Hij heeft dan wel met Miles Davis gespeeld, toch is John Beasley voor velen een nog te ontdekken naam. Die gelegenheid dient zich nu aan, vermits de toetsenist een cd uitbracht met orkestrale arrangementen van nummers van Thelonious Monk. Beasley is niet de eerste om in de muziek van Monk potentieel voor bigband te herkennen. In 1959 mocht de pianist zijn muziek zelf al met een tienkoppig orkest presenteren in Town Hall — het werd een groot succes. Maar ook Beasley scoort, met een eerbetoon én een metamorfose.
In zijn loopbaan trad en nam John Beasley al op met Steely Dan, Dianne Reeves, Freddie Hubbard en Chaka Khan, en verdiende hij de kost als pianist bij en componist van muziek voor tv-series en films. In 2013 maakte hij een droom waar toen hij een bigband vormde waarmee hij het werk van Thelonious Monk speelt. De eerste cd met zijn MONK’estra is nu ook een feit en kan het succes van dit project maar helpen groeien, ook in ons land. In oktober 2016 stond Beasley als dirigent op Parkjazz in Kortrijk en voerde het Brussels Jazz Orchestra zijn arrangementen uit. Op ’s mans website staat te lezen dat hij in november nog eens te zien zal zijn in De Singel en Bozar.
Deze plaat met zijn eigen bigband is alleszins een voltreffer. Het is meteen raak met “Epistrophy”, dat Beasley sober mee inzet op piano. Monk sloot er live vaak een set mee af en hier wordt het thema gebruikt om met veel bravoure het album op gang te trekken. Het is een wervelende versie met een solo van Gary Burton op vibrafoon, die herinnert aan de samenwerking van Monk met Milt Jackson. Op dat bruisende elan gaat “Skippy” verder, met blazers in tal van klankkleuren, handgeklap en kronkels om duimen en vingers bij af te likken.
Het album staat werkelijk bol van de geweldige arrangementen. Ergens halverwege komt “Round Midnight” voorbij in een versie voor een loungebar — je zou er bijna een zwoele zangeres bij verwachten. Beasley haalt er ook keyboards bij en baadt de muziek in elektronica. Dat hoeft misschien niet te verbazen bij de muzikant, maar hier is het wel verrassend, aangezien het vooral de blazers zijn die de muziek laten schitteren. Een markante verschijning daarbij is de mondharmonica van Grégoire Maret: op “Ask Me Now” lijkt het even alsof Toots Thielemans meespeelt. Trompetten, saxofoons en trombones zwaaien evenwel de plak op het merendeel van de stukken, meesterlijk vergezeld van drums, bas en toetsen.
Geen wonder dat BJO en Beasley dit project willen delen. Het swingt, de band speelt ten dans, bouwt heerlijk op, haalt fors uit en neemt waar nodig gas terug. Je hoort verwijzingen naar filmmuziek en fusion die Monk geen oneer aan doen. Hadden we al vermeld dat dit een pracht van een hommage en een transformatie van Monks werk is? Doordacht en beheerst, wat nooit belet dat het speelplezier in het rond spat. Dit behoort tot de hoogste klasse van de mainstream jazz.
