Deity Down Records, 2010.
Komt het door het zomerse weer? Door de overdaad aan voetbal en
koers? Door de op handen zijnde jaarlijkse hoogmis van het
cultureel verantwoord zwelgen, Gentse Feesten genaamd?
Waarschijnlijk hebben ze er alle drie wel hun aandeel in dat ik de
laatste week wat loom was als het op recenseren aankomt. Nu, gedaan
daarmee: Debt of Nature blaast alle slaperigheid en zomerse
nonchalance keihard uit m’n systeem.
Hun tweede langspeler – met de weinig subtiele titel ‘Crush, Kill
and Burn’ – is namelijk een hondsbrutaal en retestrak potje extreme
metal. Deze Duitsers kennen hun klassiekers en scoren met die
bagage in hun rugzakje even vlot als de spelers van de Mannschaft
op het afgelopen WK. In die rugzak vinden we zeker wel een paar
platen terug van Napalm Death maar
uiteraard ook wat Teutoonse Thrash zoals Kreator en Europese
death metal van een Bolt Thrower of
Pestilence.
Tja, dat is natuurlijk het nadeel van dit soort platen. Hoe graag
ik het ook zou laten deze recensie is niet te schrijven zonder een
handvol verwijzingen naar andere (oudere) bands. Da’s geen schande,
niet iedereen kan Devin Townsend of
Ihsahn heten,
dat zou trouwens ook niet goed zijn voor de metalgemeenschap. Soms
moeten de haren los en wild in het rond gezwierd worden. En óf je
dat kan bij Debt of Nature.
Na een overbodige Wagneriaanse intro barst direct de hel los op
‘Masturbator Generator’. Een brutaal grindcore getint nummertje
waarin het gebruik van twee grunters (van verschillend
geslacht) flink wordt uitgespeeld. Dat doen ze echter niet overal
en op de meeste nummers is het niet te zeggen of er nu één dan wel
twee stemmen meebrullen. Daaropvolgend krijgen we het titelnummer
dat opvalt door de tempoversnellingen en de onmiskenbare groove,
die de niet-blasttrofen hebben.
Meer groove is er bijvoorbeeld in ‘Insalata Tarantula’ (wat zouden
ze hiermee bedoelen, tarantula-salade, niet op het menu bij de
doorsnee afhaal Italiaan). ‘Eisenfresser’ begint dan weer erg traag
met dreigende grunts en een jankende gitaar, vooraleer ook deze
trackweer uitgroeit tot een spannende grindcorebeuker met opvallend
gitaarwerk. Dat is wel vaker het geval: niet alle nummers bevatten
solo’s maar als ze er zijn, zijn het wel goede. Evenzo voor de
riffs: het zijn niet altijd de meest originele, maar er zit wel
vaak een frivoliteitje of een tempowisseling in om de tracks
spannend houden.
De meeste nummers hebben trouwens een herkenbare strofe- en
refreinstructuur, en dat gaat goed samen met de sporadische
technische uitstapjes van de gitaristen. Om kort te gaan, de
nummers zijn best herkenbaar. Wanneer het na ruim 20 minuten beuken
toch tot een punt dreigt te komen dat het album naar eenheidsworst
gaat smaken, serveert men ons met ‘Nightmare of the Fashion Whore’
een wat melodieuzer nummer afgekruid met Scandinavische melodie.
Waarna er weer verder afwisselend gehakt, gebeukt en gemalen wordt.
‘Catterpillar Walk’ bijvoorbeeld haalt met zijn trage tempo en
Pantera-achtige groove nog een keer de botte sloophamer
boven.
Moest het nog niet duidelijk zijn: ‘Crush, Kill and Burn’ is een
erg genietbaar en redelijk afwisselend album. De band heeft
duidelijk zijn invloeden, wijkt nauwelijks af van dat gekozen pad,
maar weet er wel voldoende spannende en unieke nummers mee te
maken. Meestal overstijgen die nummers de clichés van het genre
zonder de ongeschreven regels met voeten te treden. Dikke
meevallers zijn bovendien dat ze een goede studio hebben uitgekozen
en nog belangrijker, dat ze verdomd strak spelen.
Debt of Nature bestaat duidelijk niet uit beginnelingen. Dat is ook
te horen aan het feit dat er geen misplaatste toetsen of cleane
zang opduiken. Gelukkig maar. Ben je dus een verwoed beluisteraar
van bovengenoemde bands of van meer hedendaagse dingen als Misery Index of
Legion of The
Damned, doe jezelf, deze band en het sympathieke Hollandse
Deity Down label een plezier en zet deze op je zomerse
metalplaylist.
