dat bewees deze zevenentwintigjarige Britse eerder dit jaar al in de Gentse Charlatan. Op plaat echter, zonder haar aanstekelijke enthousiasme en het jolige samenspel met haar liveband, weet de zangeres toch minder te imponeren.
Neo Jessica Joshua, zo heet NAO voluit, studeerde jazz aan een gerenommeerde Londense muziekschool. Niet dat daar veel van te merken is op haar debuutplaat For All We Know, of het zou de titel ervan moeten zijn; een knipoog naar de gelijknamige jazzstandard die we vooral kennen in de versies van Nina Simone en Ray Charles. In plaats van jazz serveert NAO liever pop, funk en R&B. Ze leerde de stiel als achtergrondzangeres bij onder meer Jarvis Cocker en soulzanger Kwabs — de oplettende luisteraar herkent zijn stem op “Voice Memo 4 (Say Yes)” — en schreef ook nummers voor een handvol andere artiesten. NAO bracht zelf ook al twee ep’s uit die ervoor zorgden dat ze eind vorig jaar derde eindigde in de BBC Sound Of 2016 verkiezing, vòòr Dua Lipa, Frances en Mura Masa. Die zijn het intussen helemaal aan het maken, dus kon Nao niet achterblijven.
Op haar debuut For All We Know pakt NAO het slim aan. Het geluid ervan is immers even nauw te linken aan 2016 als een extatische “YES”-kreet van een Pokémon Go-jager die plots Pikachu in het vizier krijgt. Nao schrijft haar muziek zelf en zoekt heel clever aansluiting bij de niet te zwaar op de maag liggende elektronische klanken van Flume, Mura Masa en Disclosure. Wat betekent: funky pop in een luchtige productie met veel synthesizers. Getuige het door gitaren aangedreven “Trophy” met A.K. Paul — broer van opkomend R&B-talent Jai Paul — die Nao naar eigen zeggen inspireerde om vrij speelse muziek te maken. “Voor ik hem ontmoette, klonk mijn muziek een pak donkerder”, vertelde ze aan het magazine Fact.
Zo is For All We Know best een slim album, maar ook een dat tegelijk niet zo bijster origineel klinkt. Beter goed gejat dan slecht bedacht? Misschien, maar je moet je nog weten te onderscheiden ook. Veel nummers leunen hard aan bij Disclosure. Dat is niet zo verwonderlijk, gezien NAO met hen samenwerkte voor hun laatste plaat Caracal. Maar daar houdt het niet op. Probeer bij de intro van “Happy” maar eens niet aan “The Message” van Grandmaster Flash te denken, of bij “We Don’t Give A” aan le nouveau Daft Punk. Helemaal te gek wordt het wanneer de zangeres zichzelf gaat recycleren. Zo hebben wij moeite om “Inhale Exhale” en “Fool To Love” uit elkaar te houden.
Op haar beste nummers laat NAO wel horen dat ze weet waar ze heen moet als ze echt het verschil wil gaan maken. Het nijdige “Fool To Love” (“I was a fool to love you/ Yeah, we could’ve had it all”), maar ook “Bad Blood” – geen cover van Taylor Swift – tonen een iets assertievere, zeg maar agressievere NAO en die kunnen we best smaken. Afsluiter “Feels Like (Perfume)”, met piano, strijkers en percussie, laat dan weer een geslepen, verleidelijke NAO horen. Al zit je toch met dat probleem van originaliteit, wanneer je midden in het nummer tot het besef komt dat dit het terrein is waar FKA twigs tegenwoordig onoverwinnelijk is.
En zo doet For All We Know ons vooral uitkijken naar nieuw werk van de iets te nadrukkelijke inspiratiebronnen, zoals een FKA twigs. Dit album heeft zeker zijn sterke momenten, maar valt als geheel iets te zwak uit. NAO? Niet Algeheel Overtuigd.
